บทที่ 1283 เฮ่อฉางเฟิงจากไป

เมื่อมาถึงไหล่เขา เฮ่อยวนก็หยุดชั่วคราว

“ทำไมไม่เห็นฉางเฟิงล่ะ หรือว่าเขายังไม่ตื่น?”

เหมยชิงเกอหยิบจดหมายออกมา

“ไม่ต้องไปหาแล้ว เขากลับไปแล้ว”

เช้านี้นางปรุงอาหารด้วยตัวเอง แล้วส่งไปให้เฮ่อฉางเฟิง แต่เมื่อเข้าไปในประตูก็พบจดหมายฉบับนี้

เมื่อครู่บรรยากาศเคร่งเครียดเกินไป การเสียชีวิตของฮั่วเทียนเฉิงเป็นความผิดพลาดของนาง เหมยชิงเกอจึงรู้สึกไม่สบายใจ และไม่ได้พูดอะไร

เฮ่อยวนเปิดจดหมาย ก็เห็นข้อความที่เขียนมายาวเหยียด

“ลูกอกตัญญู มีบางอย่างที่ปล่อยวางไม่ได้ ขออนุญาตท่านพ่อ ให้ลูกเดินทางลงเขาท่องป่าเขาลำเนาไพร ชมเขาสูงทะเลกว้าง พระจันทร์เต็มดวงสายลมสดชื่น...

...เมื่อลูกคิดได้ชัดเจนแล้ว จะกลับอิ๋นเฉิงมาอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตากับท่านพ่ออีกครั้ง หวังว่าท่านพ่อจะไม่ติดมาก และฝากท่านพ่อบอกป้าเหมยด้วย ว่าในใจลูกไม่มีความขุ่นเคือง...

...ลูกยังขอสาบานกับแสงอาทิตย์ยามเช้าและแสงจันทร์เต็มดวง ชาตินี้จะไม่มีวันแก้แค้น และหวังว่าท่านพ่อจะแต่งงานกับป้าเหมยโดยเร็วที่สุด ทำตามความปรารถนาในอดีต ไม่ต้องห่วง!”

เหมยชิงเกอไม่ได้อ่านเนื้อหาในจดหมาย เมื่อนางเหลือบดู ก็ไม่สามารถบอกได้ว่ารู้สึกอย่างไร รู้สึกแต่ว่าแสบจมูก ยากจะสงบอารมณ์ได้

“ฉางเฟิงเขา...เป็นเด็กดี”

เฮ่อยวนพยักหน้าด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง

“เอาเถอะ ลูกโตแล้ว คงทำตามใจพ่อแม่ไม่ได้ตลอด ถ้าบังคับให้เขาอยู่ที่อิ๋นเฉิงในเวลานี้ มันอาจไม่ใช่เรื่องดี”

เหมยชิงเกอเงยหน้าขึ้น ลังเลครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “คงไม่ใช่ว่าการที่ท่านกับข้ารู้จักกันในตอนแรกนั้นเป็นความผิดพลาดหรอกนะ ถ้าไม่ใช่ ทำไมสวรรค์ถึงลงโทษเราไม่ให้ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับลูกๆ อยู่กันเป็นครอบครัวได้”

เมื่อมองไปที่ดวงตาที่แดงก่ำของเหมยชิงเกอ เฮ่อยวนก็เอื้อมมือออกไปกอดนาง

“เจ้าคิดฟุ้งซ่านอีกแล้ว ลูกที่ไหนบ้างเมื่อโตขึ้นแล้วจะไม่แต่งงาน ใต้หล้าแห่งนี้มีพ่อแม่เพียงไม่กี่คนที่จะรั้งพวกเขาให้อยู่เคียงข้างได้ มีเพียงสามีและภรรยาเท่านั้นที่จะเป็นคู่ครองที่ยั่งยืนที่สุด ไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด แต่ก็สนิทยิ่งกว่าญาติ”

เหมยชิงเกออ้าปาก แต่แล้วก็กลืนคำพูดที่ไม่น่าฟังกลับเข้าไป