บทที่ 8

สัญญารักมาเฟียร้าย : ตอนที่ 7

"ฉันพึ่งรู้ว่าคนอวดดีอย่างเธอ แค่เห็นฉันก็กลัวจนตัวสั่นขนาดนี้แล้ว"

กึก!

น้ำเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลังทำให้คนตัวเล็กหยุดฝีเท้าทันที ไอรีนยืนนิ่งอยู่สักพักก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับคนที่ยืนอยู่ไม่ห่าง

"นายรู้เรื่องทั้งหมด แล้ววันนั้นที่นายปล่อยฉันก็เพราะรู้อยู่แล้วว่าสุดท้ายฉันก็ต้องเข้ามาหานายอยู่ดีใช่ไหม" ไอรีนกำหมัดแน่น พยายามข่มความกลัวของตัวเองโต้ตอบคนตรงหน้า ถึงแม้ว่าเขาจะไม่แสดงความรู้สึกอะไรกลับมาเลยก็ตาม

"ฉลาดในวันที่สายเกินไป"

"นายต้องการอะไรกันแน่ นายคงไม่ได้อยากแต่งงานกับฉันเพราะสัญญาบ้าๆพวกนั้นหรอกนะ" ไอรีนถามออกไปตรงๆ เพราะเธอเองก็อดสงสัยไม่ได้ ทำไมไม่หลุดพ้นจากผู้ชายคนนี้สักที

"ตัวเธอ"

"ทุเรศ"

พรึ๊บ

"อื้อ...ปล่อย" ไอรีนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เพราะมือหนาเอื้อมบีบเข้าที่ปลายคางมนอย่างแรง "นี่นาย...โอ๊ย" ยังไม่ทันที่ไอรีนจะพูดจบ มือหนาก็เพิ่มแรงบีบจนเธอเบ้หน้าและร้องด้วยความเจ็บปวดออกมาอีกครั้ง

"ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าอย่าปากดี" ใบหน้าคมคายก้มลงมาพูดใกล้ๆ จนรับรู้ถึงลมหายใจของกันและกัน ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานในระยะประชิด

"อ่อยอั๋น(ปล่อยฉัน)" มือเล็กๆพยายามดึงฝ่ามือหนาออกจากปลายคางมน แต่ยิ่งเธอพยายามแกะออกเท่าไหร่ก็เหมือนเขาจะเพิ่มแรงบีบมากขึ้นเท่านั้น

"ถ้าเธออยากได้งานคืนก็แค่เอาตัวมาแลก" สายตาคมกริบมองไปที่หน้าอกขนาดใหญ่ของหญิงสาวอย่างเปิดเผย

"ไอ้อั้.."

"อื้ออออ อี๊ดดดด" ปึก ปึก ปึก

ไอรีนพยายามกรีดร้องในลำคอเมื่อถูกริมฝีปากหนาประกบจูบอย่างไม่ทันตั้งตัว มือบางกำหมัดแน่นทุบไปที่แผ่นหลังแกร่งไม่ยั้ง หวังให้เขาหยุดการกระทำที่แสนป่าเถื่อน แต่นั่นเหมือนเป็นการเพิ่มโอกาสให้เขาตักตวงน้ำหวานจากปากเธอมากกว่าเดิม เรียวลิ้นสากสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากของเธออย่างง่ายดาย และตวัดหยอกเย้าอย่างอุกอาจใส่เธอไม่ยั้ง ฝ่ามือหนากดท้ายทอยเธอไว้ไม่ให้ดันออกและส่งรสจูบที่แสนเร่าร้อนให้กับคนตัวเล็กนานหลายนาที

"อี๊ดดดด...." ปึก ปึก ปึก ร่างบางกรีดร้องในลำคอไม่หยุด ทั้งทุบ ทั้งตี ไม่มีท่าทีว่าชายหนุ่มจะหยุด

"อื้ม..." โนอาร์คำรามในลำคอเบาๆ ก่อนจะละริมฝีปากออกจากคนตัวเล็ก แต่ใบหน้าคมคายยังคงห่างจากใบหน้าหวานไม่ถึงคืบเหมือนเดิม

"ปล่อย ไอ้ชั่ว ไอ้สารเลว" แค่เพียงริมฝีปากบางเป็นอิสระก็พ่นคำด่าออกมาไม่หยุด ไอรีนใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากที่เลอะไปด้วยน้ำลายจากการกระทำของคนฉวยโอกาส

โนอาร์กระตุกยิ้มมุมปากอย่างไม่สะทกสะท้าน

"กึก"

"กรี๊ดดดด" ไอรีนกรีดร้องออกมาดังลั่น เมื่อโนอาร์ก้มลงมาขบเม้มตรงเนื้ออ่อนช่วงลำคอของเธออย่างแรง

อึก เพี๊ยะ!

"ไอ้ชั่ว" เธอใช้แรงทั้งหมดที่มีดันตัวเขาออก และใช้ฝ่ามือเล็กกระทบเข้าที่ใบหน้าคมคายอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง

"....." โนอาร์ใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มด้วยความไม่พอใจ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าตบหน้าเขา นัยส์ตาคมกริบจ้องมองคนตัวเล็กอย่างคาดโทษราวกับจะแผดเผาไม่ให้เหลือจุน

"สารเ..."

"ไอรีน!" โนอาร์ตวาดลั่นทำเอาคนที่ได้ยินสะดุ้งเฮือก มือหนาเข้ากระชากที่ข้อมือเธออย่างแรงและเพิ่มแรงบีบด้วยความโมโห

"อื้อ...เจ็บ"

"เข้าไปข้างใน และถ้ายังพยศไม่เลิกเธอได้คลานออกจากบ้านหลังนี้แน่ แม้แต่พ่อแม่เธอก็อาจได้เห็นฉากเด็ด" พูดจบโนอาร์ก็ฉุดกระชากคนตัวเล็กแทบปลิวให้เข้าไปด้านในคฤหาสน์สุดหรู การกระทำของทั้งคู่ตกอยู่ในสายตาของลูกน้องที่ยืนอยู่แถวนั้น แต่ทุกคนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น