บทที่ 117 กองทัพม้าจากแมนจูช่างน่าภูมิใจนัก

“ข้าบอกสัดส่วนในการผสมกับพวกเจ้าแล้วมิใช่หรือ เหตุใดจึงมีปัญหาได้”

เย่จิ่งอวี้หยุดฝีเท้าลง สายตาแหลมคมดั่งมีด

ฉินไฮ่ฉิวก้มศีรษะลง “ทรงทำตามสัดส่วนแล้วจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ แต่มันกลับไม่แข็งแรงเหมือนที่ขันทีน้อยว่าไว้ ตอนนี้มีการขุดแม่น้ำเป็นระยะทางหลายร้อยลี้ ต้องการประตูเพื่อควบคุมการไหลของน้ําอย่างเร่งด่วน จึงจะสามารถแยกคูน้ําออกจากแม่น้ําได้ ถ้าประตูไม่สามารถยืนหยัดในแม่น้ําได้ เมื่อเกิดภัยพิบัติน้ําท่วม เขื่อนจะแตกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ขอฝ่าบาทโปรดอนุญาต ให้กระหม่อมได้พูดคุยกับขันทีน้อยสองสามคํา”

เย่จิ่งอวี้ขมวดคิ้วแน่น ริ้วรอยใบหน้าก็ตึงขึ้นเล็กน้อย

เขาเพิ่งปิดตายเสี่ยวเสวียนจื่ออยู่ในวังเย็น หากไม่ให้บทเรียนแก่เขา ก็จะเป็นเหมือนกับการเติมพลังความเย่อหยิ่งให้แก่เขา

เพียงแค่ขันทีตัวน้อยๆ คิดอยากจะจัดการกับเขาก็ง่ายดายราวกับบี้มดให้ตาย แต่หากผู้ที่มีความสามารถระดับนี้ตายไป จะเป็นความสูญเสียอันใหญ่หลวงต่อต้าโจว

เมื่อนึกถึงใบหน้าที่เหมือนดั่งหญิงสาว เย่จิ่งอวี้อดไม่ได้ที่จะปวดศีรษะ

ปล่อยไม่ได้ ฆ่าก็ไม่ได้!

สรุปว่าควรจัดการอย่างไร?

ครุ่นคิดอยู่นาน เย่จิ่งอวี้พูดขึ้นอย่างเย็นชา “เจ้าส่งคนไปทำการทดลองก่อน เสี่ยวเสวียนจื่อถูกข้าส่งออกไปทำราชโองการ ยังกลับมาไม่ได้ในตอนนี้ ข้าจะส่งม้าเร็วไปเป็นการเร่งด่วน เพื่อปรึกษาเรื่องนี้กับเขา”

ฉินไฮ่ฉิวสีหน้ายิ้มแย้มในทันที

“ขอบพระทัยฝ่าบาท เช่นนั้นกระหม่อมทูลลาพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อฉินไฮ่ฉิวออกไปแล้ว คิ้วของเย่จิ่งอวี้ก็ขมวดแน่นยิ่งขึ้น

เมื่อเห็นคิ้วที่ขมวดแน่นของฝ่าบาท หลี่เต๋อฝูอดรู้สึกปวดใจไม่ได้ จึงพูดออกมาอย่างไม่อาจฝืนกลั้น “หากฝ่าบาทไม่อยากปล่อยเสี่ยวเสวียนจื่อออกมา ก็ส่งคนไปถามวิธีการแก้ปัญหาจะดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้เขาร้อนใจอยากออกจากวังเย็น จะต้องบอกทุกสิ่งที่รู้เป็นแน่พ่ะย่ะค่ะ”

เย่จิ่งอวี้หรี่ตาลง คำพูดของหลี่เต๋อฝูถือว่ามีเหตุผลอยู่บ้าง

จึงถามขึ้นว่า “ในพวกคนวัง เขาเป็นมิตรกับผู้ใด?”

หลี่เต๋อฝูรีบทูลตอบ “เสี่ยวอานจื่อค่อนข้างสนิทสนมกับเขาพ่ะย่ะค่ะ”

เย่จิ่งอวี้คลายคิ้วลง พลางพูดเสียงขรึม “เช่นนั้นก็ส่งเสี่ยวอานจื่อเข้าไป และต้องถามตัวเลขที่แม่นยำออกมาให้ได้”

“พ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันไปจัดการเดี๋ยวนี้”

หลี่เต๋อฝูรีบไปเรียกเสี่ยวอานจื่อ

ท่ามกลางวังเย็น อินชิงเสวียนยังคงคิดชื่อของเจ้าหมาน้อย

ทันใดนั้นก็นึกถึงชื่อหุ่นเชิดที่ตัวเองชอบขึ้นมาได้ และอดไม่ได้ที่จะพยักหน้า

กองทัพแมนจูและม้ามาจากทางเหนือช่างน่าภูมิใจยิ่งนัก เพลงสงครามบรรเลงถึงความตายของชาวฮั่นทางตอนใต้!

บทกวีนี้ค่อนข้างดุดัน เจ้าของบทกวีคือผู้ที่บ้าคลั่งในการแสดงหุ่นกระบอก กองทัพหนานเฟิงไม่แกร่งพอ

เช่นนั้นก็ชื่อหนานเฟิงแล้วกัน ฟังดูแล้วฮึกเหิมและจำง่ายดี

ยื่นมือไปรับเจ้าหมาน้อยมา และหอมลงบนใบหน้าที่เนียนนุ่มของเขา

“เมื่อครู่พ่อคิดชื่อให้เจ้าแล้ว ต่อไปเจ้าจะมีชื่อว่าหนานเฟิงนะ”

อวิ๋นฉ่ายพูดอย่างดีใจ “ชื่อนี้เพราะกว่าเจ้าหมาน้อยเยอะเลยเจ้าค่ะ”

นางยื่นมือไปจับมือเจ้าเนื้อของเจ้าหมาน้อย ยิ้มและพูดขึ้นว่า “เจ้าหนูที่รัก เจ้ามีชื่อแล้วนะ จากนี้เจ้าก็คือเสี่ยวหนานเฟิงของพวกเรา”

เสี่ยวหนานเฟิงส่ายแขนเล็กๆ ของเขาอย่างแรง ราวกับบอกว่าเขาพอใจกับชื่อนี้

ยายหลี่ได้ยินชื่อที่พระสนมตั้งให้ก็ดีใจเป็นอย่างมาก ไม่แน่ว่าพระสนมอาจคลายปมในใจออกแล้ว นี่ถือเป็นเรื่องที่น่ายินดี

ในขณะที่พวกเขากำลังหัวเราะร่า จู่ๆ พวกเขาก็ได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนมาจากผนัง “เสี่ยวเสวียนจื่อ เสี่ยวเสวียนจื่อ นี่ข้าเองนะ!”

อินชิงเสวียนหันไปยังนอกกำแพง และเห็นเสี่ยวอานจื่อที่โผล่ศีรษะของเขาออกมาในทันที

จึงถามขึ้นด้วยความงงงวย “เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

“แหะๆ ฝ่าบาทให้ข้ามา”

เสี่ยวอานจื่อหัวเราะแห้งๆ และพูดขึ้น “ฝ่าบาทคิดถึงเจ้ามาก จึงให้ข้าเข้ามาดู”

อินชิงเสวียนคิดในใจ เย่จิ่งอวี้ไม่น่าจะว่างขนาดนั้น ต้องมีเรื่องอื่นเป็นแน่

นางอุ้มเสี่ยวหนานเฟิงเดินไปด้านนอกกำแพง พลางพูดขึ้นอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว “ฝากทูลฝ่าบาทด้วยว่า พระองค์ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าได้อยู่ด้วยกันกับลูกชายของข้า ข้ามีความสุขดี”

เสี่ยวอานจื่อหัวเราะแห้งๆ และพูดขึ้นอีกว่า “ฝ่าบาทเป็นห่วงเจ้ามากเช่นนี้ พระองค์ไม่ได้โกรธเจ้าจริงๆ หรอกนะ เป็นเพราะว่าทรงเห็นเด็กจึงฉุนเฉียวไปชั่วขณะ ตอนนี้มีโอกาสที่จะให้เจ้าออกไปได้”

“ขอบใจมากนะ แต่ข้ายังไม่อยากออกไปตอนนี้”

อินชิงเสวียนอุ้มเสี่ยวหนานเฟิงเดินเข้าไปในตำหนัก เสี่ยวอานจื่อร้อนใจขึ้นมาในทันที

“เสี่ยวเสวียนจื่อ เจ้าช้าก่อน ฝ่าบาทมีเรื่องใคร่ถามเจ้า”