ตอนที่ 14

“ตัวข้าตอนนี้คงหนักเท่ากับข้าวสารหนึ่งกระสอบเลยกระมัง” หลังจากพิจารณาใบหน้าอ้วนกลม แต่ส่วนประกอบทั้งห้าหมดจดงดงาม ความรู้สึกเคร่งเครียดก็ลดน้อยถอยลงไปบ้าง

“ข้าวสารหนึ่งกระสอบหนักสองร้อยจิน แต่คุณหนูหนักแค่หนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าจินเท่านั้น”

ข้าวสารหนึ่งกระสอบหนักหนึ่งร้อยกิโลกรัม แสดงว่าเด็กสาวคนนี้ก็หนักประมาณแปดสิบกิโล แม่เจ้า!!! เธอยังเด็กและก็สวยมากๆ แต่ทำไมถึงได้ปล่อยให้อ้วนได้ขนาดนี้กัน เพราะแบบนี้สินะถึงไม่ได้เป็นเมียฮ่องเต้ ส่วนไอ้อ๋องใหญ่เฒ่าลามกนั่น ก็รับไม่ได้กับสภาพของชายาที่ถูกยัดเยียดมาให้

“ข้าสงสารเจ้าจริงๆ ข้าจะช่วยเจ้าเอง ไม่ต้องห่วงนะสาวน้อย”

“คุณหนูเจ้าคะ”

“หือ” รนิดาเลิกคิ้วขึ้นอย่างเคยชินขณะที่ขานรับในลำคอ

นางไม่ใช่คุณหนูของข้า! นางไม่ใช่คุณหนูของข้า! คุณหนูของข้าไม่เคยทำนิสัยเช่นนี้ หลี่กำมือเข้าหากันแน่นเพื่อข่มความกลัวที่กำลังสั่นเทา

“คุณหนูจำเฟิ่งต้าชวี่ได้หรือไม่เจ้าคะ”

เฟิ่งต้าชวี่คือใคร ทำไมไม่เห็นมีในความทรงจำ รนิดาพยายามนึกทบทวนก่อนตอบ

“ตั้งแต่ข้าฟื้นขึ้นมาข้าก็จำอะไรไม่ค่อยได้หรอกหลี่ เฟิ่งต้าชวี่คือใครหรือ”

สาวใช้ตัวน้อยถอยหลังหนีไปหลายก้าว มองไปที่หญิงสาวด้วยสายตาหวาดกลัวอย่างไม่ปิดบังก่อนจะถามด้วยเสียงที่สันเทา

“เจ้าไม่ใช่คุณหนูของข้า เจ้าเป็นผีร้ายที่มาสิงร่างคุณหนูของข้าใช่ไหม ออกไปจากร่างคุณหนูของข้านะ ปล่อยให้นางได้จากไปอย่างสงบเถอะ อย่ามารบกวนนางเลย”

รนิดามองสาวน้อยตัวสั่นเทานั้นด้วยความเห็นใจระคนนึกเอ็นดู นึกชมเชยในความกล้าหาญของนางจากใจจริง

“เจ้าทำให้ข้ากลัวนะหลี่ ถ้าข้าไม่ใช่คุณหนูของเจ้าแล้วข้าจะเป็นใครได้อีกล่ะ”

“ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใคร แต่เจ้าไม่ใช่คุณหนูของข้าแน่ๆ ถ้าเจ้ายังดื้อดึงข้าจะไปเรียกคนทรงมาปราบเจ้า”

“ต่อให้เจ้าเรียกมาทั้งเมืองก็ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก เพราะข้าคือคุณหนูของเจ้า”

“ข้าไม่เชื่อ ข้าจะไปบอกนายท่านกับฮูหยินเดี๋ยวนี้”

“อย่า!” รนิดารีบวิ่งไปขวางหน้าสาวใช้คนเก่งเอาไว้ จับมือเธอไว้แน่นแล้วลากไปนั่งลงบนเตียง “ข้าจะบอกความจริงกับเจ้าก็ได้ แต่เจ้าต้องสัญญาว่าจะเชื่อเรื่องที่ข้าพูดและห้ามไปบอกกับใครเด็ดขาด”

“เจ้าก็เล่ามาก่อนสิ แล้วข้าจะตัดสินใจเองว่าเชื่อได้หรือไม่”

“ดีมาก” เธอกล่าวเหน็บแนมก่อนจะเริ่มต้นเล่าความจริงให้ฟังทั้งหมด.. “เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ เจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ”