ตอนที่ 10 ซื้อทุกอย่าง

ถ้าแคโรไลน์ถูกใจของสิ่งไหน เธอก็จะซื้อทันทีแบบไม่ลังเล

เธอสั่งอาหารทีเดียวห้าสิบชุด โดยทำทีเหมือนเป็นออร์เดอร์กลางวันของบริษัท

จากนั้นก็ขับรถไปร้านอาหารและแผงขายของหลายแห่ง กวาดซื้อของกินเล่นทุกประเภท

แน่นอนว่ามีคนถามเหมือนกันว่าเธอยังเด็กไปหรือเปล่าที่จะสั่งของเยอะขนาดนี้ แต่เธอไม่อธิบายอะไรเลย เพียงแค่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแตะจ่ายเงิน แล้วเดินต่ออย่างไม่สนใจ

พ่อค้าแม่ค้าต่างชอบใจในความรวดเร็วและกล้าซื้อของเธอ ทุกคนต่างช่วยกันแพ็กอาหารให้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

พอแคโรไลน์บอกว่า เธอจะมาซื้ออาหารเช้า 50 ชุดทุกวันตลอดสองสัปดาห์ ดวงตาของพวกเขาก็ลุกวาวด้วยความดีใจ

รถของเธอจอดอยู่ไม่ไกล ทุกครั้งที่รับของเสร็จ เธอก็เอาไปวางในรถก่อน แล้วค่อยย้ายเข้าไปในพื้นที่เก็บของอย่างเงียบๆ

ใกล้ย่านที่เธออยู่มีร้านขายพายเจ้าหนึ่ง ตัวแป้งบางนุ่มหอมหวานไส้แน่นเต็มคำ แคโรไลน์ชอบมาก

เธอคิดว่าตัวเองกินได้สามชิ้นต่อมื้อ เลยสั่งรวดเดียว 200 ชิ้นทุกเช้า ครอบคลุมรสชาติทุกแบบ แถมคราวนี้ยังสั่งล่วงหน้าไว้ทั้งเดือนเลยด้วย!

ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น เรเว่นก็ชอบพายร้านนี้เหมือนกัน

ตอนเย็นวันนั้น แคโรไลน์ตั้งใจว่าจะไปเดินตลาดกลางคืนต่อ

ส่วนตอนกลางวัน หลังจัดการเรื่องต่าง ๆ ในบ้านเสร็จ เธอวางแผนจะไปซื้อชั้นวางของสูงๆ หลายสิบตัว พร้อมของใช้ประจำวันอีกกองใหญ่ ทั้งผงซักฟอก ผ้าเช็ดตัว แก้วน้ำ เครื่องครัว กล่องอาหารแบบใช้แล้วทิ้ง และอีกมากมาย

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ อาหาร

ก่อนหน้านี้เธอสั่งของออนไลน์ไว้บ้างแล้ว แต่เมื่อมีเงินในมือมากขึ้น เธอจึงไปซื้อโดยตรงจากตลาดขายส่ง

เธอเช่าโกดังไว้หนึ่งแห่ง แล้วให้พ่อค้าขนของทั้งหมดมาส่งที่นั่น

คนทั่วไปเห็นก็คงคิดว่าเธอกำลังเก็บสต็อกของไว้ขาย แต่พอทุกคนกลับไปแล้ว เธอก็ย้ายทุกอย่างเข้าไปในพื้นที่เก็บของของเธอทันที

เมื่อเห็นพื้นที่เก็บของค่อยๆ เต็มไปด้วยสิ่งของ แคโรไลน์ก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ

เธอชอบผลไม้เมืองร้อนมาก ทั้งขนุน น้อยหน่า ทุเรียนเทศ และอีกหลายอย่าง

แต่ในภาคเหนือที่เธออาศัยอยู่ ราคาผลไม้พวกนี้แพงมาก

วันหนึ่งขณะดูไลฟ์ขายผลไม้ออนไลน์ เธอจึงทักเข้าไปหาแอดมินโดยตรง บอกว่าต้องการสั่งผลไม้เมืองร้อนล็อตใหญ่

เธอสั่งทีละรถบรรทุก และให้ส่งตรงมาถึงที่

ตอนแรกคนขายคิดว่าเธอพูดเล่น

แต่แคโรไลน์ขอเบอร์โทรแล้วโทรคุยเองโดยตรง

หลังคุยกันชั่วโมงหนึ่งและโอนเงินมัดจำให้ ก็เป็นอันปิดข้อตกลงได้

ประมาณหนึ่งสัปดาห์ต่อมา รถบรรทุกของคนขายก็มาถึง

ของทั้งหมดถูกขนลงไว้ใกล้โกดังตามปกติ แคโรไลน์จ่ายส่วนที่เหลือ แล้วโบกมือลาคนขาย จากนั้นหยิบน้อยหน่าขึ้นมาชิมลูกหนึ่ง รสชาติหวานละมุน เนื้อเนียนหอมอร่อยอย่างที่สุด

การช็อปแบบไม่หยุดดำเนินไปถึงสองสัปดาห์เต็ม เช้าวันหนึ่ง หลังจากไปรับอาหารเช้าและขับรถกลับพร้อมเรเว่น โทรศัพท์ของแคโรไลน์ก็ดังขึ้น

สายโทรเข้ามาจาก โซอี้ เมย์นาร์ด เพื่อนร่วมชั้นสมัยมหาวิทยาลัยที่เธอไม่เคยถูกชะตาด้วยเลย

ทันทีที่แคโรไลน์รับสาย โซอี้ก็เริ่มพูดเหน็บแนม เธอหัวเราะเยาะว่าแคโรไลน์เคยอวดแฟนหนุ่มในมหาวิทยาลัยว่าดีแสนดีและกำลังจะแต่งงานกัน แต่ความจริงแล้ว แฟนแสนดีคนนั้นกลับนอกใจเธอ

แคโรไลน์เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เหตุการณ์นี้ก็เคยเกิดขึ้นในชีวิตชาติก่อนของเธอเหมือนกัน

เธอไม่เคยถูกกับโซอี้เลย และตอนนั้นเธอก็หลงโจนาธานจนด่าโซอี้กลับไปอย่างหยาบคาย

หลังจากนั้นเธอก็รีบไปหาโจนาธาน ร้องห่มร้องไห้ฟ้องว่าเพื่อนอิจฉา

พอตอนนี้คิดถึงเรื่องนั้น เธอรู้สึกว่าตัวเองโง่เหลือเกิน

“โซอี้ วันนี้ว่างไหม? มาเจอกันหน่อยสิ” เธอถาม

ตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอม ทุกคนมีเวลาว่างอยู่แล้ว โซอี้ถึงกับแปลกใจที่แคโรไลน์พูดด้วยน้ำเสียงสงบและอยากเจอกัน

“ฉันเลี้ยงข้าวนะ ร้านอาหารเคจันที่เธอชอบนั่นแหละ ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ได้จะมีเรื่อง เราอาจจะไม่ถูกกันตอนเรียนก็จริง แต่ถ้าฉันจำไม่ผิด แฟนเก่าของเธอก็เคยนอกใจเหมือนกันใช่ไหมล่ะ งั้นก็คิดซะว่าเรามาร่วมมือกันสั่งสอนพวกผู้ชายเลวๆ หน่อยเป็นไง”