บทที่ 120 จะต้องหาโอกาสในการทดลองเขา

หลี่เต๋อฝูกำลังตามหาฝ่าบาททั่วทุกสารทิศ

เพียงเวลาแค่สิบห้านาที ฝ่าบาทจะหายไปได้อย่างไร

ถามผู้ใครก็ไม่มีใครเห็น หลี่เต๋อฝูเหงื่อไหลท่วมอย่างอดไม่ได้

ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าที่ประตู เย่จิ่งอวี้ก็เดินเข้ามาจากด้านนอกพระราชวังภายใต้แสงจันทร์

หลี่เต๋อฝูรีบคุกเข่าลงที่พื้น พลางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสะอื้น “ฝ่าบาท ท่านไปไหนมา กระหม่อมตกใจมากพ่ะย่ะค่ะ”

เย่จิ่งอวี้พูดเสียงเรียบ “ข้าเห็นว่าแสงจันทร์สวยดี จึงออกมาเดินเล่น”

หลี่เต๋อฝูพูดในใจว่าดวงจันทร์ซ่อนอยู่ในเมฆหมดแล้ว จะมีแสงจันทร์มาจากที่ใด เมื่อเงยหน้าขึ้น จู่ๆ ก็พบกับอินชิงเสวียน จึงเข้าใจในทันที

ฝ่าบาทปล่อยเขาไปไม่ได้จริงๆ

แต่ไม่รู้ว่าเขาคือขันทีน้อยจริงๆ หรือพระสนมอินแห่งวังเย็น

จะต้องหาโอกาสในการทดสอบเขาเสียหน่อยแล้ว

หลี่เต๋อฝูเปลี่ยนความคิดและลุกขึ้นและพูดว่า “กระหม่อมได้เปลี่ยนชาใหม่แก่ฝ่าบาทแล้ว สาส์นกราบทูลที่ยังอ่านไม่จบก็ให้พวกเขายกเข้ามาที่ตำหนักเฉิงเทียนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เย่จิ่งอวี้ก้าวเข้ามาในพระตำหนัก

“ทำได้ดี คนอื่นออกไปเถอะ”

คนอื่นที่ว่า แน่นอนว่าหมายถึงอินชิงเสวียน

หลี่เต๋อฝูโบกไม้โบกมือให้เขา อินชิงเสวียนเข้าใจในทันที และวิ่งกลับไปยังหอพักขันที

เสี่ยวอานจื่อกำลังนั่งอยู่บนเตียงด้วยความงุนงงและสงสัยว่าสหายของเขาจะมีลูกอีกครั้งได้อย่างไร จู่ๆ ก็เห็นอินชิงเสวียนเดินเข้ามาจากนอกประตู เขากระโดดขึ้นด้วยความดีใจและกอดอินชิงเสวียนโดยไม่คำนึงถึงความสงสัยที่เกิดขึ้นก่อนหน้า

“เสี่ยวเสวียนจื่อ เจ้ากลับมาแล้ว”

“ใช่สิ กลับมาแล้ว”

อินชิงเสวียนถูกกอดจนหายใจไม่ออก จึงรีบผลักเขาออก

“หลายวันมานี้พวกเจ้าสบายดีนะ”

เสี่ยวอานจื่อมองไปรอบ ๆ และพูดอย่างเกินจริงว่า “ดีอะไรกันเล่า ฝ่าบาทหน้าตาเคร่งขรึมแทบกินคนได้อยู่แล้ว”

เขาปิดประตู และถามขึ้นเสียงเบา “เจ้าเป็นกระไรกัน เหตุใดจึงกล้าพาลูกเข้ามาในวัง?”

อินชิงเสวียนถอนหายใจและพูดว่า “เป็นเพราะท่านแม่ข้าแก่ชรามากแล้ว จึงดูแลไม่ไหว ข้าก็ทำลงไปเพราะไม่มีทางเลือกเช่นกัน”

“เช่นนั้นฝ่าบาทว่าอย่างไรบ้าง” เสี่ยวอานจื่อถามด้วยความเป็นห่วง

อินชิงเสวียนพูดเสียงค่อย “ให้ข้าออกมาทำธุระ ลูกอยู่เป็นเชลยในวังเย็น”

เสี่ยวอานจื่อทำหน้าตกใจ

“แล้วจะทำอย่างไร หากเจ้าทำสิ่งใดให้ฝ่าบาทไม่พอพระทัย ลูกของเจ้าคงไม่...”

“พอแล้ว เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ ข้าโมโหมากพอแล้ว”

อินชิงเสวียนเขานอนลงบนเตียงอย่างหดหู่ใจ

เมื่อเห็นนางขมวดคิ้วแน่น เสี่ยวอานจื่อก็ถอนหายใจอย่างทำอะไรไม่ได้

เขากำลังคิดว่าเขาควรทำอย่างไรเพื่อช่วยอินชิงเสวียนพาลูกออกไป

อินชิงเสวียนก็จ้องมองไปที่เพดานเช่นกัน

ยังคิดว่าฝ่าบาทพาเขาออกจากวังเย็น ก็เพื่อขจัดความสงสัย ในเมื่อบอกว่าวันหลังจะตรวจเลือดพิสูจน์ความสัมพันธ์ ก็ยังคงไม่เชื่ออยู่

เพียงตั้งตารอวันนี้เหล่านี้ และจะไม่ยอมให้มีอะไรเกิดขึ้นอีก

วันนี้ออกจากวังได้แล้ว นางต้องติดต่อแม่ทัพกวนโดยไวที่สุด

เพียงแต่ฝ่าบาทสามารถส่งคนไปสอดแนมวังเย็น ไม่แน่อาจส่งคนมาสอดแนมเขา หากให้เขารู้ว่าตัวเองเจอกับกวนฮั่นหลิน จะต้องถูกสงสัยอีกครั้งและจะต้องคิดหาข้อแก้ตัวที่ดี

อินชิงเสวียนคิดไปคิดมา อดไม่ได้ที่จะปวดหัวเล็กน้อย จึงรีบหลับตาแล้วหลับไปโดยไม่กล้าคิดอีกต่อไป

หลังเที่ยงคืน เสี่ยวอานจื่อไม่ได้เรียกนางมาอยู่เวร อินชิงเสวียนหลับสนิทจนฟ้าสาง

เมื่อเดินออกมาก็พบกับเสี่ยวฮว๋ายจื่อที่ล้างหน้าอยู่ด้านนอก

เมื่อเห็นอินชิงเสวียน สายตาเสี่ยวฮว๋ายจื่อก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ และรีบก้าวเดินเข้ามา

“เจ้าไปไหนมา ไทเฮาตามหาเจ้าอยู่”

“รอข้ากลับมาตอนค่ำแล้วกัน ตอนนี้ต้องออกไปจัดการธุระนอกวัง”

อินชิงเสวียนขี้เกียจสนใจเสี่ยวฮว๋ายจื่อ คนผู้นี้ชอบยั่วยวนต่อหน้า มองดูแล้วก็ไม่ใช่คนดีอะไร

เมื่อล้างหน้าแปรงฟันอย่างว่องไวแล้ว อินชิงเสวียนก็ออกจากวังไป

ฉินเทียนและหลี่ชีรออยู่หน้าประตูวังแล้ว

“สองวันนี้เจ้าไปไหนมา?”

“ทำธุระให้ฝ่าบาท รีบไปสนามฝึกกันเถอะ”

อินชิงเสวียนอธิบายด้วยรวยยิ้มที่ขมขื่นและพลิกตัวขึ้นบนหลังม้า

เมื่อรู้ว่าทำธุระให้ฝ่าบาท ทั้งสองก็ไม่กล้าถามอะไรมาก ผ่านไปสามสิบนาที ทั้งสามก็มาถึงสนามฝึก

จังเถี่ยและสวีเหลียงกำลังฝึกทหาร ทหารแต่ละคนต่างเหงื่อโชกแผ่นหลังและจริงจังเป็นอย่างมาก