บทที่ 1230 เลือดเนื้อของเฮ่อยวน

“เกิดอะไรขึ้น”

อินชิงเสวียนเลิกคิ้วคู่งามขึ้น ความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อยฉายประกายในดวงตาดำตัดกับตาขาวชัดเจนของนาง

“ข้าคิดหาวิธีเปิดทางสู่วิถีแห่งสวรรค์ได้แล้ว ใบมีดสีดำของเจ้าทำลายทุกอย่างได้ไม่ใช่หรือ ต้องสามารถผ่าหินเส็งเคร็งนั่นได้อย่างแน่นอน”

เย่จิ่งหลานกล่าวด้วยความตื่นเต้น

อินชิงเสวียนคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “ก็สามารถลองได้ แต่ต้องรอจนกว่าทั้งสองสำนักจะประลองยุทธ์กัน ถ้าเราลองตอนนี้ก็ไม่ต่างจากการขโมย ขัดกับกฎยุทธภพจริงๆ”

เย่จิ่งอวี้พยักหน้าและกล่าวว่า “นั่นก็จริง ในอีกไม่กี่วันก็จะถึงเวลาประลองยุทธ์แล้ว หากเปิดไม่ได้จริงๆ ค่อยใช้ใบมีดสีดำของเสวียนเอ๋อร์ก็ไม่สาย แต่...”

เย่จิ่งอวี้พูดอย่างกังวลว่า “ใบมีดสีดำมีพลังมหาศาล ไม่รู้ว่ามันจะทำลายสิ่งที่อยู่ภายในหรือไม่ ข้อนี้จำเป็นต้องขอความยินยอมจากทั้งสองสำนักก่อน”

อินชิงเสวียนเห็นด้วยและกล่าวว่า “อาอวี้กังวลถูกแล้ว ทางสู่วิถีแห่งสวรรค์เป็นเรื่องของสองสำนัก เราไม่อาจลงมือโดยพลการได้”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เย่จิ่งหลานก็อึ้งไปทันที

“งั้นก็ได้ ข้าจะรออีกสองสามวัน พวกเจ้าอยากไปตำหนักเทพใช่ไหม”

อินชิงเสวียนพยักหน้าและพูดว่า “อื้ม ได้ยินมาว่าเจ้าตำหนักเหมยได้รับบาดเจ็บ”

เย่จิ่งหลานยักไหล่

“ถ้าอย่างนั้นไปดูกันเถอะ ข้ามอบน้ำพุวิญญาณให้นางดื่มบ้างแล้ว ตอนนี้คงไม่เป็นอะไรมาก”

“ขอบคุณมาก เจ้ายังพักอยู่ในโรงเตี๊ยมนั้นหรือเปล่า” อินชิงเสวียนถาม

“แน่นอน ถึงข้าจะจากไป ก็ต้องรอจนกว่าจะได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของวิถีแห่งสวรรค์ก่อน จากนั้นค่อยคิดวางแผนต่อ”

ความอยากรู้อยากเห็นของเย่จิ่งหลานถูกกระตุ้นอย่างสมบูรณ์ เขาจะไม่มีวันยอมแพ้จนกว่าจะเห็นมันชัดเจน

“งั้นรอให้เราไปเยี่ยมเจ้าตำหนักเหมยแล้ว แล้วจะกลับมาหาเจ้า”

หลังจากที่อินชิงเสวียนพูดจบ นางกับเย่จิ่งอวี้ก็ใช้วิชาตัวเบา มุ่งหน้าไปที่ตำหนักเทพ