บทที่ 7

สัญญารักมาเฟียร้าย : ตอนที่ 6

"อิ่มจนแน่นท้องไปหมดแล้วค่ะ" น้ำเสียงหวานดังขึ้นขณะร่วมโต๊ะทานอาหารกับครอบครัว เพราะทั้งพ่อและแม่ของเธอพยายามตักอาหารใส่จานจนไอรีนกินต่อไม่ไหว

"ปล่อยให้ผอมขนาดนี้ได้ไง กินเข้าไปอีก" ผู้เป็นพ่อพูดอย่างติติงเมื่อเห็นลูกสาวซูบผอมกว่าเมื่อก่อนมาก

"พ่อคะ ไอร์มานอนด้วยสองคืนนะ ไม่ใช่จะกลับเลยสักหน่อย สองวันนี้ไอร์จะอ้วนให้ดูเลย"

"คุณก็ชอบบังคับลูก ถ้าลูกอ้วนแล้วหนุ่มที่ไหนจะมาจีบละ จริงไหมยัยไอร์" ผู้เป็นแม่พูดทีเล่นทีจริง

"ใช่แล้ว ถ้าไอร์อ้วนไม่มีลูกเขย ไม่มีหลานให้เลี้ยงน๊าาา..." ไอรีนลากเสียงยาวริมฝีปากบางเผยรอยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เธอรู้ว่าลึกๆแล้วพ่อของเธออย่างมีหลานเหมือนเพื่อนคนอื่นบ้าง เพราะเวลาเข้าสมาคมก็มักจะคุยเรื่องลูกๆหลานๆ

"หาได้แล้วเหรอไงไอ้ลูกเขยที่แกพูดออกมา"

"โอ้โห เจ็บจี๊ดถึงก้นบึ้งหัวใจเลยค่ะ" ไอรีนทำท่าจับตรงหัวใจของเธอและทำหน้าตาเจ็บปวด

"ฮ่า ฮ่า...ลูกสาวแม่สวยขนาดนี้ยังไม่มีคนมาจีบอีกเหรอ"

"แม่คะ แทงใจดำไม่ต่างจากพ่อเลยนะ"เธอหันไปพูดด้วยใบหน้าเง้างอ แต่จะว่าไปเธอก็ไม่มีใครมาจีบจริงๆอย่างที่พ่อกับแม่พูดนั่นแหละ

"แม่แซวเล่นไม่ต้องน้อยใจไป ว่าแต่ทำไมรอบนี้ถึงนอนได้สองคืนเลยละ ทุกทีนอนคืนนี้เช้าตรู่ก็รีบเร่งออกจากบ้านแล้ว"

"ช่วงนี้รับงานน้อยลงค่ะ ให้เวลากับตัวเองบ้าง หลังจากนี้อาจไม่ค่อยได้เห็นไอร์ออกงานเหมือนเมื่อก่อนนะ" ใบหน้าหวานเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มขณะตอบคำถามและปั้นคำโกหกเพื่อให้พ่อกับแม่สบายใจ

"ดีแล้วละลูก"

"ว่าแต่แม่กับพ่อมีเรื่องอะไรจะคุยกับไอร์เหรอคะ ที่วันนั้นบอกไอร์ไว้เจอหน้ากันค่อยคุย"

"เอ่อ...." ผู้เป็นแม่ทำสีหน้ากระอักกระอ่วน สายตามองไปยังบุคคลหัวโต๊ะ

"พ่อมีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง เราค่อนข้างสนิทกันมาก สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก และเรามีเรื่องที่สัญญาต่อกันไว้ว่าถ้าวันหนึ่งพ่อมีลูกสาวและเพื่อนคนนั้นมีลูกชายจะให้เกี่ยวดองกันไว้ทั้งสองครอบครัว"

"ดะ เดี๋ยวนะ ไม่ได้หมายความว่าจะให้ไอร์ไปแต่งงานกับใครไม่รู้ นี่มันคือการคลุมถุงชนนะคะพ่อ ยุคสมัยไหนแล้ว สัญญาแค่ลมปากป่านนี้เพื่อนพ่อคงลืมไปหมดแล้ว" ไอรีนโวยวายเสียงดังลั่น ตั้งแต่เล็กจนโตเธอถูกเลี้ยงมาอย่างดี ไม่มีใครบังคับเธอให้ทำในเรื่องที่ไม่เต็มใจ และครั้งนี้เธอก็แสดงออกชัดเจนว่าไม่ต้องการ

"ใจเย็นๆลูก"

"แม่คะ นี่มันอะไรกัน แม่ก็รู้เรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ"

"ใจเย็นยัยไอร์ ฟังพ่อให้จบก่อน พ่อกับแม่ได้คุยกันแล้วว่าจะไม่บังคับลูก และทางเพื่อนพ่อเขาก็ตกลงไม่มีปัญหาแต่ทางนั้นเขาอยากให้เราร่วมโต๊ะทานอาหารด้วยกันสักมื้อเฉยๆ"

"แล้วยังไงคะ ต้องให้ไอร์ไปกินข้าวกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้เหรอคะ"

"ไม่ใช่อย่างนั้นนะไอรีน พ่อแม่ก็ไปกับเราด้วย อีกอย่างแม่เห็นว่ามันก็คือการรักษาน้ำใจนะ ทางนั้นเขาไม่มีปัญหาที่จะยกเลิกคำมั่นสัญญา พ่อเรานั่นแหละคึกคะนองในวัยรุ่นก็ไปรับปากส่งเดช ถือว่าเปลี่ยนที่ทานอาหารสักมื้อนะลูก"

"พ่อกับแม่ไม่ได้โกหกไอร์ใช่ไหมคะ ไม่ใช่มัดมือชกให้ไอร์ไปหาใครก็ไม่รู้นะ"

"พ่อกับแม่ไม่มีทางทำให้ลูกผิดหวังแน่นอน พ่อรู้ว่าเราไม่ชอบให้ใครบังคับ ลูกหัวแก้วหัวแหวนคนนี้พ่อจะบังคับใจได้ยังไงละ ไม่งั้นพ่อไม่ยกเลิกคำมั่นสัญญานี้หรอก ถึงจะตัดขาดกับเพื่อนสนิทไปเลยพ่อก็ยอม ไม่อยากให้ลูกพ่อต้องเสียใจ" ผู้เป็นพ่อพูดอย่างเอ็นดูลูกสาวสุดที่รัก ด้วยความสนุกปากของตัวเองแท้ๆต้องมาทำให้คนรอบข้างลำบากใจ

"งั้นก็ได้ค่ะ ถ้าพ่อกับแม่ไปด้วยไอร์ก็ไม่มีปัญหา ว่าแต่เราจะไปหาเขาวันไหนเหรอคะ?"

"พรุ่งนี้จ๊ะ"

"ห๊ะ! พรุ่งนี้เหรอ ทำไมด่วนจี๋ขนาดนี้ละคะ" ไอรีนเผยสีหน้าตกใจไม่คิดว่าจะปุบปับขนาดนี้

"พ่ออยากให้มันจบเร็ว จะได้ไม่มีข้อผูกมัดกันอีกต่อไป"

ไอรีนมองหน้าผู้เป็นพ่อที่บ่งบอกว่าพูดความจริง และต้องการให้มันเป็นไปอย่างที่พูด ไม่คิดจะโกหกเธอ

"งั้นก็ได้ค่ะ"

วันต่อมา...

ครอบครัวของไอรีนยืนอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ ดวงตากลมโตมองไปรอบๆบริเวณบ้านที่มีชายฉกรรจ์นับสิบยืนอยู่ตามจุดต่างๆ และกว่าที่รถของเธอจะเข้ามาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องผ่านการตรวจค้นรอบคันอย่างเข้มงวด

"พ่อแน่ใจนะคะว่านี่บ้านเพื่อนของพ่อจริงๆ เราไม่ได้มาผิดใช่ไหมคะ"

"อืม เพื่อนรักที่ดิ้นรนด้วยกันมา แต่เพื่อนพ่อเขาจับทางธุรกิจถูกเลยพลิกชีวิตจากหน้ามือเป็นหลังมือ"