ตอนที่ 9 เล่นงานหญิงโฉดชายชั่ว

แคโรไลน์เหลือบมองเรเว่น มันรำคาญกับเสียงดังวุ่นวายที่เกิดขึ้น แต่เธอทำอะไรไม่ได้มากนัก เธอยื่นมือไปลูบหัวมันเบาๆ พยายามให้มันสงบลง

พร้อมกันนั้น เธอก็หยิบสะโพกไก่ทอดชิ้นหนึ่ง ลอกหนังกรอบออกแล้วฉีกเนื้อฉ่ำๆ เป็นชิ้นเล็กๆ ค่อยๆ ป้อนมันทีละชิ้น

“อย่ากินมากนะ เข้าใจไหม? แกยังต้องกินเนื้อต้มกับอาหารเม็ดด้วย ถ้ากินเค็มมากขนจะร่วงหมด แล้วแกจะกลายเป็นหมาหัวล้าน ไม่มีหมาตัวเมียไหนอยากได้หรอก!”

เรเว่นไม่มองเธอแม้แต่น้อย แค่เคี้ยวต่อ พอกินเสร็จมันก็เงยหน้าขึ้นมองต่ำ จ้องเธอเหมือนจะบอกว่า “เอาอีก!”

แคโรไลน์ถอนหายใจแกไม่ได้ฟังที่ฉันพูดแม้คำเดียวสินะ

คืนนั้นก่อนนอน แคโรไลน์หยิบมีดทิวาร่าออกมาฝึก เธอซ้อมท่าเก่าที่เคยเรียนมาตั้งแต่ก่อนยุคสิ้นโลก จนท้ายที่สุดแขนขาก็เจ็บระบมไปหมด

ร่างกายเธออ่อนแอมากจริงๆ

เธอบอกกับตัวเองว่าเริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้ต้องฟิต ต้องฝึกวิชาต่อสู้ใหม่ให้กลับมาแข็งแรงแบบที่เคยเป็นก่อนที่ยุคสิ้นโลกจะมาในชาติก่อน

ก่อนจะเข้านอน มีข้อความจากโจนาธานส่งมา คำพูดหวานๆ เล่าความทรงจำที่เคยมีร่วมกัน แถมพูดถึงการหมั้นด้วย

เพื่อไม่ให้เขาสงสัย เธอยกเลิกการบล็อกแล้วอ่านข้อความ แต่พออ่านจบก็แทบอ้วก

“คงจะกำลังทำเรื่องทุเรศกับรีสอยู่ตอนนี้แน่ๆ!”

ในชาติที่แล้ว แคโรไลน์เพิ่งรู้ว่าตนเองถูกหลอก

รีสต่างหากที่เป็นผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังโจนาธาน

โจนาธานไม่ใช่คนดีนัก แต่เขาก็โง่ แผนส่วนใหญ่เป็นฝีมือของรีสทั้งนั้น

นั่นแหละทำให้เธอเกลียดโจนาธาน แต่ก็เกลียดรีสมากกว่า ผู้หญิงที่แสร้งทำตัวใสซื่อแต่กลับแทงเธอข้างหลัง!

เธอไม่อยากทะเลาะด้วยจึงตอบกลับข้อความไปสั้นๆ ว่า “ได้ เดี๋ยวไว้ค่อยคุยกันวันหลังนะ ตอนนี้ฉันเหนื่อย”

โจนาธานบอก “ราตรีสวัสดิ์” อย่างอ่อนโยน

แคโรไลน์กลอกตาเสแสร้งอะไรได้ขนาดนั้น

ในเวลาเดียวกัน โจนาธานนอนอยู่ในอ้อมแขนของรีส เขาคิ้วขมวดกับคำตอบเย็นชาของแคโรไลน์ “รีส เธอคิดว่าแคโรไลน์หมายความว่ายังไง? ดูเหมือนเธอห่างเหินไปนะ”

รีสอ่านข้อความด้วยสีหน้าไม่แน่ใจ

เธอบอกให้เขาอย่าคิดมาก แล้วลุกขึ้นโทรหาแคโรไลน์

ตอนเห็นชื่อรีสขึ้นบนหน้าจอ แคโรไลน์รู้สึกถึงคลื่นแห่งความโกรธที่พวยพุ่งขึ้นมา แล้วเหมือนมีน้ำเย็นสาดใส่หัวเธอ

นับตั้งแต่ที่เธอกลับมาเกิดใหม่ แคโรไลน์ก็เอาแต่ยุ่งอยู่กับการกักตุนเสบียงและดูแลสุนัขของตัวเอง ส่วนรีสกับโจนาธาน ชู้รักโฉดชั่วคู่นั้น ความรู้สึกเดียวที่เธอมีให้คือ “ความเกลียดชังล้วน ๆ”

หรือบางที ความโกรธนั้นอาจเป็นเศษหลงเหลือจากชีวิตในชาติก่อนของเธอก็ได้

เธออยากจะฉีกสองคนนั้นเป็นชิ้นๆ ให้สมกับสิ่งที่ทำไว้

ดังนั้น ตอนที่เห็นสายโทรศัพท์เข้ามาครั้งแรก น้ำเสียงของเธอจึงหลุดความหงุดหงิดออกไปเล็กน้อย

แต่พอคิดย้อนไปตอนนี้ มันไม่ฉลาดเอาเสียเลย

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วสะอื้นเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะกดรับสายของรีสในที่สุด

“แคโรไลน์ โจนาธานบอกฉันว่าพวกเธอทะเลาะกัน มีเรื่องอะไรกันเหรอ?”

เสียงของรีสดังออกมาตามสาย เต็มไปด้วยความห่วงใยจอมปลอม

แคโรไลน์หัวเราะเยาะในใจ แต่ภายนอกกลับทำเสียงเรียบเฉย แสร้งเป็นคนอ่อนแอ “รีส เธอเป็นเพื่อนรักของฉันนี่นา เธอก็รู้จักโจนาธานด้วย บอกฉันหน่อยสิ… เขาเคยชอบฉันบ้างไหม?”

ฝั่งนั้นเงียบไปพักหนึ่ง เหมือนรีสจะไม่คาดคิดว่าเธอจะถามแบบนี้ หลังจากนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เสียงรีสก็ดังขึ้นอีกครั้งในน้ำเสียงดุ “แคโรไลน์ พูดอะไรแบบนั้นน่ะ? เธอเป็นแค่เด็กกำพร้า แต่ตระกูลโลว์แลนด์ยังจะอุตส่าห์รับเธอเป็นสะไภ้ นั่นก็บุญแล้วนะ! ถ้าโจนาธานไม่ชอบเธอ เขาจะยอมหมั้นหมายด้วยทำไม? เธอคิดจะตอบแทนตระกูลโลว์แลนด์ยังไงบ้าง?”

นั่นแหละ…รีสพยายามปั่นหัวเธออีกแล้ว

แคโรไลน์ทำเสียงเหมือนกำลังร้องไห้ “แต่…แต่ฉันได้ยินมาว่า ถ้าคนเราชอบใครจริงๆ พวกเขาจะอดไม่ได้ที่จะอยากสัมผัสใกล้ชิดกัน แล้วทำไมโจนาธานถึงไม่เคยอยากแตะต้องตัวฉันเลยล่ะ?”

ความจริงแล้ว โจนาธานเคยอยากแตะต้องเธอ และเคยทำมาหลายครั้งด้วยซ้ำ แต่รีสต่างหากที่ห้ามไว้ทุกครั้ง

แคโรไลน์เจตนาพูดแบบนั้นก็เพื่อแทงใจดำรีสโดยตรง

แล้วมันก็ได้ผลตามคาด เพราะอีกฝ่ายเงียบไปทันที