บทที่ 1237 ย่ำแย่เหมือนสุนัข

หันเจิงหมิงไม่ได้ยินฉีอวิ๋นจื่อบอกว่าเกมจบลงแล้ว คิดว่ายังเล่นอยู่ จึงกลั้นหายใจไม่พูดอะไรอยู่ตลอด

อินชิงเสวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ผู้อาวุโสหันไม่ใช่คนดีอะไร แต่เมื่อพิจารณาจากความตั้งใจของท่านแม่แล้ว หันเจิงหมิงก็ดูเหมือนจะไม่ใช่คนเลว นอกจากนี้ตอนนี้เขายังดูบ้าๆ บอๆ จนทนลงมือไม่ได้จริงๆ

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนยืนนิ่ง ฉีอวิ๋นจื่อก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย พูดต่อว่า “คนบ้าที่อยู่ตรงหน้าเจ้าก็เป็นหนึ่งในราษฎรใต้หล้าเช่นกัน หรือพวกเจ้าที่เป็นผู้ที่อยู่เหนือหัว จะไม่สนใจชีวิตมนุษย์รากหญ้าเช่นนั้นหรือ”

เมื่อได้ฉีอวิ๋นจื่อพูดว่าตัวเองเป็นคนบ้า หันเจิงหมิงก็รู้ว่ามันไม่ใช่คำพูดที่ดี ดวงตาเบิกกว้างในทันใด

เย่จิ่งอวี้เหลือบมองอย่างเย็นชา แล้วพูดเรียบๆ “ปล่อยเขาไป แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”

“ข้าไม่เชื่อพวกเจ้า เขาต้องมากับข้า”

ฉีอวิ๋นจื่อผลักหันเจิงหมิงให้เดินไปข้างหน้าสองก้าว วางฝ่ามือขวาไว้ที่ด้านหลังหัวใจของเขา และผลักกำลังภายในออกมา

“ขืนพวกเจ้ากล้าวู่วาม ข้าจะฆ่าเขาทันที”

อินชิงเสวียนก้าวถอยหลัง

“ฉีอวิ๋นจื่อ เจ้าโปรดคิดให้ดี ตอนนี้ทั้งอิ๋นเฉิงและตำหนักเทพรู้ตัวตนของเจ้าหมดแล้ว ต่อให้เจ้าจะหนีจากที่นี่ได้ แต่ก็ไม่สามารถหลบหนีการไล่ล่าจากทั้งสองสำนักได้”

“นั่นเป็นเรื่องของข้า ถอยไปซะ”

เมื่อฉีอวิ๋นจื่อพูด ดวงตาของหันเจิงหมิงเบิกโพลง

อินชิงเสวียนไม่รู้ว่าพวกเขากำลังเล่นเกมกลั้นหายใจอยู่ ยังคิดว่าฉีอวิ๋นจื่อทำอะไรบางอย่างกับเขา ดังนั้นจึงขยิบตาให้เย่จิ่งอวี้ทันที

เย่จิ่งอวี้พยักหน้า และถอยหลังตามอินชิงเสวียนไป

ฉีอวิ๋นจื่อหิ้วตัวหันเจิงหมิงรีบลงจากภูเขาทันที

“ตามไป อย่าปล่อยนางไปได้”

อินชิงเสวียนตามไปติดๆ หาโอกาสที่จะช่วยคน ฉีอวิ๋นจื่อผลักพลังให้สูงสุดทันที ร่างกายถูกปกคลุมด้วยแสงสีขาว และหายตัวไปในทันที

“ไม่ต้องไล่ตามแล้ว ข้าสัมผัสไม่เจอกลิ่นอายของนางอีกแล้วล่ะ”

เย่จิ่งอวี้ห้ามอินชิงเสวียน

“ถึงอย่างไรนางก็ต้องตายอยู่วันยังค่ำ เราไม่จำเป็นต้องเปลืองแรง”

อินชิงเสวียนคิดดูแล้วก็รู้สึกว่าถูกต้อง หลังจากการต่อสู้ครั้งนี้ ตำหนักเทพและอิ๋นเฉิงจะใช้มาตรการป้องกันที่เข้มงวดอย่างแน่นอน ฉีอวิ๋นจื่อจะมาเยือนอีกครั้งย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายแน่นอน

“งั้นไปดูท่านพ่อกับท่านแม่กันเถอะ”

ทั้งสองเหาะขึ้นไปบนยอดเขา และมาถึงห้องโถงจื่อชี่ตงไหล

แต่เมื่อเห็นเฮ่อยวนและเหมยชิงเกอกอดกันอยู่ เย่จิ่งอวี้ก็หน้าแดงเล็กน้อย แล้วพูดข้างหูอินชิงเสวียนว่า “เรากลับไปได้แล้ว อย่ารบกวนพวกเขาในเวลานี้ดีกว่า”

อินชิงเสวียนได้พาเย่จิ่งอวี้เข้าไปในมิติก่อน ได้เห็นทั้งสองคนคืนดีกันแล้ว ก็นับว่านางไม่ได้เหนื่อยเปล่า

ในอีกด้านหนึ่ง ฉีอวิ๋นจื่อหวาดกลัวเหมือนสุนัขไร้บ้าน วิ่งหนีอย่างสุดชีวิต และทันใดนั้นก็พบว่าโลกกว้างใหญ่ แต่กลับไม่มีที่สำหรับตัวเอง

หลังจากใคร่ครวญอยู่นาน นางก็พาหันเจิงหมิงแอบเข้าไปในอิ๋นเฉิง

ทันทีที่ไปถึงปากถ้ำ ก็เห็นร่างสูงใหญ่ดำทะมึนผู้นั้น