บทที่ 1265 โชคดีอย่างยิ่ง

“ท่านพี่ ไม่อย่างนั้น...ท่านไปเกลี้ยกล่อมพี่หญิงเหมยเถอะ นางต้องเชื่อคำพูดของท่านแน่นอน”

กงซวินอวิ๋นเฟิ่งคว้าแขนของเฮ่อยวน

เฮ่อยวนยิ้มอย่างขมขื่น “เจ้าคิดว่านางจะฟังคำพูดข้างั้นหรือ ไว้ค่อยคุยหลังการประลองยุทธ์ก่อนดีกว่า”

กงซวินอวิ๋นเฟิ่งถอนหายใจ

“พี่หญิงเหมยต้องทนทุกข์ทรมานมาหลายปี อุปนิสัยย่อมต้องเปลี่ยนไปบ้าง ข้าหวังว่าท่านพี่จะเข้าใจนาง อดทนต่อนาง”

เฮ่อยวนก้มศีรษะมองไปที่กงซวินอวิ๋นเฟิ่ง ประกายในดวงตาสั่นไหว จากนั้นก็จับมือนางทันที

“ได้มีภรรยาที่มีคุณธรรมเช่นนี้ เฮ่อยวนโชคดีอย่างยิ่งจริงๆ!”

กงซวินอวิ๋นเฟิ่งเม้มริมฝีปากเป็นรอยยิ้ม

“เราเป็นคู่สามีภรรยากันมายาวนานแล้ว พูดเรื่องพวกนี้ทำไมกัน รีบกลับกันเถิด”

ในอีกด้านหนึ่ง อินชิงเสวียนก็มาส่งเฮ่อฉางเฟิงกลับเช่นกัน

เมื่อมองดูแผ่นหลังของเขา เย่จิ่งอวี้ก็พูดด้วยอารมณ์ทอดถอนใจว่า “พี่เจ้าเป็นคนดีจริงๆ แต่มีบางอย่างที่ข้าไม่เข้าใจ”

อินชิงเสวียนถามว่า “เรื่องใดงั้นหรือ”

เย่จิ่งอวี้พูดอย่างสับสนว่า “ถ้าเราคำนวณตามเวลาการครองรักกัน เสวียนเอ๋อร์ก็ควรเป็นพี่สาวสิ ทำไมฉางเฟิงถึงกลายเป็นพี่ชายของเสวียนเอ๋อร์ไปได้”

อินชิงเสวียนกลอกตามองเขา แล้วพูดเสียงขึ้นจมูกเบาๆ “เป็นเพราะผู้ชายอย่างท่านควบคุมตัวเองไม่ได้ นกกาในโลกล้วนเป็นสีดำ”

เย่จิ่งอวี้รีบพูดว่า “ไม่ใช่ข้าแน่นอน ข้ารู้สึกเหมือนเดิมกับเสวียนเอ๋อร์มาโดยตลอด ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”

เขาก้มศีรษะลง เหลือบมองไปที่ท้องน้อยของอินชิงเสวียน

“ช่วงนี้เสวียนเอ๋อร์รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่ มีคนบอกว่าหญิงตั้งครรภ์มักจะเหนื่อยง่าย ทำไมข้าถึงเห็นเสวียนเอ๋อร์ดูกระปรี้กระเปร่านัก”

“ข้าเป็นผู้หญิงธรรมดางั้นหรือ ลูกของเราโตมากับการดื่มน้ำพุวิญญาณเชียวนะ”

เย่จิ่งอวี้ยังคงกังวล

“จิ่งหลานก็อยู่ที่นี่ ทำไมไม่ให้เขาใช้เครื่องมือในยุคของเจ้าตรวจดูล่ะ”

อินชิงเสวียนคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “ก็ดีเหมือนกัน คืนพรุ่งนี้ข้าค่อยไปหาเขา ประเดี๋ยวข้าขอไปดูท่านแม่ก่อน”

เย่จิ่งอวี้พยักหน้า “ได้ ท่านแม่กำลังโกรธอยู่ มีแค่เจ้าที่สามารถโน้มน้าวนางได้ เจ้าจะกลับมาเมื่อไหร่ ข้าจะไปรับเจ้า”

“ไม่ต้องหรอก มีศิษย์ของตำหนักเทพอยู่ทุกที่ ใครจะกล้าทำอะไร ท่านไปนอนเถอะ”

อินชิงเสวียนโบกมืออย่างสนุกสนาน แล้วค่อยๆ เดินจากไป

เย่จิ่งอวี้คลี่ยิ้มด้วยความรักเอ็นดู อย่างไรซะเขาก็นอนไม่หลับ ถ้างั้นไปคุยเล่นกับเย่จิ่งหลานดีกว่า

เย่จิ่งหลานไม่ได้อยู่ในถ้ำที่พัก อากาศบนเขาเย็นสบาย เสียงนกร้องดอกไม้ส่งกลิ่นหอม เหมาะกับการเดินย่อยหลังอาหารเย็นพอดี

อาหารของตำหนักเทพนั้นจืดชืดเกินไป เขาย่อมไม่คุ้นชินอยู่แล้ว จึงเข้าไปในมิติ ชวนชิงอานและชิงผิงกินหม้อไฟ