บทที่ 1231 ลืมความเกลียดชังในอดีต

ตำหนักเทพหอทองคำ

เมื่อรู้ว่าอินชิงเสวียนและเย่จิ่งอวี้กำลังมา เหมยชิงเกอก็รีบออกไปต้อนรับพวกเขา

ครั้นเห็นใบหน้าที่ค่อนข้างซีดเซียวของนาง อินชิงเสวียนก็ทนไม่ไหว ก้าวไปช่วยประคองนาง

“ได้ยินมาว่าผู้อาวุโสเหมยได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยังเจ้าคะ”

ทันใดนั้นเหมยชิงเกอก็กอดอินชิงเสวียนไว้แน่น ขอบตาแดงก่ำทันที

“ชิงเสวียน ลูกสาวคนดีของแม่ เป็นความผิดของแม่เอง แม่ควรจะยอมรับความเป็นแม่ลูกกับเจ้านานแล้ว ในใจเจ้าคงต้องเกลียดแม่มากกระมัง”

เหมยชิงเกอกล่าวเสียงเครือสะอื้น นางพยายามกลั้นน้ำตาอย่างเต็มที่ แต่ไม่สามารถควบคุมของเหลวเย็นที่หยดจากดวงตาได้

แม้ว่านางจะไม่เอ่ยออกมาตรงๆ ว่ายอมรับ ทว่าในใจกลับเชื่อคำพูดของเฮ่อยวน หากเขาไม่ใช่คนที่ส่งนักฆ่ามาจริงๆ ความมุ่งมั่นในอดีตทั้งหมดของนาง จะกลายเป็นสิ่งที่ไร้ค่าไปในที่สุด

เหมยชิงเกอพาลโกรธเฮ่อยวนจริงๆ และไม่สามารถให้อภัยเขาได้ง่ายๆ ฆ่าคนอย่างไร้เหตุผลเพราะเหตุนี้ และยิ่งไม่อาจทำให้คนที่รักต้องเจ็บปวด ให้ศัตรูต้องมีความสุข

อินชิงเสวียนตัวแข็งทื่อเล็กน้อย อันที่จริงตลอดเวลาที่ผ่านมานี้ นางมักจะรู้สึกว่าความสัมพันธ์ที่ไม่ใกล้ไม่ไกลแบบนี้กำลังพอดี เมื่อใดที่คนสร้างความสัมพันธ์ลึกซึ้งเกินไป เมื่อต้องพรากจากกันจะเกิดความรู้สึกโศกเศร้า

นางเป็นฮองเฮาของเย่จิ่งอวี้ ย่อมไม่สามารถอยู่ในยุทธภพเป็นเวลานานได้ ความหวังอันยิ่งใหญ่ที่สุดของอินชิงเสวียนก็คือหวังให้ต้าโจวเจริญรุ่งเรือง ราษฎรมีสภาพชีวิตที่ดี สำหรับนางแล้วนั้น ยุทธภพเป็นเหมือนความฝัน หลังจากตื่นจากความฝัน ยังคงต้องกลับสู่ความเป็นจริง

“ไม่ใช่ว่าแม่ไม่ยอมรับเจ้า แม่คิดเสมอว่าเฮ่อยวนเป็นผู้บงการเรื่องนี้ แม่กลัวว่าถ้าเมื่อใดที่แม่ขัดแย้งกับเขา เจ้าที่อยู่ตรงกลางจะรู้สึกอึดอัดใจ จึงไม่ได้ยอมรับความเป็นแม่ลูกกับเจ้า ชิงเสวียน แม่ไม่ได้ตั้งใจจะปฏิเสธเจ้าเลยนะ”

มีบางคำที่ถ้าไม่พูดออกไปแล้วก็ไม่เป็นไร แต่ทันทีที่พูดออกไป ความรู้สึกทั้งหมดก็พรั่งพรูออกมาหมด ความรักของแม่กับลูกสาวที่เหมยชิงเกอเก็บกดไว้เป็นเวลาหลายปี ในที่สุดก็โพล่งออกมาในเวลานี้

เมื่อมองดูไหล่ที่สั่นเทาของเหมยชิงเกอ อินชิงเสวียนก็รู้สึกว่าลำคอตีบตัน นางค่อยๆ ยกมือขึ้น และสวมกอดเหมยชิงเกอ

“ท่านเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดข้า ข้าจะเกลียดท่านได้อย่างไร จะโทษท่านได้อย่างไร หากข้ามีความเกลียดชังอยู่ในใจ ก็คงไม่มาแล้ว”

อินชิงเสวียนอยากจะยิ้ม แต่น้ำตายังคงไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

ความรักในครอบครัวเป็นความสัมพันธ์มหัศจรรย์อันยากที่จะตัดขาดได้ แม้ว่าอินชิงเสวียนจะไม่ใช่วิญญาณของเจ้าของร่างเดิม แต่ในขณะนี้ ก็ยังคงรู้สึกราวกับเป็นเรื่องของตัวเอง

เฟิงเอ้อร์เหนียงที่อยู่ด้านหลังพูดขึ้นว่า “พวกเจ้าสองแม่ลูกได้ยอมรับกันแล้วก็เป็นเรื่องดีที่สุด จะร้องไห้ได้อย่างไร เราควรจะจัดงานเลี้ยงใหญ่โต เฉลิมฉลองกันให้ดีๆ ถึงจะถูก”

เหมยชิงเกอก็รู้สึกว่าตัวเองเสียกิริยาไปบ้าง รีบเช็ดน้ำตาออกจากหางตาทันที

“อวิ๋นลี่พูดถูก เราทั้งสองแม่ลูกไม่ต้องร้องไห้แล้ว แม่จะให้คนไปทำกับข้าว เราฉลองกันให้เต็มที่เลย”

จากนั้นก็พูดกับเย่จิ่งอวี้ว่า “เสวียนเอ๋อร์สามารถหาลูกเขยที่ดีเช่นนี้ได้ ข้าในฐานะแม่ก็วางใจ ก่อนนี้ได้ล่วงเกินแล้ว หวังว่าลูกเขยจะให้อภัยด้วย”

เย่จิ่งอวี้ประกบมือคำนับด้วยรอยยิ้ม