ตอนที่ 3 สุนัขทหาร

“ไม่ต้องห่วงนะ ถึงมันจะดูน่ากลัวไปบ้าง แต่จริงๆ มันอ่อนโยนมาก แค่ดื้อไปหน่อยเท่านั้นแหละครับ”

นิโก้พาแคโรไลน์ก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด แล้วรับสายจูงจากทหารที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

โดเบอร์แมนตัวนั้นไม่ขยับ มันนั่งนิ่ง

“ตัวนี้ชื่อเรเว่น มันเพิ่งอายุหกเดือนเอง”

“หกเดือนเองเหรอ? โตเร็วมากเลยนะเนี่ย” แคโรไลน์ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

นิโก้พยักหน้าแล้วลูบศีรษะใหญ่ของเรเว่นเบาๆ “แม่ของมันมีลูกแค่ตัวเดียว นับตั้งแต่เกิดมาเจ้าเรเว่นก็ตัวใหญ่กว่าตัวอื่นๆ บอกได้เลยว่าไม่ธรรมดา”

เขาหัวเราะ พยายามทำให้บรรยากาศผ่อนคลาย

“เรเว่น หมอบ!”

เรเว่นเชื่อฟัง หมอบลงกับพื้น ทำให้เห็นรอยแผลยาวตามแนวสันหลังของมัน ยาวกว่าไม้บรรทัดหนึ่งฟุต ขนยังขึ้นไม่เต็ม แผ่นหนังสีชมพูกลายเป็นสะเก็ดหนา ดูน่ากลัวอยู่บ้าง

“มันฉลาด เหมาะจะเป็นสุนัขทหารมาก เริ่มปฏิบัติการตอนอายุห้าเดือนกว่า แต่ยังไม่ถึงสองวัน มันก็ได้รับบาดเจ็บหนักระหว่างจับกุมคนร้าย เลยต้องปลดออกมา”

เพราะอาการบาดเจ็บมันจึงทำงานต่อไม่ได้ พวกเขาจึงต้องหาครอบครัวมาดูแล มันเป็นสุนัขวีรบุรุษ จึงไม่ได้ถูกส่งไปขายในการประมูล

นิโก้ถอนหายใจแล้วลูบหัวเรเว่นอีกครั้ง “เจ้าหนูนี่ช่วยชีวิตทีมไว้ทั้งทีมเลยนะ”

คุยกันได้สักพัก แคโรไลน์ก็ตัดสินใจรับเลี้ยงเรเว่น ในเมื่อมันเพิ่งหกเดือน โตขึ้นอีกเยอะแน่นอน มันฉลาด เชื่อฟัง และจะช่วยให้แคโรไลน์ดูน่าเกรงขามขึ้นได้ แม้จะบาดเจ็บ แต่นิโก้บอกว่า ขาหน้าขวาอาจมีปัญหาในอนาคต โดยเฉพาะตอนฝนตกหรืออากาศหนาว

มันต้องการการดูแลอย่างระมัดระวัง อาจต้องกินยาไปตลอด และพาไปหาสัตวแพทย์ที่แพงพอสมควร

แต่ด้วยการกลายพันธุ์ที่จะเกิดในอนาคต เรื่องพวกนั้นจะไม่สำคัญอีกต่อไป แผลเก่าของมันจะหายเพราะความสามารถพิเศษในการเยียวยาตัวเองของมัน

เห็นได้ชัดว่านิโก้รักสุนัขมาก หลังจากแคโรไลน์ตกลงรับเลี้ยง เขาพาเธอเข้าไปนั่งคุยในเลาจน์ข้างๆ เป็นชั่วโมง

ทั้งสองคุยกันเรื่องอาหารที่เรเว่นควรกิน การดูแลบาดแผลเป็นพิเศษ และวางแผนการนัดติดตามผล เขายังถามถึงครอบครัวของแคโรไลน์ เมื่อรู้ว่าเธอยังเป็นนักศึกษา สีหน้าเขาดูไม่ค่อยพอใจนัก

“ฉันเป็นนักศึกษาชั้นปีสุดท้าย ตอนนี้ไม่มีเรียนแล้ว มีแค่ฝึกงาน ฉันดูแลเรเว่นได้แน่นอนค่ะ” แคโรไลน์ตอบ

หลังคำถามอีกสองสามข้อ นิโก้บอกว่ายังต้องดูว่าเรเว่นจะคิดอย่างไรด้วย เขาจึงพาเธอไปที่กรงของเรเว่น

เรเว่นนอนสงบในกรง เมื่อแคโรไลน์เข้าไปใกล้มันแทบไม่ลืมตาขึ้นตอบสนองมากนัก

“ในหัวมันมีอะไรเยอะกว่าสุนัขทั่วไป บางทีก็เหมือนคนเลย” นิโก้ว่า แล้วเดินไปเปิดประตูกรง

เรเว่นได้ยินก็ลุกขึ้นยืน ดวงตาสีมืดจ้องมาที่แคโรไลน์

แคโรไลน์ยื่นขนมที่ว่าเป็นของโปรดของเรเว่นออกไป โดนัทห่อด้วยเนื้ออบแห้งชิ้นหนึ่ง เธอขยับเข้าไปช้าๆ

ถึงเธอจะรักสุนัข แต่การเผชิญหน้ากับหมาตัวใหญ่ขนาดนี้ก็ยังทำให้เธอประหม่าอยู่บ้าง

เรเว่นไม่ได้ร่วมมือนัก มันจ้องเธอเฉยๆ ก่อนจะเหลือบไปมองนิโก้ แล้วเพิกเฉยต่อขนมในมือเธอ

ในตอนที่แคโรไลน์คิดว่าโดเบอร์แมนไม่ถูกชะตาเธอ มันก็ค่อยๆ ก้มศีรษะลงแล้วค่อยๆ รับโดนัทจากมือเธออย่างอ่อนโยน

ตอนนั้นแคโรไลน์ดีใจจนอยากจะกรีดร้องออกมา

นิโก้ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ผ่อนลมหายใจโล่งอก “ถ้าวันนี้มันไม่กินขนมจากมือคุณ ผมคงไม่ให้คุณรับไปเลี้ยงหรอก หมาตัวนี้จุกจิก มันเลือกเฉพาะคนที่มันชอบ”

นิโก้ไม่ได้พูดอะไรต่อ นั่นหมายความว่าเขาโอเคกับการที่แคโรไลน์รับเลี้ยงมัน

เขาเล่าให้ฟังว่าเรเว่นปฏิเสธคนมาสี่คนแล้ว การเห็นมันยอมรับเธอทำให้ทุกคนผ่อนคลายลง