บทที่ 1266 หงายการ์ดครอบครัว

หลังจากที่กลับจากตงหลิวตั้งแต่ตอนแรก หวังซุ่นสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่นอกจากฆ่าชาวยุทธ์ชั่วสามคนนั้นที่รังแกเฉิงเฟิ่งโหลวในโรงเตี๊ยมแล้ว เย่จิ่งหลานไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่นที่เกินขอบเขตเลย

แต่วันนี้ กลับทำให้หวังซุ่นขนหัวลุก

นี่คือการฆ่าอย่างทารุณที่แท้จริง!

ด้วยวรยุทธ์ในปัจจุบันของเย่จิ่งหลาน การจัดการกับเศษสวะของยุทธภพนั้นทำได้ง่ายราวกับการดีดนิ้ว ไม่จำเป็นต้อนทรมานขนาดนี้ด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเขาไม่เกี่ยวข้องกับศิษย์หญิงคนนั้นเลย

ขณะที่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เย่จิ่งหลานก็หันกลับมา ดวงตามืดมนส่องประกายวาวในความมืด จู่ๆ หวังซุ่นก็ตัวสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ผงะก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

“นายท่าน...”

เย่จิ่งหลานแยกเขี้ยวแสยะยิ้ม

“กลัวอะไรเล่า เศษสวะแบบนี้ ไม่ควรสั่งสอนให้ดีหรอกหรือ”

เขายกมือขึ้นคว้าคนผู้นั้น แล้วโยนอัดเข้ากับกำแพงหินอย่างแรง

คนผู้นั้นพ่นเลือดออกมา ชีวิตดับลงในพริบตา จากนั้นเย่จิ่งหลานก็ลอยตามไป และเตะคนผู้นั้นลงจากหน้าผาราวกับเตะบอล

หวังซุ่นพูดตะกุกตะกัก “อันที่จริง...ควรต้องสั่งสอนแล้ว!”

เย่จิ่งหลานคำรามเสียงดัง ในใจรู้สึกมีความสุขท่วมท้น สะบัดแขนเสื้อแล้วพูดว่า “วันนี้ข้าอารมณ์ดี จะให้บุหรี่เจ้าอีกซอง”

หวังซุ่นยกมือขึ้นรับ แต่ในใจยังคงรู้สึกหวาดกลัว

ส่วนเย่จิ่งหลานนั้นเดินฮัมเพลงออกไปแล้ว

เขาเดินตามหลังเย่จิ่งหลานอย่างระมัดระวัง ในใจก็กำลังพิจารณาอยู่ว่า ควรบอกเรื่องนี้กับอินชิงเสวียนดีหรือไม่

และในเวลานี้ อินชิงเสวียนมาถึงห้องโถงจื่อชี่ตงไหลแล้ว

เหมยชิงเกอกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่มีพนักพิงสูง ถือถ้วยชาด้วยมือข้างหนึ่ง แต่ไม่มีทีท่าว่าจะดื่มมันเลย

ศิษย์รุ่นเยาว์หลายคนยืนเคียงข้างด้วยอาการตัวสั่นงันงก ทุกคนขมวดคิ้วหลุบตาลง ไม่กล้าหายใจเสียงดัง

อินชิงเสวียนกระแอมไอเบาๆ จากนั้นโค้งคำนับและทำความเคารพ

“ชิงเสวียนคำนับท่านแม่เจ้าค่ะ”

เมื่อนางเห็นลูกสาว ท่าทีของเหมยชิงเกอก็อ่อนลงเล็กน้อย

“ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่ล่ะ”

อินชิงเสวียนเดินก้าวไปข้างหน้า

“ลูกเป็นห่วงท่านแม่เจ้าค่ะ จึงอยากมาหา”