ตอนที่ 7 เตรียมเสบียงให้เรเว่น

แคโรไลน์นั่งยองๆ ลงลูบหัวเรเว่นเบาๆ พลางชี้ไปที่รอยแผลเป็นยาวบนหลังของมัน “มันบาดเจ็บรุนแรงเกินไปจนไม่สามารถทำงานหนักได้อีกแล้ว ก็เลยต้องปลดประจำการ”

เธอกวาดตามองฝูงชน เห็นหลายคนมีสีหน้าซึ้งใจ จากนั้นเธอลุกขึ้นยืนและพูดเสียงดังชัดเจนว่า “ถ้าหมาฮีโร่แบบนี้ยังไม่ได้ใช้ชีวิตที่มีความสุขอย่างคนธรรมดาหลังเกษียณ แล้วเราจะยังเรียกตัวเองว่ามนุษย์ได้ยังไงกัน? สุนัขทหารพวกนี้ช่วยเหลือและช่วยชีวิตผู้คนมากกว่าพวกเราส่วนใหญ่เสียอีก พวกมันไม่ควรถูกทอดทิ้งหลังจากใช้งานเสร็จแล้วหรอกนะ! พวกมันก็มีชีวิตจิตใจเหมือนกัน!”

“ตอนที่ฉันรับเรเว่นมา เจ้าหน้าที่บอกให้ฉันดูแลมันให้ดีๆ มันเคยเป็นเพื่อนร่วมทีมของพวกเขา ผ่านการฝึกหนัก ฝ่าภัยอันตรายเหมือนทหารคนหนึ่ง มันก็ควรได้รับความเคารพและชีวิตที่ดี ไม่ใช่ให้คนใจร้ายมาพูดจาดูหมิ่น!”

ชายผมทองที่ถ่ายทอดสดอยู่ถึงกับหน้าซีด เขาอยากสร้างเรื่องให้กลายเป็นประเด็น

แต่พอเห็นปฏิกิริยาของผู้คนและได้ยินแคโรไลน์พูดแบบนั้น ก็รีบกดปิดไลฟ์แทบไม่ทัน

พอแคโรไลน์พูดจบ เสียงปรบมือก็ดังขึ้นทั่วบริเวณ โดยเฉพาะหญิงสาวคนนั้นกับเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ปรบมือดังที่สุด

ชายผมทองค่อยๆ แอบเดินหนี แต่ผู้คนก็ยังตะโกนด่าไล่หลังเขา

หญิงสาวกับตำรวจต่างยกนิ้วโป้งให้ทั้งแคโรไลน์และเรเว่น

ส่วนเรเว่นก็นั่งอยู่ข้างๆ เจ้านายแลบลิ้นหอบ มันไม่ได้แสดงท่าภูมิใจหรือโอ้อวดอะไรเลย ซึ่งยิ่งทำให้มันดูน่ารักกว่าเดิม

เมื่อฝูงชนแยกย้ายกันหมด แคโรไลน์ก็นั่งยองๆ ลงอีกครั้ง กอดเรเว่นแน่น “เรเว่น เมื่อกี้แกปกป้องฉันใช่ไหม เก่งมากเลย!”

แต่เรเว่นดูไม่อินเท่าไหร่ มันใช้ขาหน้าดันเธอออก พร้อมทำหน้ารำคาญเล็กน้อย

หลังจากเหตุการณ์นั้น มันก็ยังไม่ยอมขึ้นรถอยู่ดี

สุดท้ายแคโรไลน์เลยต้องอุ้มมันขึ้นไปเอง

ตอนนั้น นายหน้าก็คุยกับหัวหน้าเสร็จแล้วและโทรเรียกเธอไปหา

แคโรไลน์ตัดสินใจพาเรเว่นไปด้วย ให้มันช่วยดูอพาร์ตเมนต์ใหม่ เพราะอีกไม่นานนี่ก็จะเป็นบ้านของมันเช่นกัน

เนื่องจากราคาบ้านของแคโรไลน์ต่ำกว่าราคาตลาด หัวหน้าของนายหน้าจึงตกลงซื้อไว้ก่อน แล้วค่อยขายต่อในเวลาที่เหมาะสม

ตอนบ่ายวันนั้น ทั้งสองฝ่ายเซ็นสัญญาเสร็จสิ้น

บ้านของแคโรไลน์อยู่ในทำเลดีมาก พื้นที่กว้างและเป็นที่ต้องการสูง ราคาตลาดราวสี่ล้านหก

แต่เธอขายให้ถูกกว่าอยู่สองแสน ทำให้ได้เงินมาทั้งหมดสี่ล้านสี่

หลังจากเซ็นสัญญา หัวหน้าของนายหน้าได้จ่ายเงินมัดจำให้ห้าหมื่น และบอกว่าจะดำเนินการโอนให้เสร็จในวันถัดไป

เมื่อได้เงินมัดจำและยังมีเวลาเหลือ แคโรไลน์ก็ชวนเรเว่นไปช็อปปิ้งทันที

จุดหมายแรกคือร้านขายของสัตว์เลี้ยงที่ใกล้ที่สุด

เธอให้เรเว่นเลือกขนมหรือของเล่นที่อยากได้อย่างเต็มที่

และเรเว่นก็ไม่รอช้า แค่แคโรไลน์พยักหน้า มันก็เริ่มเลือกอย่างบ้าคลั่ง

มีทั้งขนมฟรีซดราย อาหารกระป๋อง เนื้อไก่อบแห้ง และอีกสารพัดอย่าง

ของชิ้นไหนที่มันชอบ แคโรไลน์ก็ถามพนักงานว่ามีเท่าไร แล้วก็เหมามาหมดทั้งร้าน

เรเว่นถึงขั้นเลือกอาหารเม็ดของตัวเองด้วยการดมกลิ่นตามถังหาจนเจอแบบที่ชอบ

แน่นอน แคโรไลน์ก็เหมาหมดทั้งร้านเหมือนเดิม

แต่ร้านขายของสัตว์เลี้ยงส่วนใหญ่ไม่มีของในสต๊อกมากนัก หลังจากตระเวนไปสองสามร้าน เธอจึงเติมเสบียงได้แค่เต็มท้ายรถเท่านั้น

ตอนนั้นเองที่แคโรไลน์สังเกตว่าเรเว่นเลือกกินมาก