บทที่ 3

ฮ่องเต้ชิงหยางประกาศให้บุตรชายของตระกูลขุนนางเข้าร่วมงานคัดเลือก ซึ่ง เจียงอวี้เฉิง ซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกงปฏิเสธที่จะเข้าร่วมงานคัดเลือกนั้น

ในท้ายที่สุด จวงหมิงรุ่ย ซื่อจื่อแห่งจวนจวงกั๋วซือ ของ จวงเหวินจิ่น ซึ่งดำรงตำแหน่งเป็นกั๋วซือของฮ่องเต้ในขณะนั้น ได้ผ่านการคัดเลือกเป็นพระราชบุตรเขย

หลังจากที่องค์หญิงใหญ่ได้สนทนากับซื่อจื่อแห่งจวนจวงกั๋วซือก็เกิดความพึงพอพระทัยในการใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ซึ่งแตกต่างจากการใช้ชีวิตตามกฎเกณฑ์ของวังหลวงเป็นอย่างมาก

องค์หญิงใหญ่จึงได้ขอพระราชทานย้ายไปอยู่กับซื่อจื่อที่จวนจวงกั๋วซือ ซึ่งฮ่องเต้ชิงหยางก็ได้พระราชทานอนุญาต ตามพระทัยพระเชษฐภคินี

หลังจากงานอภิเษกสมรส องค์หญิงใหญ่ได้ก้าวเข้าสู่จวนจวงกั๋วซือในฐานะฮูหยินซื่อจื่อ เพียงไม่นาน ก็มีข่าวว่าองค์หญิงใหญ่ได้ประสบอุบัติเหตุที่ใบหน้า จำต้องใช้ผ้าปิดใบหน้าเมื่อออกจากจวนอยู่เสมอ

แต่ความสงบสุขก็อยู่ได้ไม่นาน วันหนึ่ง เย่เฉิง รองแม่ทัพคนสนิทของเจิ้นกั๋วกงได้เข้าไปทูลรายงานกับฮ่องเต้ชิงหยางว่าจวนเจิ้นกั๋วกงต้องการก่อกบฏ ติดต่อสมคบคิดกับแคว้นศัตรู

เย่เฉิงมอบหลักฐานเป็นสาส์นลับที่เจิ้นกั๋วกงติดต่อกับแม่ทัพใหญ่เฉินของแคว้นต้าถังหลายฉบับ แต่ทั้งนี้ สาส์นจากเจิ้นกั๋วกงนั้น เป็นลายมือของเย่เฉิงที่คัดลอกความในสาส์นออกมา

ส่วนสาส์นจริงนั้น เขาได้ส่งถึงมือแม่ทัพใหญ่เฉินและถูกทำลายทิ้งไปแล้ว แต่หลักฐานชิ้นสำคัญที่ตระกูลเจียงไม่สามารถปฏิเสธได้ก็คือสาส์นลับที่แม่ทัพใหญ่เฉินตอบกลับเจิ้นกั๋วกงว่ายินยอมรับข้อตกลงที่เสนอมา

หากเจิ้นกั๋วกงช่วยก่อกบฏและแปรพักตร์ จนแคว้นต้าถังสามารถยึดครองแคว้นต้าหมิงได้ พวกเขาจะช่วยเปลี่ยนราชวงศ์จาก ชิง เป็น เจียง

ฮ่องเต้ชิงหยางได้ยินเช่นนั้น ก็โกรธกริ้วหมายจะสั่งลงโทษประหารชีวิตจวนเจิ้นกั๋วกงทั้งตระกูล แต่มีขุนนางและบรรดาแม่ทัพบางส่วนได้คุกเข่าขอร้องอ้อนวอน เพราะไม่เชื่อว่าเจิ้นกั๋วกงจะกระทำการเช่นนั้นจริง

หากแต่เย่เฉิง ซึ่งเป็นรองแม่ทัพคนสนิทของเจิ้นกั๋วกงยังคงยืนกรานอย่างหนักแน่น พร้อมด้วยสาส์นลับจากแม่ทัพใหญ่เฉินที่พิสูจน์แล้วว่าเป็นลายมือและตราประทับของจริง จึงทำให้เจิ้นกั๋วกงไม่อาจแก้ต่างให้ตนเองและตระกูลได้

สุดท้าย ฮ่องเต้ชิงหยางจึงตัดสินโทษเนรเทศจวนเจิ้นกั๋วกงทั้งตระกูล พร้อมทั้งสั่งมิให้ย่างกรายกลับเข้ามาในเมืองหลวงอีกตลอดชีวิต ริบกองทัพตระกูลเจียงเป็นของราชวงศ์ มอบหมายให้แม่ทัพท่านอื่นควบคุมดูแล และออกคำสั่งไม่ให้การช่วยเหลือใด ๆ แก่ตระกูลเจียง เพื่อเป็นการลงโทษ

คนในตระกูลเจียงหลายรุ่นถูกพันธนาการด้วยกงและโซ่ตรวน เดินทางรอนแรมไปถึงชายแดนที่ยากไร้ กลุ่มคนขนาดใหญ่มีจำนวนที่ลดลงเรื่อย ๆ ด้วยไม่อาจทนต่อความยากลำบากระหว่างทางได้ไหว