ตอนที่ 2 อัปเกรดพื้นที่เก็บของ

ติดกับตลาดของเก่า มีตลาดขายส่งสินค้าขนาดมหึมา จนได้ชื่อว่าเป็นตลาดที่ใหญ่ที่สุดในเมือง

แคโรไลน์ก้าวตรงเข้าไปในตลาดด้วย แล้วซื้อแทบทุกสิ่งที่เห็น

เธอเลือกเสื้อโค้ตกันหนาว กางเกงสเวต และชุดลำลองนุ่มสบายเป็นโหลๆ เลือกชุดที่ทนทานแต่ให้ความอบอุ่นหลายสไตล์ บอกพ่อค้าว่าให้ส่งของไปที่บ้าน โดยอ้างว่าจะซื้อไปขายต่อเพราะขนาดตัวเธอเป็นไซส์มาตรฐาน จึงสั่งตามไซส์ทั่วไปทั้งหมด

เธอยังตุนอาหารแห้งหลายชนิด เห็ดกระดุมแห้ง เส้นโปรตีนจากถั่วเหลือง แผ่นตอร์ตียาจากแป้งสาลี เห็ดนางรมแห้ง และสาหร่ายทะเลแห้ง ทุกอย่างขายเป็นถุงใหญ่ในราคาถูกเหมาะสำหรับซื้อไปกักตุน

ต่อด้วยเครื่องปรุง เธอสอยซอสถั่วเหลือง น้ำส้มสายชู เนยถั่ว น้ำมันเมล็ดทานตะวัน น้ำจิ้มเห็ด และเครื่องปรุงพื้นฐานอื่นๆ แล้วจ่ายเงินทันทีโดยไม่รอ

เรื่องเซอร์ไพรส์ที่สุดคือเธอเจอแผงขายผักป่าสดๆ ผักพวกนี้มักขึ้นตามไหล่เขา หาได้ยากในเมือง เหมาะจะนำมาทำแรเวียลลี่หรือพายคาว ปกติถ้าจะได้ของแบบนี้ต้องขับรถออกไปชนบทเท่านั้น เธอไม่คาดคิดว่าจะเจอของพวกนี้ที่นี่

แคโรไลน์ซื้อผักป่าทุกมัดที่มีอยู่โดยไม่คิดมาก และต่อรองจะให้คนขายมาส่งผักตามฤดูกาลมาที่บ้าน

เมื่อจัดการที่ตลาดผักผลไม้แล้ว เธอก็เหลียวไปเห็นตลาดอีกแห่งอีกฝั่งถนน ที่นั่นเต็มไปด้วยหนังสือและของสะสม

เพราะอยู่ใกล้อยู่แล้ว แคโรไลน์จึงเดินตรงเข้าไปในตลาดหนังสือนั้น

คิดเผื่ออนาคตที่อาจไม่มีไฟฟ้า ไม่มีระบบประปา เธอกวาดซื้อหนังสือมาเต็มรถ ทั้งการ์ตูน นวนิยาย หนังสือทำอาหาร คู่มือเครื่องมือ แผนที่ และแม้แต่ตำราที่ปกติเธอไม่คิดจะเปิดอ่าน เช่น คู่มือซ่อมแซม การดูแลสัตว์ และการทำการเกษตร

อะไรที่คิดว่าจะเป็นประโยชน์ เธอซื้อไว้ทั้งหมด

เมื่อยัดหนังสือและอาวุธที่เพิ่งซื้อจนเต็มคันรถ จนแน่นชนิดที่ไม่อาจใส่หนังสือเพิ่มไปได้แม้แต่เล่มเดียว แคโรไลน์ก็มองนาฬิกา ถึงรู้ว่าใช้เวลาอยู่ข้างนอกเกือบห้าชั่วโมงแล้ว เธอขับกลับไปร้านเครื่องเพชร

เอ็มเม็ตทำสร้อยให้เสร็จเรียบร้อยตามที่สั่ง พอจ่ายเงินแล้ว เธอจัดเรียงหนังสือและอาวุธที่ซื้อมาอย่างระมัดระวัง แล้วเตรียมออกตะลุยช้อปต่อ

ขณะที่เดินผ่านแผงลอยร้านหนึ่ง เหตุการณ์ประหลาดก็เกิดขึ้น อัญมณีที่แขวนอยู่กลางอกเธอสั่นนิดๆ

สัญชาตญาณที่คมชัดจากการเอาตัวรอดในยุคที่โลกล่มสลายตอบสนองทันที

แคโรไลน์ชะงัก เดินถอยหลังไปประมาณหนึ่งเมตร แล้วอัญมณีก็สั่นแรงขึ้นอีก

ตรงหน้าเป็นแผงขายของเก่า แต่แววตาเธอบอกได้ทันทีว่าสินค้าส่วนใหญ่เป็นของปลอม ทำขึ้นมาเพื่อหลอกคนที่ไม่รู้

แคโรไลน์รู้สึกไม่ไว้วางใจจึงก้มลงดูใกล้ๆ

“สวัสดีครับ คุณผู้หญิง มองหาของอะไรอยู่เหรอครับ?” เจ้าของแผงเป็นชายวัยกลางคนถามอย่างตื่นเต้น ราวกับไม่ได้ขายของมานาน

สายตาเธอลอดผ่านโต๊ะไป พบว่าส่วนใหญ่เป็นของเลียนแบบราคาถูก มีสร้อยข้อมือปลอมเต็มไปหมด มีเพียงก้อนหินหยาบที่วางอยู่มุมหนึ่งที่ดูผิดปกติ

เธอยื่นมือไปแตะ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับแร่ทองคำนั้น อัญมณีที่แขวนอยู่แนบอกก็สั่นรุนแรงกว่าเดิม เธอรู้ทันทีว่าเจอของที่ใช่แล้ว

“หินก้อนนี้ราคาเท่าไหร่?” เธอถาม

ดวงตาของเจ้าของร้านสั่นไหว เขาคงคิดจะหลอกเพราะเห็นเธอดูหน้าเด็ก

ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบคำถาม แคโรไลน์ก็คว้ามือถือจ่ายเงินอ้างว่า “นี่คือแร่ทองคำนะ แต่ไม่เห็นจะมีทองมากเท่าไหร่เลย รูปร่างก็ธรรมดา แถมก้อนเล็กนิดเดียว คนทั่วไปคงคิดว่าดีกว่าหินทั่วไปหน่อย ฉันให้คุณพันนึง โอเคไหม?”

สองนาทีต่อมา เธอเดินออกมาโดยเก็บแร่ทองคำนั้นไว้ในกระเป๋า

เมื่อไม่มีใครอยู่ใกล้ เธอก็เก็บหินแร่เข้าไปในพื้นที่เก็บของอย่างเงียบๆ

ทันทีที่ใช้จิตส่งเข้าไป หินแร่ก้อนนั้นก็แตกเป็นเสี่ยงๆ ปะทุประกายสีฟ้าเงินวูบวาบ แล้วดับไปในพริบตา

จากนั้น พื้นที่เก็บของทั้งหมดเริ่มเปลี่ยนแปลง

หมอกหนาลอยคลุ้ง ลมกรรโชกพัดขึ้นโดยรอบ

แคโรไลน์ตื่นตระหนกเล็กน้อย กลัวว่าประกายสีฟ้าอาจเป็นอันตราย แต่เมื่อหมอกจางและลมสงบลง เธอก็เห็นผืนดินสีดำผืนใหม่ปรากฏขึ้น พื้นที่ประมาณหนึ่งพันตารางฟุต

เพียงมองก็รู้ว่าดินผืนนั้นเต็มไปด้วยความอุดมสมบูรณ์และชีวิตชีวา

นี่หมายความว่าพื้นที่เก็บของอัปเกรดแล้ว ใช่ไหม ?

แคโรไลน์กำมือแน่นด้วยความตื่นเต้น เธอวนรอบตลาดอีกหลายรอบ แต่ไม่มีสิ่งใดทำให้อัญมณีตอบสนองอีกเลย

เธอเดาเอาว่านี่คงเป็นวิธีอัปเกรดพื้นที่เก็บของแม้จะยังไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไงหรือทำไมถึงเป็นแบบนั้น

เพราะกักตุนของยังไม่พอ เธอจึงตัดสินใจปล่อยเรื่องนี้ไปก่อน เมื่อกักตุนพอแล้วค่อยกลับมาสืบหาเบื้องลึกเรื่องนี้ทีหลัง

ขากลับเธอแวะร้านขายเมล็ดพันธุ์ ซื้อเมล็ดผัก เมล็ดผลไม้ เมล็ดดอกไม้สารพัดเท่าที่จะหาได้

แผนคือจะเริ่มลงเมล็ดในผืนดินใหม่สีดำผืนนั้นในไม่ช้า

พอกลับถึงบ้านในคืนนั้น แคโรไลน์รู้สึกเมื่อยแข้งเมื่อยขาจากการเดินมาทั้งวัน

ต้องยอมรับว่าร่างกายเธอไม่แข็งแรงพอที่จะเที่ยวตระเวนไปทั่วทั้งวันเหมือนก่อน

ในชาติก่อนเธอฝึกฝนอย่างหนักเพื่อให้ร่างกายทนทานพอจะอยู่รอดได้ในยุคที่โลกล่มสลาย แต่ครั้งนี้ร่างกายยังไม่พร้อม