บทที่ 1038 สามพันทางเดิน ไม่สู้ดอกไม้ผลิบานสักครั้ง

เมืองหลวง

เมื่อพระอาทิตย์ตกดินทางทิศตะวันตก แสงสีส้มของแสงอาทิตย์ก็ส่องให้เห็นทิวทัศน์อันเงียบสงบ

เย่จิ่งอวี้นั่งขัดสมาธิอยู่ด้านหลังฝูงชน กำลังฟังอย่างตั้งใจ

ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา หลังจากเลิกประชุมเช้าเขาก็จะมาฟังเทศน์ที่อารามซ่างชิง รู้สึกเสมอว่าตัวเองได้สัมผัสบางสิ่งบางอย่าง แต่ก็ขาดระดับความลึกซึ้งไปบ้าง

ในขณะที่นั่งสมาธิอย่างเงียบๆ ในเวลากลางคืน เศษชิ้นส่วนความทรงจำสุดคณานับหลุดออกมาจากใจ ชั่วขณะหนึ่งเขาไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นความฝันหรือความจริง

หรือว่าเป็นอย่างที่เจวี๋ยอิ่งพูด ในช่วงสองปีที่ผ่านมานับตั้งแต่ขึ้นครองบัลลังก์เขาก็ทำงานหนักมาก ทำให้เหนื่อยล้าเกินไป?

แต่เย่จิ่งอวี้ไม่รู้สึกเหนื่อย ร่างกายมีพลังท่วมท้น สดชื่นกระปรี้กระเปร่า ซึ่งน่าแปลกจริงๆ

“เอาล่ะ วันนี้พอเท่านั้นก่อน”

นักพรตเทียนชิงยืนขึ้นอย่างช้าๆ มองไปยังชาวบ้านทุกด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม

ทุกคนก็ยืนขึ้น โค้งคำนับและกล่าวขอบคุณ แล้วจึงแยกย้ายออกจากอารามซ่างชิงกวน

นักพรตเทียนชิงเป็นผู้ที่มีสติปัญญาเป็นเลิศ ทุกวันนี้ ทุกคนได้รับประโยชน์มากมายจากการฟังเทศน์และพูดคุยเกี่ยวกับลัทธิเต๋า ทุกคนต่างก็ให้ความเคารพเขาอย่างมากเช่นกัน

เย่จิ่งอวี้ลุกขึ้นเป็นคนสุดท้าย ยังรู้สึกว่าค้างคาอะไรบางอย่าง

นักพรตเทียนชิงยังคงยืนอยู่ที่ประตูด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม มองดูเย่จิ่งอวี้ด้วยสายตาอ่อนโยน

ทันทีที่เขาสบตา ใบหน้าของชายชราอีกคนก็แวบขึ้นมาในใจของเย่จิ่งอวี้

ดูเหมือนเขาจะมองตัวเองด้วยสายตาแบบเดียวกัน แต่ความแตกต่างก็คือชายชราคนนั้นไม่สงบสุขเท่ากับนักพรตเต๋า นิสัยเนื้อแท้เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งที่ไม่มีใครเทียบได้

แต่เพียงชั่วครู่เศษชิ้นส่วนความทรงจำก็หายไป

“มีอะไรกวนใจน้องชายผู้นี้หรือไม่”

เมื่อเห็นว่าเย่จิ่งอวี้ไม่จากไป นักพรตเต๋าเทียนชิงจึงเดินลงแท่นบันไดไป แล้วถามอย่างห่วงใย

เย่จิ่งอวี้โค้งคำนับ

“ผู้เยาว์มีหลายสิ่งที่ไม่เข้าใจ แต่จู่ๆ ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร”