บทที่ 9

สัญญารักมาเฟียร้าย : ตอนที่ 8

-สามชั่วโมงต่อมา-

“ข้ากลับก่อนนะ ไว้ว่างนัดเจอกันใหม่ จะเกี่ยวดองกันแล้ว คงได้เจอกันบ่อยขึ้น” วิรุธพูดด้วยรอยยิ้มพร้อมกับกอดคอเพื่อนรักเดินออกมาถึงประตูบานใหญ่

“บ้านนี้ก็เหมือนบ้านเอ็งแล้วไอ้รุธ อีกหน่อยสะใภ้บ้านนี้ก็คือหนูไอรีน”

ไอรีนมองภาพของเพื่อนรักคุยกันอย่างมีความสุข แม้แต่แม่ของเธอก็ยิ้มและหัวเราะตาม สำหรับเธอดีใจที่ได้เห็นรอยยิ้มของคนที่เธอรัก เรื่องราววันนี้มันรู้สึกจุกจนน้ำตาตกใน แต่พอได้ยินเสียงหัวเราะของทั้งคู่ทำให้เธอไม่กล้าที่จะพูดความจริงออกไป ทั้งที่ทุกอย่างมันคือเรื่องโกหก

หลังจากที่โนอาร์พูดแบบนั้นออกไป ทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมีแต่เสียงพูดคุยเรื่องแต่งงานต่างๆนาๆ มีแต่เธอและคนต้นเรื่องที่เอาแต่นั่งเงียบพยักหน้าตอบบ้างตามมารยาท

“กลับก่อนนะคะคุณอา” ไอรีนยกมือไหว้ด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน ยิ่งเพิ่มความเอ็นดูให้กับณรงค์ไม่น้อย

“รอบหน้าเจอกันต้องเรียกพ่อได้แล้วนะ”

คำพูดของณรงค์ทำให้ไอรีนรู้สึกกระอักกระอ่วน ดวงตากลมโตเผลอไปสบตากับชายหนุ่มที่มองมาที่เธอด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกเหมือนเดิม

“ค่ะ” เธอตอบเพียงสั้นๆ และเดินไปที่รถของเธอทันที

“แกคิดจะทำอะไร” ณรงค์พูดขึ้นหลังจากมองรถของไอรีนเคลื่อนออกไปจนสุดลูกหูลูกตาแล้ว

“เรื่องของผมพ่อไม่ควรก้าวก่าย”

“ถ้าแกคิดจะทำอะไรพิเรนทร์ ให้ไปหาผู้หญิงคนอื่น ฉันสงสารหนูไอรีน”

“พ่อเองหรือเปล่าที่ลากผู้หญิงคนนั้นเข้ามา” สายตาคมกริบจ้องไปที่หน้าของชายสูงวัยอย่างไม่ลดละ

“ฉันเตือนแกแล้วนะโนอาร์” ณรงค์พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมต่างจากเมื่อกี้โดยสิ้นเชิง

“เตือนตัวเองก่อน!” โนอาร์ตอบกลับทันที ก่อนจะเดินไปขึ้นรถตัวเองที่มีลูกน้องคอยสแตนบายอยู่ก่อนแล้ว

ณรงค์มองตามหลังลูกชายของเขาด้วยสายตาเรียบเฉย เขาพอรู้ถึงการแสดงออกของทั้งคู่ที่ไม่เหมือนคู่รักกันสักนิด แต่การที่โนอาร์กล้าประกาศเรื่องแต่งงานต่อหน้าทุกคนเขาก็ไม่คิดจะขัด เพราะเขารู้ว่าลูกชายสุดรั้นของเขามักทำตามที่พูดแน่ไม่ใช่คนพูดพล่อยๆ "จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ถ้าวันไหนหนูไอรีนมาขอความช่วยเหลือจากฉัน ฉันจะเป็นคนช่วยลูกสะใภ้ของฉันเอง และมาดูกันอำนาจที่แกมีกับอำนาจของฉันใครจะแน่กว่ากัน"

ภายในรถยนต์คันหรูตกอยู่ในความเงียบหลังจากที่ขับเคลื่อนออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ โนอาร์เผยใบหน้าเรียบเฉยไม่มีความรู้สึกใดๆออกมา

"คืนงานให้ไอรีน" น้ำเสียงเรียบนิ่งพูดบอกลูกน้องคนสนิทที่นั่งอยู่เบาะด้านหน้า

"อาจจะได้ไม่หมดทุกงานเพราะบางงานก็หาคนแทนไปแล้วครับ"

"อืม" มีเพียงเสียงตอบรับในลำคอเบาๆ ก่อนที่สายตาคมกริบจะหลับลงอย่างช้าๆ แค่อยากจะพักสายตาเท่านั้น

ตกเย็นวันเดียวกัน

หญิงสาวตัวเล็กกำลังง่วนอยู่กับจัดอาหารฝีมือแม่ที่เอามาจากที่บ้านใส่ตู้เย็น ใบหน้าหวานเรียบเฉยแต่ในหัวของเธอยังคิดแต่เรื่องเมื่อเช้านี้

"เฮ้อ....นายคิดจะทำอะไรกันแน่"

ครืด ครืด ครืด

เสียงโทรศัพท์แผดเสียงดังลั่นจนคนที่คิดอะไรเพลินๆสะดุ้งเฮือก ตั้งแต่ที่เธอโดนยกเลิกงานเสียงโทรศัพท์เรียกเข้าก็มีแต่เบอร์พ่อกับแม่เท่านั้น ดวงตากลมโตมองเบอร์บนหน้าจอพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

"สวัสดีค่ะ ไอรีนค่ะ"

(น้องไอรีน...พี่เอ๋ จากบริษัท XXX เองนะคะ พี่อยากให้เรามาเป็นเอ็มซีในงานของบริษัทเหมือนเดิมจะได้ไหมคะ พี่ต้องขอโทษด้วยที่ต้องยกเลิกงานเราไปก่อนหน้านี้ มันเป็นคำสั่งจากเบื้องบน พี่ก็ออกปากอะไรไม่ได้ แต่อยู่ดีๆคำสั่งก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม อยากได้น้องไอรีนเหมือนเดิม จะสะดวกไหมคะ"

"คะ? ให้ไอร์ไปทำงานเหมือนเดิมใช่ไหมคะ" ไอรีนถามกลับด้วยน้ำเสียงดีใจจนควบคุมไม่อยู่

(ใช่ค่ะ ถ้าน้องไอรีนโอเค สัญญาของเรายังเหมือนเดิมค่ะ แล้วทางบริษัทก็เพิ่มค่าตัวให้น้องไอรีนอีกเท่าหนึ่งเป็นการขอโทษ)

"ค่ะ ค่ะ ไอร์ว่างค่ะ รับค่ะ งั้นตารางคิวทุกอย่างยังเป็นเหมือนเดิมเลยนะคะ"

(ใช่ค่ะ ส่วนบรีฟงานทุกอย่างพี่ส่งให้ในเมลเราตามเดิมนะ ขอบคุณนะคะที่ให้โอกาสบริษัทพี่อีกครั้ง)

"ขอบคุณเช่นกันค่ะ" ไอรีนกดวางสายหลังจากที่พูดคุยกันจบ ใบหน้าหวานเผยรอยยิ้มออกมาบางๆ อย่างน้อยวันนี้ก็มีเรื่องดีสำหรับเธอ

ครืด ครืด… เป็นอีกครั้งที่เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูดังขึ้น

"สวัสดีค่ะ ไอรีนพูดสายค่ะ"

(สวัสดีค่ะพี่เป็นตัวแทนจากบริษัทXXXนะคะ พี่อยากได้เราเป็นพรีเซ็นเตอร์ของทางบริษัทตามเดิม ก่อนหน้านี้ทางบริษัทต้องขอโทษด้วยนะคะ อาจเกิดจากความเข้าใจผิดเลยต้องยกเลิกน้องไป)

"ได้ค่ะพี่ ไอร์ไม่ได้โกรธอะไร ไอร์พอเข้าใจ"

(งั้นสัญญาของเรายังคงตามเดิมนะคะ)

"โอเคค่ะ ส่วนรายละเอียดที่จะให้ไอร์ทำส่งมาในเมลไอร์ตามเดิมนะคะ"

ครืด ครื่ด....

"สวัสดีค่ะ ไอรีนค่ะ"

ครืด ครืด

"ฮัลโหลค่ะ ไอรีนพูดค่ะ"

ครืด ครืด...