ตอนที่ 119
บทที่ 119 คำสัญญาของสุภาพชน
October 21, 2026
เย่จิ่งอวี้หรี่ตาลง แสงสุกสว่างภายใน ล่องลอยไม่หยุดนิ่ง
ราวกับกำลังคิดว่าจะจัดการกับเสี่ยวหนานเฟิงอย่างไร
อินชิงเสวียนก็กลั้นหายใจ และบรรยากาศก็ซบเซาลงในพริบตา
ในช่วงเวลาที่ตึงเครียดอย่างยิ่งนี้ จู่ๆ เสี่ยวหนานเฟิงก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากออกมา
เขาปล่อยผมของเย่จิ่งอวี้ออก และไปลูบหน้าของเขาแทน
ปากเล็กพูดอื้อๆ อ้าๆ ไม่รู้ว่ากำลังพูดสิ่งใด
บรรยากาศตึงเครียดก็มลายหายไป
เย่จิ่งอวี้หลบหลีกหลีกมือของเด็กและเดินไปที่หน้าต่าง
เมื่อมองดูค่ำคืนอันมืดมิดนอกหน้าต่าง เขาพูดขึ้นว่า “หากเขาเป็นลูกของเจ้าจริงๆ ข้าจะขอแสดงน้ำใจและไว้ชีวิตเขา หากเกิดจากนางสนมคนคนในวัง จะเป็นพระคุณอย่างสูงที่เจ้าได้ช่วยเหลือไว้ และข้าจะทำให้ศีรษะของเขาร่วงลงพื้น”
อินชิงเสวียนรีบพูดขึ้นว่า “หากฝ่าบาทไม่เชื่อ สามารถตรวจเลือดพิสูจน์ได้พ่ะย่ะค่ะ”
แม้ว่าสิ่งนี้จะเป็นเรื่องไร้สาระอย่างแท้จริง เนื่องจากไม่สามารถทดสอบดีเอ็นเอในสมัยโบราณได้ ก็ลองถูๆ ไถๆ ดู
เย่จิ่งอวี้ชำเลืองมอง “เจ้าไม่กลัวงั้นหรือ”
อินชิงเสวียนพูดอย่างตรงไปตรงมา “ลูกของกระหม่อม เหตุใดกระหม่อมต้องกลัว”
เมื่อมองดูดวงตาที่มุ่งมั่นของนาง เย่จิ่งอวี้ก็ขมวดคิ้ว
หรือว่าจะเป็นลูกของบ่าวตัวน้อยจริงๆ?
เขาทำเสียงฮึดฮัด พลางพูดขึ้นว่า “เจ้าช่างกล้าเสียจริงนะ”
อินชิงเสวียนหรี่ตาลงและพูดอย่างช่วยไม่ได้ “ท่านแม่ของกระหม่อมอายุหกสิบกว่าปีแล้ว ไร้หนทางเลี้ยงดูเด็กน้อยคนหนึ่งได้ ภรรยาก็หนีตามคนอื่นไป กระหม่อมทำเช่นนี้เพราะไม่มีทางเลือก เดิมทีคิดว่าวังเย็นปลอดภัยที่สุด ไม่คิดว่าฝ่าบาทจะทรงพระปรีชาสามารถ สติปัญญาและความเฉลียวฉลาดล้ำเลิศ ปัญญายอดเยี่ยม และมาเจอจนได้”
“พอแล้ว”
เย่จิ่งอวี้ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งนี้ และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่จำเป็นต้องพูดคำเหล่านี้เพื่อประจบข้า ให้เด็กอยู่ที่วังเย็นไปก่อน หากต่อไปเจ้ากล้าประพฤติตัวไม่ดี ข้าจะบีบคอเขาทิ้งเสีย”
“ฝ่าบาททรงหมายความว่า...” อินชิงเสวียนถามอย่างระมัดระวัง
เย่จิ่งอวี้พูดโดยเอามือไพล่หลัง “ตอนนี้สงครามในเจียงวูกำลังตึงเครียด ต้องการคนที่มีความสามารถและความรู้ที่แท้จริง เพื่อเข้าสู่สนามรบและพลิกสถานการณ์ของสงคราม หากเจ้าสามารถชนะศึกสงครามได้ ข้าจะให้ตราจอมพลแก่จังเถี่ยและสวีเหลียง มุ่งหน้าไปยังเจียงวู”
“หรือว่าฝ่าบาททรงไม่เชื่อซ่งเฉียวอันและแม่ทัพคนอื่นๆ”
เย่จิ่งอวี้ตะคอกด้วยความเหยียดหยามและพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เพียงแค่การรบบนกระดาษ กินข้าวกองทัพโดยเปล่าประโยชน์ มีสิ่งใดให้น่าเชื่อถือ? ไม่สำคัญว่าคนโง่เหล่านี้จะตายหรือไม่ แต่มันจะส่งผลกระทบต่อทหารนับหมื่นนายของข้า แม้ว่าข้าจะอยากให้พวกเขาตาย พวกเขาก็ไม่ควรตายเช่นนี้”
“ในเมื่อฝ่าบาทรู้ว่าพวกเขาไร้ประโยชน์ เหตุใดจึงไม่ถอดตำแหน่งพวกเขาให้เร็วกว่านี้เล่าพ่ะย่ะค่ะ”
อินชิงเสวียนไม่ค่อยเข้าใจ ฝ่าบาททรงเป็นผู้ปกครองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้า อยากให้ผู้ใดตายก็ไม่ใช่เรื่องยาก
เย่จิ่งอวี้พูดเสียงราบเรียบ “เจ้าอย่าคิดว่าเรื่องในราชสำนักเป็นเรื่องง่าย คนเหล่านี้เข้ามาเป็นขุนนางในราชสำนัก โดยอาศัยความสัมพันธ์แบบเลือกที่รักมักที่ชัง ดังคำกล่าวที่ว่า การเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียวอาจส่งผลต่อทั้งหมด แม้ว่าข้าอยากจัดการพวกเขา ข้าก็ต้องมีเหตุผลด้วยเช่นกัน”
อินชิงเสวียนเข้าใจในทันที การเดิมพันด้วยความรู้สึกก็คือเหตุผล
หากว่าตัวเองชนะ เย่จิ่งอวี้ก็มีข้ออ้างในการจัดการคนเหล่านี้
“หากตกจากม้าศึกคือความพ่ายแพ้ กระหม่อมมีหนทางเอาชนะได้ เพียงแต่ลูกชายของกระหม่อม...”
ในเมื่อตอนนี้ตัวตนของเสี่ยวหนานเฟิงถูกเปิดเผยแล้ว อินชิงเสวียนจึงรีบอยากพาเขาออกไปนอกวังให้เร็วที่สุด
เย่จิ่งอวี้จังหวะนางและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้าบอกแล้วว่าให้เขาอยู่ที่วังเย็นไปก่อน สิ่งของที่จำเป็น ข้าจะให้คนนำไปส่งที่นั่น”
อินชิงเสวียนอดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น ดูจากภายนอกสง่าผ่าเผยแต่ความจริงไม่เป็นเช่นนั้น เห็นได้ชัดว่าเอาลูกของนางมาเป็นเชลย!
ปากกลับถามว่า “เช่นนั้นความหมายของฝ่าบาทคือ... กระหม่อมสามารถออกนอกวังไปฝึกทหารได้หรือพ่ะย่ะค่ะ?”
เย่จิ่งอวี้นิ่งเงียบชั่วครู่และพูดขึ้นว่า “หากไม่สามารถเอาชนะศึกครั้งนี้ได้ เจ้าจะทำเช่นไร”
อินชิงเสวียนรีบอุ้มเสี่ยวหนานเฟิง คุกเข่าลงบนพื้นข้างเดียว
“หากไม่ชนะ กระหม่อมจะถวายศีรษะให้แก่ฝ่าบาท ไม่แน่ว่าอาจเป็นวีรชนที่ดีอีกครั้งในสิบแปดปีหน้า”
เย่จิ่งอวี้หันกลับมา ดวงตาเฉียบคมจ้องนางและพูดขึ้น “ศีรษะของเจ้าจะมีประโยชน์ต่อข้า เมื่อมันอยู่บนร่างกายของเจ้า หากสมองของเจ้าย้ายร่างไปแล้ว ผู้คนที่อยู่ในวังเย็นจะต้องตายไปพร้อมกับเจ้า”
อินชิงเสวียนได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเย็นวาบในลำคอ จึงรีบพูดขึ้นว่า “กระหม่อมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อชนะการเดิมพันนี้”