ตอนที่ 15

ข่าวตายแล้วฟื้นของพระชายาต้าชวี่ สร้างความตื่นตะลึงแก่ชาวเมืองนานกิงไม่น้อย ข้าราชการน้อยใหญ่ พ่อค้าวาณิชที่ต่างก็รู้จักกับใต้เท้าเฟิ่ง ต่างก็ตบเท้าเดินเข้าจวนเพื่อมาขอเยี่ยมธิดาของท่าน

แต่ทุกคนก็ต้องผิดหวังกลับไป ไม่ใช่เพราะเจ้าของจวนปฏิเสธน้ำใจเหล่านั้น แต่เป็นเพราะเฟิ่งต้าชวี่เองที่ไม่ต้องการจะพบใครในตอนนี้ จวบจนกระทั่งห้าเดือนผ่านไปก็ยังไม่มีใครได้พบกับนาง นอกเสียจากคนที่อยู่ในจวนเท่านั้น

“คุณหนูเจ้าคะ”

“หือ”

“ท่านเลิกทำกิริยาที่ไม่เหมาะสมนี้ได้ไหมเจ้าคะ ท่านเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ เป็นพระชายาของอ๋องใหญ่นะเจ้าคะ ทำไมถึงชอบยักคิ้วหลิ่วตาแบบนี้เจ้าคะ”

“ก็ข้าชินของข้าแล้วนี่ ทำไมล่ะมันน่าเกลียดนักเหรอ”

“มันก็ไม่ได้น่าเกลียดหรอกเจ้าค่ะ แต่ยิ่งนับวันมันก็ยิ่งดูมีเสน่ห์ต่างหาก” จะไม่ให้นางชมได้อย่างไรล่ะ ก็ทุกวันนี้คุณหนูของนางเอาใจใส่กับร่างกายอย่างหนัก จนรูปร่างสูงใหญ่ที่เคยมีแต่เนื้อหนังส่วนเกินปลิ้นออกมาหายไปจนผิดตา ถึงแม้ความสูงเหนือสตรีทั่วไปจะยังอยู่ แต่ก็เพรียวบางโปร่งระหงได้สัดส่วนขึ้นมาก วงหน้าที่เคยกลมแป้นเป็นซาลาเปา บัดนี้ดูเรียวขึ้นเปิดเผยความงามออกมาเด่นชัดจนยากจะละสายตา

“ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะทำต่อไป”

“คุณหนู”

“ทำไมล่ะ” รนิดาหรือเฟิ่งต้าชวี่แกล้งกระทุ้งเท้าเลียนแบบสาวใช้พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากบางๆ

“วันนี้เราจะไปแถวศาลเจ้าไต้กงกันนะเจ้าคะ ข้านัดคนทรงเอาไว้ที่นั่นแล้ว” หลี่บอกกับผู้เป็นนาย “ครั้งนี้ถ้าทุกอย่างยังเป็นเหมือนเดิมข้าจะไม่ทำอีก และจะยอมรับคุณหนูอย่างไม่แคลงใจอีกเจ้าค่ะ” นางพยายามมาตลอดระยะเวลาห้าเดือนเพื่อหาคนทรงหรือหมอผีเก่งๆ มาปราบผีร้ายที่สิงร่างของคุณหนู แต่ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็มีแต่คำพูดที่ว่านางปกติดีทุกอย่าง แม้กระทั่งข้าวสารหรือฮู้ต่างๆ ก็ทำอะไรไม่ได้

“ต่อให้เจ้านัดคนทรงมาอีกเป็นร้อยคนข้าก็ยินดีไปเพื่อให้เจ้าสบายใจ” รนิดาลูบศีรษะของสาวใช้อย่างเอ็นดู ตั้งแต่นางมาอยู่ในร่างนี้ก็เป็นเวลาห้าเดือนมาแล้ว ทุกคนในจวนหลังนี้ล้วนดีกับนาง โดยเฉพาะท่านพ่อและท่านแม่ที่ถอดแบบพ่อแม่แท้ๆ ของตนแทบจะเป็นพิมพ์เดียวกัน ผิดกันที่ยุคสมัยเท่านั้น และอีกคนที่ทำเหมือนต่อต้านแต่ก็ดูแลอย่างดีมาตลอดก็คือเด็กสาวคนนี้

“อีกครั้งเดียวเท่านั้นเจ้าค่ะคุณหนู ข้าสัญญาว่าจะเป็นครั้งสุดท้าย แต่ตอนนี้ใจของข้าก็เชื่อคุณหนูไปหมดแล้วนะเจ้าคะ”

“เจ้าช่างน่ารักยิ่งนัก” ดึงเด็กสาวมากอดหลวมๆ “ขอบใจนะหลี่ที่เชื่อข้า ถ้าผ่านครั้งนี้ไปได้ข้าก็จะพยายามลืมภพชาติที่ข้าจากมาให้ได้เหมือนกัน ข้าจะเป็นคุณหนูเฟิ่งต้าชวี่ของเจ้าอย่างเต็มตัวดีไหม”

“ดีเจ้าค่ะ แต่ข้าก็ชอบที่คุณหนูเป็นแบบนี้นะคะ ข้าได้ความรู้ใหม่ๆ แปลกๆ จากท่านมากมายนัก ข้าชอบเจ้าค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นข้าจะเก็บบางเรื่องเอาไว้ก็แล้วกัน แต่มันต้องเป็นความลับของเราสองคนเท่านั้นนะ”

“เจ้าค่ะคุณหนู ข้าจะลืมเรื่องวันนี้ให้หมดเจ้าค่ะ”

ตำหนักมังกรทอง