บทที่ 6

สัญญารักมาเฟียร้าย : ตอนที่ 5

“โอ๊ย~” ไอรีนร้องเสียงหลงเมื่อฝ่ามือหนาบีบปลายคางมนอย่างแรงจนเธอเบ้หน้า ดวงตาคมกริบมองหน้าเธออย่างนิ่งเฉยจนเห็นเงาสะท้อนของตัวเองผ่านนัยส์ตาสีเทาหม่นคู่นั้น นัยส์ตาราวกับสัตว์ร้ายที่ไร้ซึ่งความรู้สึก เธอไม่รู้เลยว่าคนตรงหน้ากำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะก้มลงมาใกล้จนรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆเจือปนไปด้วยกลิ่นบุหรี่ ระยะห่างกันไม่ถึงคืบจนเธอต้องหันหน้านี้ไปทางอื่นแต่แล้วก็ถูกบีบบังคับให้หน้าเธอมองมาที่เขาตามเดิม

“สายตาเธอกำลังกลัวฉันอยู่นะ”

“ปล่อย”

“เธออยากรู้ไหมว่าไอ้พวกปากดี กล้าแค่ปาก จุดจบมันเป็นยังไง” โนอาร์พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยความโหดเหี้ยม

แก่ก~

“คะ คุณจะทำอะไร” ไอรีนแววตาวูบไหวเมื่อปืนกระบอกสีดำเงาวับถูกจ่อมาที่ขมับของเธอโดยไม่ทันตั้งตัว

“โอ๊ย…เจ็บ!” โนอาร์เพิ่มแรงบีบปลายคางมนจนเธอปวดร้าว ส่วนมืออีกข้างยังคงจับปืนจ่อหัวของเธออยู่แบบนั้น

“ฉันปล่อยเธอไปแล้ว แต่เธอกลับเข้ามาหาฉันเองนะ…ไอรีน”

“เพราะนายใช้วิธีสกปรกบีบบังคับฉัน นายใช้อำนาจกีดกันงานฉันทุกงาน” ดวงตากลมโตจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่ลดละ

“หึ! เปลี่ยนสรรพนามเร็วดีนิ่” โนอาร์กระตุกยิ้มก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปข้างๆกกหู “แค่นี้ไม่เรียกว่าวิธีสกปรกหรอก ถ้าสกปรกจริงๆมันต้องแบบนี้” น้ำเสียงเย็นยะเยือกกระซิบข้างใบหูจนเธอเสียวสันหลังวาบ

พรึ๊บ ปัง!

เพล้ง

“กรี๊ดดดดด”

โนอาร์เหวี่ยงตัวหญิงสาวจนล้มลงไปที่พื้นพร้อมกับลั่นไกลปืนผ่านหัวคนตัวเล็กไปโดนกับแจกันที่ตั้งอยู่ด้านหลังเธออย่างเฉียดฉิว

ไอรีนกรีดร้องด้วยความกลัวจนตัวสั่น ในเพียงชั่ววินาทีกับการกระทำแสนป่าเถื่อนทำให้เธอตกใจจนถึงขีดสุด

แก่ก~

“ฮึก”

ร่างสูงนั่งยองๆลงตรงหน้าเธอ และเป็นอีกครั้งที่โนอาร์ใช้ปืนกระบอกเดิมจ่อเข้าที่กลางหน้าผากมน ไออุ่นๆจากปากกระบอกปืนยังคงอยู่ ใบหน้าคมคายยังคงแสดงสีหน้าเรียบเฉยตามเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไอรีนมองคนตรงหน้าด้วยนัยส์ตาแดงก่ำ ความกลัวทำให้เธอกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

“ครั้งที่สองเธออาจไม่ได้ยินเสียงปืนแล้วก็ได้ เธอจะไม่มีแม้แต่เสียงร้อง” ใบหน้าคมคายกระตุกยิ้มอย่างเลือดเย็น

“ยะ…อย่าทำอะไรบ้าๆนะ” ไอรีนพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สายตาที่โนอาร์จ้องมาที่เธอถึงจะไม่บอกความรู้สึกอะไร แต่เธอมั่นใจว่าคนอย่างเขาฆ่าเธอได้ไม่ยาก อีกอย่างตรงนี้ที่เธออยู่ก็เป็นพื้นที่ของเขา เขาสามารถทำให้เธอหายไปอย่างไร้ร่องรอยได้แน่

“ผู้หญิงปากดีคนเมื่อกี้ไปไหนแล้วละ”

“อึก…. ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ปะ ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฮึก…หลังจากนี้ฉันไม่มายุ่งเกี่ยวกับนายอีกแล้ว แต่ขอร้องนายอย่ากีดขวางงานของฉันได้ไหม” ไอรีนยกมือไหว้ร้องขอชีวิตอย่างไร้ศักดิ์ศรี ภาพของพ่อแม่ผุดขึ้นมาจนเธอไม่มีทางเลือก สุดท้ายความกลัวก็ทำให้เธอพูดคำขอโทษคนที่ทำให้เธอตกงาน คนที่บีบบังคับให้เธอจนตรอก

“ฉันเป็นนักธุรกิจที่หวังผลกำไรซะด้วยสิ ถ้าฉันคืนงานให้เธอ แล้วฉันจะได้อะไรตอบแทน?” โนอาร์พูดพลางไล่สายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า เดรสรัดรูปที่ร่นขึ้นจนเผยต้นขาขาวเนียน เขาค่อยๆลดปืนลงอย่างช้าๆแต่ปากกระบอกปืนถูไถไปตามต้นขาขาวเนียนของเธอแทน ยิ่งเห็นน้ำตาของคนตรงหน้ายิ่งทำให้เขารู้สึกสนุก

“ไม่…อึก”ไอรีนส่ายหัวเป็นพัลวันใบหน้าหวานเลอะไปด้วยคาบน้ำตา การกระทำของเขาราวกับคนโรคจิต

“หึ” โนอาร์หัวเราะในลำคอก่อนจะค่อยๆยัดกายลุกขึ้น สายตาคมกริบยังคงจ้องมองคนตัวเล็กที่นั่งตัวสั่นด้วยแววตาว่างเปล่า ก่อนจะเดินไปนั่งเก้าอี้ประจำตำแหน่งและหยิบบุหรี่ราคาแพงออกมาสูบ

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ ไอรีนยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ถึงหยาดน้ำตาจะหยุดลงแล้วแต่เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ก็ยังทำให้เธอขวัญผวาไม่หาย

“ฉันให้เวลาเธอจนกว่าบุหรี่มวนนี้จะหมด ถ้าเธอออกจากห้องนี้ได้เธอก็รอด แต่ถ้าไม่ได้.....”น้ำเสียงเข้มพูดขึ้นพร้อมกับพ่นควันบุหรี่ขาวคลุ้งไปทั่วห้องและยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

“แต่นายล็อกประตูนั้นไว้ ฉันจะออกไปได้ยังไง” ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นมาสบตาชายหนุ่มที่นั่งมองเธอด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ต่อให้เขาให้เวลาเธอเป็นชั่วโมงก็ไม่มีทางออกไปได้อยู่ดี

“นั่นมันก็อยู่ที่ความสามารถของเธอ”

อึก "อ๊ะ…" ไอรีนรีบลุกจนทำให้เธอร้องออกมาเสียงหลง เมื่อรู้สึกปวดแป๊บๆที่ข้อเท้า น่าจะเป็นผลพวงมาจากที่เธอล้มลงกับพื้นอย่างแรงจนทำให้เท้าแพลง

ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นและรีบลุกไปที่ประตูฝืนความเจ็บเอาไว้