ตอนที่ 4 คนชั่วต้องตาย

แคโรไลน์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วปล่อยน้ำตาหยดเล็กๆ สองหยดไหลออกมา “เธอบอกให้ฉันพักสักสองสามวันเพื่อสงบใจ... ช่วงนี้ฉันแค่คิดถึงพ่อกับแม่มากไป”

โจนาธานพยายามก้าวเข้ามาใกล้ แต่เรเว่นลุกขึ้นทันที มันแยกเขี้ยวยืนขวางไว้ตรงหน้า

โจนาธานถอยก้าวหนึ่ง “แคโรไลน์ เธอเลี้ยงหมาตัวโตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”

แคโรไลน์แอบยกนิ้วโป้งให้เรเว่นในใจดีมากเจ้าหนู! รู้ซะด้วยว่าฉันไม่ชอบโจนาธาน

“ฉันเพิ่งรับมาเลี้ยง ฉันอยู่คนเดียว อยู่กับมันแล้วรู้สึกปลอดภัยขึ้น” เธอลูบขนอ่อนๆ ที่ต้นคอเรเว่นอย่างอ่อนโยน

“ถ้าเธอไม่ชอบอยู่คนเดียว ก็มาอยู่กับฉันก็ได้นะ” ประโยคของโจนาธานทำให้แคโรไลน์อยากถุยน้ำลายใส่เขาโอ้ย เอาจริงเหรอ?

ครั้งก่อนตอนเกิดหายนะมา โจนาธานมาหาเธอพร้อมของติดมือมากมาย แกล้งบอกว่าเขาอยากจะรอดไปด้วยกัน

แต่คืนนั้นเขาเผยธาตุแท้ เขามาเพราะอยากนอนกับเธอเท่านั้น

แคโรไลน์อาจจะซื่อไปหน่อย แต่เธอก็ไม่ได้ตอบตกลงทันที เธอแค่อยากค่อยๆ ดูกันไปก่อน

คืนวันนั้นโจนาธานไม่ยอมรอ เขาพยายามบีบคั้นเธออย่างหน้าไม่อาย ซึ่งทำให้เธอตกใจคว้าของฟาดใส่หัวเขา

โจนาธานคลุ้มคลั่งไปเลย เขาด่าทอเธอว่าเป็นผู้หญิงไร้ค่า เสแสร้งทำเป็นบริสุทธิ์ และขู่เธอว่าถ้าไม่ยอมก็จะต้องตกไปอยู่กับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้

แคโรไลน์โกรธจัด พยายามไล่เขาออกจากบ้าน แต่ตอนที่เขากำลังจะไป โจนาธานกลับผลักเธอล้มลงกับพื้น เอาเสบียงทั้งหมดที่เขาเอามาไว้กลับไป แล้วยังขโมยแหวนวงนั้นไปด้วย!

ทั้งหมดก็เพราะรีสบอกว่าชอบของเก่า!

หลังจากนั้น ก่อนที่แคโรไลน์เกือบจะตาย โจนาธานยังโน้มตัวมากระซิบว่ารีสดีกว่าเธอหลายเท่า

แคโรไลน์กัดปากแน่นจนเลือดออก ปวดใจจนแทบอยากจะชกเขาให้สาแก่ใจ

“โจนาธาน นี่บ้านพ่อแม่ฉัน ฉันรู้สึกปลอดภัยก็ต่อเมื่ออยู่ที่นี่เท่านั้น” เธอพูดออกไป

โจนาธานอยากเถียง แต่แคโรไลน์ขึ้นเสียง “เราไม่ได้กำลังจะหมั้นกันหรอกเหรอ? คืนหุ้นกับกองทุนที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ฉันมาได้ไหม? ฉันฝันว่าพ่อแม่โทษฉันมาตลอด ฉันเลยอารมณ์ไม่ดีเลยบล็อกเบอร์นาย ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอตอนนี้”

เหมือนที่เธอคาดไว้ สีหน้าโจนาธานเปลี่ยนไปทันที

“แคโรไลน์ อย่าคิดมากเลย ถ้าพ่อแม่เธอรู้เรื่องการหมั้นจะต้องดีใจแน่ หุ้นกับกองทุนพอเราแต่งงานมันก็เป็นของเราอยู่แล้ว ฉันไม่มีวันนอกใจเธอหรอก เอาเถอะ ฉันมีธุระน่ะ ปลดบล็อกให้หน่อยสิ อีกไม่กี่เดือนเราก็จะหมั้นกันแล้วนะ”

แคโรไลน์ยิ้มเยาะในใจใช่สิ การหมั้นอะไรนั่นไม่มีทางเกิดขึ้นแน่

โจนาธานจากไปทั้งอย่างนั้น

แคโรไลน์มองเขาจากไปด้วยรอยยิ้มเย็นชา คนชั่ว รอ ก่อนเถอะ

หลังจากดูแลเรเว่นเรียบร้อยแล้ว เธอก็ดูเวลาเห็นว่าบ่ายสองแล้ว

ท้องเริ่มร้องเธอหิวแล้ว

เธอคว้ามือถือเตรียมสั่งอาหารมื้อใหญ่!

ซี่โครงตุ๋น แป้งไส้ต่างๆ ซุปหอยลาย มอร์ซิยาและสตูว์ถั่ว ไส้กรอกกับมันบด และหางวัวตุ๋น เธอสั่งทุกเมนูที่ชอบมาอย่างละห้าชุด

ตลอดทั้งบ่ายวันนั้นกริ่งหน้าประตูดังไม่หยุด แต่ละครั้งเรเว่นก็หูตั้งชัน เฝ้าหน้าประตูเหมือนยามรักษาการณ์

แคโรไลน์จัดเก็บของเดลิเวอรีทั้งหมดลงในพื้นที่เก็บของ เหลือไว้แค่ชุดเดียวสำหรับกินจริงๆ

เรเว่นนั่งข้างๆ แต่อยู่นิ่ง มันจ้องซี่โครงบนจานด้วยตากลมโต

เธอไม่มีทางเลือก จับซี่โครงชิ้นใหญ่ที่สุดยื่นให้ “อยากกินไหม?”

เรเว่นเอียงหัว ท่าทางบื้อๆ น่าเอ็นดู ราวกับคิดว่า แน่นอนสิ!

มันกัดซี่โครงชิ้นใหญ่แล้วกลืนลงไปทั้งชิ้น

ว้าว หมาตัวนี้กินเก่งจริง ๆ

ระหว่างรอเดลิเวอรีชุดต่อไป แคโรไลน์นั่งเปิดแอร์ในบ้าน หยิบสมุดเล่มเล็กมาวางแล้ววางแผนสิ่งที่ต้องทำต่อไป

ถ้าจำไม่ผิด หายนะจะมาแบบนี้ เริ่มจากฝนกรดตกลงมา ตามด้วยน้ำท่วมครั้งใหญ่

หลังจากนั้น อุณหภูมิจะลดฮวบอย่างฉับพลันจนต่ำถึง -95 องศาเซลเซียส

เวลานั้นผู้คนนับหมื่นนับแสนเสียชีวิต

หลังพายุหิมะและความหนาวเหน็บถึงกระดูก หน้าก็จะร้อนจัดอย่างสุดขีด สูงถึง 50 องศาเซลเซียส!

ตอนนั้นทั้งเมืองแทบเป็นอัมพาต ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีน้ำ ผู้คนแทบเอาตัวไม่รอดท่ามกลางความร้อนที่แผดเผา

ยิ่งกว่านั้น แผ่นดินไหวเป็นระยะๆ ก็เขย่าขวัญทุกคนจนท้อแท้สิ้นหวัง!