บทที่ 1232 นี่คือเรื่องของข้ากับนาง

ค่ำคืนนั้นเยือกเย็นดุจธารา สรรพสิ่งเงียบวังเวง

เฮ่อยวนยืนอยู่ที่ลานบ้าน ใบหน้าเคร่งเครียดราวกับน้ำนิ่ง

องครักษ์เดนตายของอิ๋นเฉิงต่างคุกเข่าอย่างนอบน้อมเบื้องหน้าเขา

“เรียนท่านเจ้าเมือง ข้าน้อยได้ค้นหาจนทั่วเมืองอิ๋นเฉิงแล้ว แต่ก็ไม่พบร่องรอยของฉีอวิ๋นจื่อหรือป้าชุยเลย”

กงซวินอวิ๋นเฟิ่งถามว่า “ตรวจค้นชาวบ้านในเมืองด้วยหรือไม่”

หัวหน้าทหารองครักษ์ตอบด้วยความเคารพว่า “ข้าน้อยได้ทำตามคำที่ฮูหยินสั่งแล้ว ตรวจค้นชาวเมืองตั้งแต่ทารกแรกเกิดทุกคนที่พักอาศัยอยู่ในเมือง ตราบใดที่มีกลิ่นอายของบุคคลภายนอก พวกเราจะพบได้ทันที”

“หรือว่านางหลบหนีออกจากอิ๋นเฉิงไปแล้ว?”

กงซวินอวิ๋นเฟิ่งพึมพำกับตัวเอง และถามว่า “แล้วที่ค่ายกลนี้ในป่าหมอก มีร่องรอยความเสียหายบ้างหรือไม่”

“ตอบฮูหยิน ไม่มีขอรับ”

กงซวินอวิ๋นเฟิ่งคว้าแขนเสื้อของเฮ่อยวนอย่างอดไม่ได้ แล้วพูดอย่างกังวลว่า “ท่านพี่ แล้วนี่ควรทำอย่างไรดี ถ้าฉีอวิ๋นจื่อซุ่มซ่อนอยู่ในเมืองมาหลายปีขนาดนี้ ต้องมีเจตนาชั่วร้ายและแผนการร้ายอยู่แน่นอน อีกทั้งตอนนี้วรยุทธ์ก็ยอดเยี่ยมขึ้นมาก หากทำร้ายผู้อื่นทำร้ายคนของเรา แล้วเราควรทำอย่างไรดี”

“อิ๋นเฉิงนับว่าไม่ใช่สถานที่ใหญ่โต ในเมื่อไม่พบตัวคน นั่นหมายความว่าฉีอวิ๋นจื่อจากไปแล้ว นางลักลอบฝึกวิชาต้องห้าม เกรงว่าเพื่อใช้วิชานี้ไปจัดการกับชิงเกอ อวิ๋นเฟิ่งเจ้าดูแลชาวเมืองอิ๋นเฉิงให้ดี ข้าจะไปดูที่ตำหนักเทพ”

เฮ่อยวนก้าวเท้ากำลังจะออกไป แต่กงซวินอวิ๋นเฟิ่งก็หยุดไว้

“ท่านพี่ช้าก่อน แม่นางฉีกับพี่หญิงเหมยรักกันลึกซึ้งดั่งพี่น้อง แล้วเหตุใดถึงต้องฆ่านาง หรือว่าเรื่องนี้มีความเข้าใจผิดกันอยู่?”

“ข้าก็ไม่ค่อยรู้เรื่องนี้เหมือนกัน คราวนี้ต้องไปถามให้ชัดเจนแล้ว”

กงซวินอวิ๋นเฟิ่งพูดเสียงอ่อนโยน “งั้นข้าจะไปกับท่านพี่ ในอิ๋นเฉิง มีผู้อาวุโสสองหลายท่านกับฉางเฟิงอยู่ด้วย ทุกอย่างต้องเรียบร้อยดีแน่ ท่านพี่พูดไม่เก่ง มีข้าอยู่ด้วย อาจจะสามารถช่วยท่านพี่กับพี่หญิงเหมยได้บ้าง”

“ไม่รบกวนฮูหยินดีกว่า นี่เป็นเรื่องระหว่างข้ากับชิงเกอ ควรแก้ไขปัญหาด้วยตัวเอง ชิงเกอมีอารมณ์รุนแรง ตอนนี้นางยังโกรธข้าอยู่ เกรงว่าจะพูดไม่ดีใส่”

กงซวินอวิ๋นเฟิ่งยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วพูดว่า “พี่หญิงเหมยไม่มีทางพูดจาร้ายกาจกับข้า ความคิดของสตรี ท่านพี่ไม่เข้าใจเลย ยิ่งเป็นเวลาเช่นนี้ ก็ยิ่งควรมีคนมาให้คำแนะนำ เพื่อจะได้มองเห็นใจตัวเองได้ชัดเจนขึ้น”

เฮ่อยวนเชื่อในความสามารถของกงซวินอวิ๋นเฟิ่ง แต่เขาไม่ต้องการให้คนนอกเข้ามายุ่งเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเหมยชิงเกอ

“ไม่จำเป็น ข้าไปเดี๋ยวเดียวก็กลับแล้ว”

ยังพูดไม่ทันขาดคำ ร่างนั้นก็กลืนหายไปในค่ำคืนอันเงียบสงบแล้ว

เมื่อมองดูร่างที่กำลังไกลออกไปของเขา ดวงตาของกงซวินอวิ๋นเฟิ่งก็ไหววูบเล็กน้อย จากนั้นพูดกับองครักษ์เดนตายว่า “คืนนี้ส่งคนออกไปอีกสองหน่วย ต้องรักษาความปลอดภัยของผู้คนในเมืองไว้ให้ดี”

“ขอรับ”