บทที่ 118 ความสัมพันธ์ทางสายเลือดที่น่ากลัว

เย่จิ่งอวี้เดินไปยังพระตำหนักกลาง

คืนนี้เขาสวมเสื้อคลุมสีม่วงเข้ม มีเข็มขัดสีเดียวกันผูกรอบเอว บนศีรษะ มีหมวกสีม่วงทองรั้งไว้อยู่ มีเชือกสีม่วงสองเส้นห้อยลงมาจากหมวก ทำให้เขาดูหล่อเหลาและสง่างาม

อินชิงเสวียนสะดุ้งตกใจ รีบยัดมือถือสับปะรดไว้ใต้หมอน

เสี่ยวหนานเฟิงกำลังดูเย่จิ่งอวี้ที่อยู่ในจอ รู้สึกว่าน่าสนุกเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นว่าอินชิงเสวียนเอามือถือออกไปแล้ว จึงยื่นมือเล็กๆ ออกมาทันที เขาเอาแต่ชี้ไปที่หมอนและเริ่มพูดอื้อๆ อ้าๆ ขึ้นมา

“หนานเฟิงเป็นเด็กดีนะ พวกเราไม่ดูแล้ว พ่อจะพาเจ้าออกไปชมพระจันทร์”

อินชิงเสวียนจงใจพูดเสียงดัง เมื่อออกจากห้อง ก็มองเห็นเย่จิ่งอวี้ที่กำลังเข้ามาจากด้านนอก

ทั้งสองเดินมาเจอกันพอดี

แสงเทียนอ่อนๆ สะท้อนบนใบหน้าของเย่จิ่งอวี้ ทำให้ดูสว่างและมืดอย่างประหลาด

“ไม่เจอกันสองวัน เจ้าจำข้าไม่ได้แล้วหรือ?”

เสียงทุ้มต่ำพ่นออกมาจากริมฝีปากบาง เมื่อมาพร้อมกับแสงสลัวๆ ก็มีความรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก

อินชิงเสวียนกระชับนิ้วของนาง พร้อมโค้งคำนับและพูดว่า “กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท”

“ลุกขึ้นเถิด”

เย่จิ่งอวี้เดินเข้าไปในตำหนัก และนั่งลงบนเก้าอี้ที่ทรุดโทรม

และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เรื่องที่ข้าให้เสี่ยวอานจื่อมาถาม เจ้าคิดออกแล้วหรือไม่ เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือว่าแม้จะอยู่ในตำแหน่งที่ต่ำต้อยแต่เจ้าก็ยังใส่ใจประเทศชาติ เพิ่งผ่านไปไม่เพียงกี่วัน เจ้าก็ไม่สนใจความเป็นอยู่ของประชาชนแล้วหรือ?”

เสี่ยวหนานเฟิงราวกับถูกเย่จิ่งอวี้ดึงดูด จนลืมเรื่องมือถือสับปะรดไปชั่วขณะ มือเล็กๆ สองข้างกอดไว้ด้วยกัน ดวงตากว้างมองไปยังเย่จิ่งอวี้

เมื่อเห็นว่าในที่สุดเสี่ยวหนานเฟิงก็ไม่โวยวายแล้ว อินชิงเสวียนก็โล่งใจ พลางก้มศีรษะพูดว่า “ฝ่าบาททรงทูลจริงจังเกินไป กระหม่อมเป็นเพียงขันทีตัวน้อยๆ จะสามารถดูแลปากท้องประชาชนได้อย่างไร”

เย่จิ่งอวี้ทำเสียงฮึดฮัด “เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดเช่นนี้กับข้า เจ้าเสนอแนะการผันน้ำจากใต้สู่เหนือ ในเมื่อเจ้ารู้ประโยชน์ของประตูน้ำแล้ว ก็ควรรู้ว่าเมื่อเขื่อนแตกจะมีผลกระทบอย่างไรต่อประชาชน ตอนนี้ได้ขุดลอกไปหลายร้อยลี้แล้ว ระยะทางผ่านบ้านเมืองนับสิบ เจ้ายังคิดเล่นเป็นเด็กอีกหรือ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อินชิงเสวียนก็เหงื่อไหลท่วม

ตัวเองไม่ควรใช้อารมณ์จริงๆ หากว่าประตูมันตั้งขึ้นยาก อาจส่งผลให้เขื่อนแตก และผู้คนหลายหมื่นคนจะตายเพราะตัวเองอย่างเลี่ยงไม่ได้

เมื่อได้ยินเรื่องเหล่านี้ อินชิงเสวียนก็เหงื่อไหลท่วมเป็นกอง

ประชาชนทั่วใต้หล้าล้วนเป็นผู้บริสุทธิ์ ในเมื่อยื่นมือเข้ามาแล้ว ก็ต้องทำให้ถึงที่สุด

“เป็นเพราะกระหม่อมใจแคบเกินไป”

อินชิงเสวียนถอนหายใจและพูดว่า “สัดส่วนไม่น่าจะมีปัญหา ให้ใต้เท้าเฒ่าตรวจดูว่าเจ้าหน้าที่เบื้องล่างคนใดแอบตัดลดวัสดุและขั้นตอน นอกจากนี้ หากต้องการทำคอนกรีตเสริมเหล็กให้แข็งแรงขึ้น จำเป็นต้องใส่เหล็กเส้นเข้าไปข้างในให้แข็งแรงมากยิ่งขึ้นพ่ะย่ะค่ะ”

“เพียงเท่านี้เองหรือ?”

เย่จิ่งอวี้ย่นคิ้วถาม

อินชิงเสวียนพยักหน้ารับ “เพียงเท่านี้พ่ะย่ะค่ะ”

“หากยังไม่สำเร็จเล่า?”

เย่จิ่งอวี้กวาดสายตาไปทั่วใบหน้าของอินชิงเสวียน และหยุดสายตาลงบนใบหน้าของเสี่ยวหนานเฟิง

เด็กคนนี้และบ่าวตัวน้อยมีหน้าตาละม้ายพ่อลูกจริงด้วย

อินชิงเสวียนกล่าวด้วยความมุ่งมั่น “กระหม่อมกล้าเอาชีวิตเป็นประกัน ขอเพียงผสมตามสัดส่วน อย่างไรก็ต้องสำเร็จ หากยังไม่สำเร็จ จะต้องมีผู้ที่ยักยอกทรัพย์เพื่อประโยชน์ส่วนตน มือไม้อยู่ไม่สุขเลื้อยไปทั่วพ่ะย่ะค่ะ”

เย่จิ่งอวี้พูดพลางหรี่ตาลง “เช่นนั้นข้าจะเชื่อใจเจ้าอีกสักครั้ง”

อินชิงเสวียนก้มหน้าลงและพูดว่า “เชิญฝ่าบาทเสด็จอย่างปลอดภัย”

เย่จิ่งอวี้ทำเสียงฮึดฮัด “ข้าบอกว่าข้าจะไปงั้นหรือ?”

อินชิงเสวียนอุ้มเจ้าหมาน้อยแล้วพูดว่า “วังเย็นทรุดโทรม ไม่เหมาะสมที่ฝ่าบาทจะพักอยู่นาน เกรงว่าจะส่งผลต่อพระวรกายพ่ะย่ะค่ะ”

“ในเมื่อเจ้าเป็นห่วงข้าเช่นนี้ เหตุใดยังพาลูกเข้ามาในวังอีกเล่า จะเอาเกียรติและศักดิ์ศรีของข้าไปไว้ที่ใด?”

เย่จิ่งอวี้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ร่างสูงของเขาอยู่เหนือศีรษะของอินชิงเสวียน ความกดดันเกิดขึ้นในทันที