บทที่ 1039 ความตื่นรู้กระตุ้นดวงดาว

เย่จิ่งอวี้ตกใจเล็กน้อย แล้วหันกลับมา

“เจ้าหมายความว่าอะไร”

ชิงฮุยก็หันกลับไปเช่นกัน ทั้งสองเผชิญสายตากัน

ดวงตาสุกใสดุจธาราสองสายที่เหมือนน้ำพุสะอาด ได้ไหลเข้าสู่ดวงตาทั้งคู่ของเย่จิ่งอวี้ เพียงครู่เดียว ก็มีอาการเจ็บปวดอย่างรุนแรงในหัว

แต่เพียงชั่วครู่เท่านั้น แล้วความเย็นยะเยือกพุ่งขึ้นมาในอก ซึ่งสามารถหักล้างความเจ็บปวดทางกายของเย่จิ่งอวี้ได้

ชิงฮุยยิ้มและพูดเบาๆ “ข้าเห็นคุณชายเดินไปตามถนนเหมือนคนเสียขวัญ คิดว่าท่านสูญเสียบางสิ่งบางอย่าง ยังหาไม่พบ ดูเหมือนว่าข้าจะกังวลมากเกินไป”

เขายกมือข้างหนึ่งไหว้ไว้กลางอก แล้วพูดเบาๆ “ของจงสุขสถาพรชั่วชีวิต คุณชายกลับดีๆ”

จากนั้นเย่จิ่งอวี้ก็ตระหนักได้ว่านิ้วที่กุมสายบังเหียนเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ เส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน ซึ่งแสดงให้เห็นว่าจิตใจของเขาปั่นป่วนเพียงใด

ดูเหมือนเขาจะสูญเสียบางสิ่งบางอย่างไป แต่เขาสูญเสียอะไรไปล่ะ

เขานั่งบนบัลลังก์สูง เป็นผู้มีอำนาจมากที่สุดในใต้หล้า สิ่งที่เขาต้องการ จะหามาไม่ได้กระนั้นหรือ?

อาจเป็นเพราะนักพรตน้อยคิดมากเกินไป

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เย่จิ่งอวี้ก็สัมผัสหยกเย็นบนคออีกครั้ง

นี่เป็นของดีจริงๆ ตอนที่เขาสับสนว้าวุ่นใจ สามารถทำให้เขาสงบใจลงได้อย่างรวดเร็ว

เพียงแต่ สิ่งนี้มาจากไหน เป็นของขวัญจากเสด็จแม่จริงๆ หรือ

เสด็จแม่ไม่ใช่คนจากเมืองหลวง ไม่มีภูมิหลัง ไม่มีอำนาจ นางจะเอาของดีๆ เช่นนี้มาจากที่ใด

นักพรตเต๋าบอกว่าเหตุอนุมานผลได้ แต่จะอนุมานสาเหตุได้อย่างไรล่ะ

เย่จิ่งอวี้คิดเรื่องนี้มาตลอดทาง และมาถึงประตูทางเข้าวังหลวงโดยไม่รู้ตัว

“เฟยมั่ว ไปเถอะ”

เขาตบหลังม้า เฟยมั่วก็วิ่งโผนไปอย่างมีความสุขทันที