ตอนที่ 1206
บทที่ 1207 ฆ่าตู้เยี่ยน
October 21, 2026
จู่ๆ ใบหน้าของตู้เยี่ยนก็เปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำขึ้นหลายส่วน
“เจ้าไม่รู้วิธีเปิดทางสู่วิถีแห่งสวรรค์จริงๆ หรือ”
“ไร้สาระ ถ้ารู้ยังต้องถามเจ้าอีกหรือ”
เย่จิ่งหลานสะบัดก้นบุหรี่ในมือทิ้ง และตกลงบนหน้าอกของตู้เยี่ยนพอดี ตู้เยี่ยนหยิบก้นบุหรี่ออกไปโดยไม่รู้ตัว และการเคลื่อนไหวที่รุนแรงนี้ ทำให้เขาครางเบาๆ ด้วยความเจ็บปวด
นี่เป็นความเจ็บปวดที่ทนไม่ไหว แทงทะลุหัวใจจากภายในสู่ภายนอก เมื่อคิดถึงใบมีดขนาดใหญ่ที่เปล่งประกายด้วยพลังงานสีดำ ตู้เยี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน
สิ่งนั้นคืออะไรกันแน่ ทำไมมันถึงมีพลังมากมายมหาศาลขนาดนี้ หากเจ้าใช้สิ่งนั้นแยกก้อนหินที่อยู่ตรงหน้า มันจะมีพลังทำลายล้างด้วยหรือไม่
คนชั่วก็คือคนชั่ว แม้ว่าต้องเผชิญกับความเจ็บปวดแสนสาหัส แต่ก็ยังคิดหาทางจนได้
เขากัดฟันพูดอย่างยากลำบาก “ข้าก็ไม่รู้ ถ้ารู้ คงเข้าไปนานแล้ว”
เย่จิ่งหลานไม่แปลกใจเลย เขาเหลือบมองตู้เยี่ยนแล้วถามช้าๆ “งั้นบอกข้ามาว่ามีอะไรอยู่ในนั้น”
ตู้เยี่ยนหลับตา มุมปากกระตุกเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด
“ข้าไม่รู้ ทุกอย่างมาจากปากของคนรุ่นก่อน บางคนบอกว่าเป็นเคล็ดวิชาลับวรยุทธ์ บางคนบอกว่ามีสมบัติมากมายจนใช้ไม่หมด และบางคนถึงกับบอกว่าเป็นหนทางสู่ความเป็นอมตะ”
เย่จิ่งหลานเดินไปที่กำแพงหินแล้ว ยกมือขึ้นตบดูทุกที่ รวมถึงทุกที่ที่มีรู แต่ก็ยังไม่พบอะไรเลย
ความหนาของหินนี้เพียงประมาณสิบเมตร แม้ว่าจะเจาะออกจนหมด แต่ก็ไม่สามารถเก็บอะไรได้มากนัก เมื่อรวมกับตำนานสมบัติในนวนิยายวรยุทธ์ต่างๆ นี่อาจเป็นเรื่องโกหก
ไม่ว่าคนคนนั้นจะเบื่อหรือมีแผนอื่น พูดง่ายๆ ก็คือโอกาสที่จะมีสมบัติซ่อนอยู่นั้นมีไม่มากนัก
เขาจุดบุหรี่อีกมวน พ่นควันออกไปตามสายลม และนั่งยองๆ ต่อหน้าตู้เยี่ยนทันที
“ข้าพาเจ้ามาที่นี่ เพราะอยากเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของวิถีแห่งสวรรค์ ในเมื่อเจ้าไม่สามารถให้คุณค่าที่เป็นประโยชน์ใดๆ งั้นก็มีชีวิตอยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์”
เย่จิ่งหลานค่อยๆ ยกมือขึ้น พร้อมกับแสยะยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้า
ดวงตาของตู้เยี่ยนไหววูบ เขายังไม่อยากตาย ตอนนี้ได้คล้ายเจ็ดสิ่งต้องห้ามที่เฮ่อยวนเป็นคนฝังไว้ได้แล้ว หากได้ฝึกฝน จะต้องได้รับผลเกินคาดอย่างแน่นอน
เขารอมานานหลายปี ในที่สุดเขาก็ได้รับอิสรภาพ เขาจะยอมสูญเสียมันไปได้อย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้นเฮ่อยวนยังไม่ตาย เย่จิ่งอวี้กับอินชิงเสวียนก็ยังไม่ตายเช่นกัน เขาจะต้องให้พวกเขาได้ชดใช้อย่างสาสม
“เดี๋ยวก่อน ข้ารู้อะไรบางอย่างที่อาจเปิดกำแพงหินนี้ได้ ตราบใดที่เจ้าเต็มใจจะช่วยข้า ข้าจะพาเจ้าไปหาคนคนนั้นได้”
“อ้อ? ผู้ใด”
เย่จิ่งหลานเอียงศีรษะมองดูเขา ดวงตาที่ชัดเจนเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาที่เป็นเอกลักษณ์ของชายหนุ่ม แต่ยิ่งเขามองเช่นนี้ ยิ่งตู้เยี่ยนรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นเท่านั้น
“เป็นนักพรตเต๋านามว่าเทียนชิงจื่อ”
ในใจของตู้เยี่ยนกำลังนึกถึงอินชิงเสวียน ดังนั้นเขาจึงตั้งชื่อนี้ขึ้นมาอย่างมั่วซั่ว
“เทียนชิงจื่อคือใคร”
“เป็นผู้สันโดษ มีเพียงข้าเท่านั้นที่จะหาที่อยู่ของเขาได้”
เย่จิ่งหลานพยักหน้า
“แล้วข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไร แล้วถ้าเจ้าโกหกข้าล่ะ ข้าจะทำอย่างไร”
ตู้เยี่ยนหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า “ข้าก็อยากเข้าสู่วิถีแห่งสวรรค์เช่นกัน แต่ไม่สามารถทำลายค่ายกลที่เฮ่อยวนสร้างขึ้นได้ ในเมื่อเจ้าสามารถทำลายค่ายกลนั้นได้ เราก็จะได้รับประโยชน์ร่วมกัน หลังจากเข้าไปแล้ว เราค่อยแบ่งกันครึ่งต่อครึ่ง”
เย่จิ่งหลานยกมือขึ้นแล้วตบเขา
“เจ้าคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์อะไร กล้าดีอย่างไรมาแบ่งคนละครึ่งกับข้า”
ตู้เยี่ยนซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นรองเจ้าเมืองผู้โด่งดังของอิ๋นเฉิง ตอนนี้เป็นเหมือนนักเรียนชั้นประถมที่ถูกรังแก ที่ไม่สามารถต่อสู้กลับได้โดยสิ้นเชิง
หากเป็นเมื่อสิบปีที่ผ่านมา ถ้าเขาต้องการที่จะบดขยี้เย่จิ่งหลานให้ตาย ก็จะง่ายเหมือนกับการขยี้มดให้ตาย แต่ตอนนี้เขาทำได้เพียงยอมให้ตัวเองถูกรังแกเท่านั้น
เขากัดมุมปากอย่างแรงเพื่อระงับความโทสะ
“งั้นเจ้าคิดว่าจะแบ่งอย่างไรล่ะ”
เย่จิ่งหลานจับคางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “พูดถึงเรื่องนี้ในตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ ไว้รอจนกว่าเจ้าจะเปิดทางสู่วิถีแห่งสวรรค์ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
ตู้เยี่ยนอดทนต่อความโกรธและพูดว่า “เช่นนั้นก็ได้ เจ้าช่วยข้าก่อน”
เย่จิ่งหลานเบิกตากว้างแล้วถามว่า “ถ้าอย่างนั้นเจ้าต้องบอกข้าก่อน ว่าอะไรทำให้เจ้าเจ็บ และใครทำร้ายเจ้า”
ตู้เยี่ยนหลับตาแล้วพูดว่า “นี่คืออาวุธลับสุดยอดของตำหนักเทพ คนที่ทำสิ่งนั้นคือผู้อาวุโสหลักแซ่หวังจากตำหนักเทพ”
เย่จิ่งหลานยิ้มและพูดว่า “จุ๊ๆ ที่แท้เป็นเหล่าหวังข้างบ้าน”
ตู้เยี่ยนตกใจมาก
“เจ้ารู้จักเขาหรือ”
ถ้าเย่จิ่งหลานรู้จักกัน งั้นก็หมายความว่าเขาเป็นติดกับแล้วไม่ใช่หรือ
โดยที่ไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เย่จิ่งหลานกำลังพูดถึงนั้นเป็นชื่อของนักแสดงตลกในยุคปัจจุบัน