ตอนที่ 1 เกิดใหม่

แคโรไลน์ ซินแคลร์ สะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมหัวใจที่เต้นระรัว พยายามขับไล่ความหวาดกลัวที่ยังเกาะกุมหัวใจอยู่ เธอคว้าของใกล้มือแล้วขว้างออกไปในห้อง

ความทรงจำตอนถูกมัดและถูกดูดเลือดไปยังฉายวนอยู่ในหัว

แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้เธอสับสน

ไม่สิ นี่มันห้องน้ำที่บ้านฉัน ห้องน้ำเดิมก่อนโลกจะล่มสลาย!

โลกได้ล่มสลายมาเป็นสิบปีแล้ว แคโรไลน์ออกจากฮอร์นเวลไปนานแล้ว แต่ทำไมตอนนี้เธอกลับมาอยู่ในห้องน้ำเก่าอีกครั้งล่ะ?

“หันหลังแล้วเดินออกไป ฉันพูดไม่ได้ว่าคิดอะไรอยู่…” เสียงนั้นดังแว่วๆ

เธอเดินตามเสียงเพลงไป เห็นโทรศัพท์วางอยู่ข้างอ่าง เคสสีชมพูมีรูปเธอกับ โจนาธาน โลว์แลนด์

มือถือฉันพังไปนานแล้วไม่ใช่เหรอ? แล้วฉันก็...ถูกดูดเลือดและถูกชำแหละไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

เธอยังคงรู้สึกได้ถึงความกลัวตอนที่ถูกมีดเฉือน เลือดหยดจากปลายนิ้ว ความสิ้นหวังเมื่อชีวิตจะค่อยๆ จางหาย ความรู้สึกเหล่านั้นยังกดทับอยู่ในอก

และโจนาธาน ไอ้สารเลวนั่น! แค่เห็นหน้าก็รู้สึกคลื่นไส้

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา

วันที่บนหน้าจอคือ 26 มกราคม 5023 สามเดือนก่อนจะถึงวันที่โลกล่มสลาย

เดี๋ยวนะ... นี่ฉันเกิดใหม่จริงๆ เหรอ?

เธอใช้เวลาสักครู่กว่าจะนึกออกว่าต้องใช้โทรศัพท์ยังไง เมื่อต้องใช้มันอีกครั้ง

แคโรไลน์ปิดเพลง ลุกขึ้นยืน แล้วมองตัวเองในกระจก

เส้นผมดำเงางามของเธอยาวสลวยพาดลงบนแผ่นหลัง ดวงตาเรียวรูปอัลมอนด์เชิดขึ้นเล็กน้อย จมูกโด่ง หน้าหวานละมุน นอกจากรอยแผลเป็นที่ต้นขาจากตอนจักรยานล้มเมื่อสิบขวบ ผิวของเธอก็เนียนไร้ที่ติ

หลังจากโลกล่มสลาย แคโรไลน์เคยโกนผมเพื่อป้องกันตัวเองจากพวกผู้ชายที่คิดมิดีมิร้าย แต่ในโลกที่ไร้กฎเหล่านั้น ผู้ชายพวกนั้นก็เหมือนหมาบ้า

สุดท้ายเธอจำต้องทำลายความงามของตัวเอง กรีดหน้าลึกสามแผลจากคางขึ้นไปถึงคิ้ว ความเจ็บปวดฝังลึกถึงกระดูก

จู่ๆ เธอก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงรีบแต่งตัวแล้วเริ่มค้นหา

ไม่นานนักเธอก็เจอแหวนที่เคยวางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง

มันเป็นแหวนโบราณ เงินแท้ฝังมรกตสีเขียวสดเม็ดใหญ่เท่าเม็ดกรวด

โจนาธานเป็นคนให้เธอ

แต่เดิม คุณปู่ของแคโรไลน์เคยมอบแหวนวงนี้ให้กับตระกูลโลว์แลนด์เป็นของผูกมิตรไมตรี แต่แท้จริงแล้วของชิ้นนี้เป็นของตระกูลซินแคลร์มาก่อน

แคโรไลน์หยิบมีดเล็กๆ มากรีดนิ้วให้เลือดหยดลงบนแหวน

มรกตสีเขียวดูดซับเลือดในทันที แล้วมันก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน

ทันใดนั้น พื้นที่เก็บของขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นในหัวเธอ กว้างเท่าสนามฟุตบอลสามสนาม มีหมอกขาวหนาอยู่โดยรอบ

เธอลองใช้จิตนึกเอาแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะเข้าไปในพื้นที่เก็บของ ในพริบตา แก้วก็โผล่ไปอยู่มุมหนึ่งในพื้นที่นั้น

เธอยิ้มออกมา ในชาติที่แล้ว แคโรไลน์เคยค้นพบว่าแหวนนี้ซ่อนพื้นที่เก็บของเอาไว้

แต่หลังจากโจนาธานเอาแหวนไป เขาไม่เคยคืนอะไรให้เธอเลย สุดท้าย ก็เป็นเขาที่ส่งเธอไปทำให้โดนดูดเลือด!

มือถือสั่นอีกครั้ง ชื่อโจนาธานปรากฏบนหน้าจอ แคโรไลน์เบ้หน้าอย่างรังเกียจ แค่เห็นชื่อนั้นก็รู้สึกคลื่นไส้แล้ว

แต่แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ว่าตระกูลโลว์แลนด์ติดค้างหุ้นกับกองทุนเธออยู่มากกว่าสิบล้าน!

ตอนนี้เธอมีพื้นที่เก็บของจากแหวนแล้ว แต่ยังไม่มีเงินมากพอจะซื้อของมากักตุนได้

ต้องเอาหุ้นกับกองทุนพวกนั้นคืนมาให้ได้!

แคโรไลน์ยิ้มมุมปาก ก่อนจะกดส่งข้อความบอกเลิกกับโจนาธานแล้วบล็อกเบอร์เขาทันที

เธอรู้ว่าเขาเป็นคนอย่างไร ทั้งคู่กำลังจะหมั้นกัน การถูกบอกเลิกแบบกะทันหันนี้ต้องทำให้เขาตกใจแน่ๆ

พอเขาแตกตื่น เธอก็จะเริ่มเล่นงาน แล้วเอาคืนทุกบาททุกสตางค์จากหุ้นและกองทุนที่ตระกูลโลว์แลนด์เป็นหนี้เธออยู่

พอคิดถึงอันตรายข้างหน้า แคโรไลน์จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาผู้ค้าส่งอาหารที่รู้จักทันที

เธอสั่งพาสต้า แป้ง ธัญพืช และน้ำมันคาโนลาแบบไม่ลังเล

เธอเคยเจอผู้ค้าส่งเจ้านี้ตอนช่วยคนรู้จักปิดดีลธุรกิจ จึงเซฟเบอร์ไว้ในเครื่องตั้งแต่ก่อนจะเกิดโลกาวินาศ

เขาอาจมีของไม่เยอะนัก แต่ราคาถูกกว่าท้องตลาดประมาณ 30% แคโรไลน์พอใจมาก

เพราะเคยช่วยเขาปิดงานใหญ่ เขาเลยแถมเครื่องปรุงมาให้สองกล่อง

มีพริกไทยขาวป่น เม็ดยี่หร่า ผงปาปริก้า พริกไทยดำป่น และอีกหลายอย่าง

บัญชีธนาคารของเธอเหลือเงินไม่มากนักแค่หลักแสนเท่านั้น แถมบางบัญชีต้องใช้เอกสารถึงจะถอนออกมาได้

หลังจากกดสั่งอาหารกับน้ำมันจากผู้ค้าส่งแล้ว เธอก็ไปช้อปของใช้ประจำวันออนไลน์ต่อทันที