บทที่ 1208 พบเฮ่อยวนอีกครั้ง

ทั้งสามคนเข้าไปในมิติอย่างรวดเร็ว ครั้นแล้วก็เห็นร่างสง่างามเดินมาจากระยะไกล

เย่จิ่งหลานเปิดมิติสำรวจดู แต่ในทันใดนั้น คนผู้นั้นก็มาถึงหน้าทางสู่วิถีแห่งสวรรค์

เมื่อเห็นใบหน้าของเขาชัดเจน เย่จิ่งอวี้และอินชิงเสวียนก็พูดพร้อมกันว่า “เป็นเขานั่นเอง!”

เย่จิ่งหลานหันกลับมาแล้วถามว่า “พวกเจ้ารู้จักกันหรือ”

เย่จิ่งอวี้พยักหน้าแล้วพูดว่า “เขาเป็นผู้อาวุโสที่ข้าพบที่โรงเตี๊ยม ชายคนนี้มีทักษะวรยุทธ์ที่แข็งแกร่ง จิตใจเปิดกว้าง ต้องมีสถานะไม่ธรรมดาแน่นอน”

อินชิงเสวียนแค่นเสียงหึเบาๆ และพูดว่า “ท่านเดาถูกแล้ว เขาไม่ธรรมดาจริงๆ เพราะเขาคือเฮ่อยวน เจ้าเมืองแห่งเพียวเหมี่ยวอิ๋นเฉิง”

“เฮ่อยวน?”

สองพี่น้องตระกูลเย่มองไปที่อินชิงเสวียนพร้อมกัน

อินชิงเสวียนพยักหน้า

“ใช่ เป็นเขาเอง”

เย่จิ่งหลานชี้ไปที่อินชิงเสวียนแล้วพูดว่า “เช่นนั้นก็เป็นพ่อของ...”

อินชิงเสวียนไม่พูดอะไร หันหน้ามองออกไปจากมิติ

เฮ่อยวนหยุดอยู่หน้าทางสู่วิถีแห่งสวรรค์ เมื่อเห็นร่างของตู้เยี่ยน เขาก็ต้องขมวดคิ้ว

เมื่อครู่ตอนที่เขาอยู่ในอิ๋นเฉิง ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าค่ายกลกำลังปั่นป่วน ดังนั้นเขาจึงมาที่นี่เพื่อตรวจสอบทันที และแน่นอนว่ามีคนบุกเข้าไปในค่ายกลจริงๆ

เขาก้มลง กดนิ้วบนลำคอของตู้เยี่ยน

ร่างกายยังอุ่น แต่คอถูกคนบิด ตายไปแล้ว

คนผู้นี้เป็นใคร ทำไมเขาถึงมาที่ทางสู่วิถีแห่งสวรรค์ และถูกใครฆ่าที่นี่

เฮ่อยวนค่อยๆ ลุกขึ้น สงบสติอารมณ์ และสัมผัสถึงบรรยากาศรอบตัวเขา

มีคนอยู่ที่นี่จริงๆ และมีรัศมีที่แตกต่างกันอย่างน้อยสี่แบบ นอกเหนือจากคนตายแล้ว ที่เหลือก็น่าจะมีอีกสามคน พวกเขาไปอยู่ที่ไหนกัน

เฮ่อยวนเดินสำรวจไปรอบๆ ทางสู่วิถีแห่งสวรรค์ แต่ไม่มีใครอยู่แถวนี้เลย มีต้นไม้ไม่กี่ต้น ไม่มีที่ซ่อนอื่น หรือว่าพวกเขาจากไปก่อนที่ตัวเองจะเข้ามา?

นอกจากนี้ยังมีค่ายกลติดตั้งบนภูเขาโดยรอบ หากออกไปจริงๆ แสดงว่าคนเหล่านี้มีความเชี่ยวชาญในค่ายกล

ไม่มีใครเข้ามาทางสู่วิถีแห่งสวรรค์มานานหลายทศวรรษแล้ว ตอนนี้การประลองยุทธ์กับตำหนักเทพใกล้เข้ามาแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะส่งใครมาที่นี่ ต้องเป็นพวกคนถ่อยแน่ๆ ต้องการมาที่นี่เพื่อรับส่วนแบ่งผลประโยชน์

เฮ่อยวนสัมผัสทางสู่วิถีแห่งสวรรค์อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ไม่พบสิ่งผิดปกติอื่นใด ดังนั้นเขาจึงโล่งใจ ดูเหมือนว่าเขาจะต้องเปลี่ยนค่ายกลใหม่แล้ว

เขาก้มศีรษะเหลือบมองตู้เยี่ยน จากนั้นเอื้อมมือออกไปอุ้มร่างเขาขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ไม่สามารถปล่อยให้เขานอนตายกลางทุ่งร้างได้ หาสถานที่เงียบสงบและปล่อยให้เขาพักผ่อนอย่างสงบดีกว่า

เย่จิ่งหลานถามอย่างสงสัย “หรือว่าเขาจำตู้เยี่ยนได้?”

เย่จิ่งอวี้กล่าวว่า “ดูสีหน้าแล้วน่าจะไม่ใช่ เดาว่าเขาคงทนไม่ได้ที่ต้องเห็นถูกแร้งทึ้งซากศพ”

อินชิงเสวียนคิดในใจ “เสแสร้ง”

อย่างไรก็ตามอีกฝ่ายเป็นบิดาผู้ให้กำเนิดของเจ้าของเดิม ดังนั้นนางจึงไม่สามารถพูดได้

ในขณะที่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เฮ่อยวนก็เดินลงบันไดหินแล้ว การก้าวเข้าช้าลง เขาเดินไปทางขวาสามก้าว ถอยหลังอีกก้าว แล้วเดินไปทางซ้ายด้านหน้า ทุกครั้งที่เขาก้าว พื้นดินจะถูกก่อกวนด้วยแรงภายในอันแข็งแกร่ง ทำให้เกิดเป็นวงกลมของระลอกคลื่นเหมือนหยดน้ำ

เมื่อถึงปากหุบเขา ก็มีเกิดค่ายกลแบบใหม่ขึ้น

จนกระทั่งร่างของเขาหายไป ทั้งหมดจึงออกจากมิติ

ขณะที่เดินออกจากทางเดิน อินชิงเสวียนก็มองไปที่ห้องผู้ป่วย นักพรตเต๋าสองคนชิงอานและชิงผิงยังคงอยู่ที่นั่น พวกเขากำลังนั่งอยู่บนพื้น นั่งทำสมาธิด้วยสีหน้าสงบ ไม่อยู่ในสภาพอเนจอนาถสะบักสะบอมอย่างเช่นผู้ที่ถูกคุมขัง คิดว่าเย่จิ่งหลานคงไม่ได้มุ่งเป้าไปที่พวกเขา

เย่จิ่งหลานได้มาถึงหน้ากำแพงหินแล้ว พูดกับอินชิงเสวียนว่า “เจ้ามีเลื่อยไฟฟ้าไหม ขอข้าลองดูหน่อย ข้าไม่เชื่อว่าจะไม่สามารถตัดก้อนหินเส็งเคร็ง นี่ออกไปไม่ได้”

อินชิงเสวียนยื่นมือออกไปแตะ นางรู้สึกว่าหินนั้นเย็นเฉียบ ดูไม่เหมือนหินธรรมดา แต่เดิมนางคิดว่าทางสู่วิถีแห่งสวรรค์ต้องลอยอยู่บนเมฆ ให้ความรู้สึกเป็นอมตะ ตอนนี้กลับเห็นว่ามันเป็นเพียงหินก้อนใหญ่ จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

พื้นที่ในหินทั้งหมดไม่ใหญ่มาก จะสามารถซ่อนของดีอะไรไว้ได้

“มี เจ้าลองดูเถอะ แต่ต้องหาแหล่งจ่ายไฟก่อน”