บทที่ 1285 ล่อลวง

แผ่นหลังของเย่จิ่งหลานแข็งทื่อเล็กน้อย

มีมือข้างหนึ่งวางอยู่บนไหล่ของเขา

“จิ่งหลาน เจ้าเป็นอะไรไป”

เย่จิ่งอวี้ยืนอยู่ข้างเขา

เย่จิ่งหลานส่ายหัวอย่างแรง

“ไม่มีอะไร”

หลังจากพูดจบ เขาก็ถามอีกครั้ง

“พี่ใหญ่ท่านได้ยินอะไรไหม”

เย่จิ่งอวี้ส่ายหัว

“ไม่มี เจ้าได้ยินอะไรมางั้นหรือ”

เย่จิ่งหลานมองดูบรรดาลูกศิษย์และอาคันตุกะอีกครั้ง ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรแปลก คิดว่าไอ้ผีบ้าตนนี้คงตั้งใจมาหาตัวเองโดยเฉพาะกระมัง

เดาว่าเป็นผลจากการที่ถูกแต้มชาดแห่งบาปอะไรนั่นอีกแล้ว!

โคตรแม่งเอ๊ย ดูเหมือนว่าถ้าไม่ไปที่แดนศักดิ์สิทธิ์สักครั้ง คงจัดการเรื่องนี้ไม่ได้แน่

เมื่อคิดได้แบบนี้ เขาก็หัวเราะแห้งๆ

“ข้าเหมือนจะได้ยินเสียงนกร้อง”

เย่จิ่งอวี้ยิ้มแล้วพูดว่า “ที่นี่มีป่ามากมาย จะได้ยินเสียงนกที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนก็เรื่องปกติ”

เย่จิ่งหลานเกาหัวและหัวเราะแห้งๆ

“ใช่ พี่ใหญ่พูดถูกแล้ว น้องชายไม่ค่อยพบเจอก็เลยรู้สึกแปลกใจ ข้าอยากขึ้นไปดูหน่อย พี่ใหญ่จะไปด้วยกันหรือไม่”

“ไม่ดีกว่า เจ้าไปดูเถอะ อย่าทำให้เสียเรื่องล่ะ ถ้าอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ รอหกวันจากนี้ค่อยว่ากัน”

ไม่กี่คำหลัง เย่จิ่งอวี้กดเสียงให้แผ่วเบามาก

เย่จิ่งหลานพยักหน้า จากนั้นก็กระโดดขึ้นบันไดหิน

“มีอะไรหรือ”

อินชิงเสวียนกำลังสังเกตดูวิถีแห่งสวรรค์ เห็นสองพี่น้องกระซิบกระซาบกัน จึงอดไม่ได้ที่จะอยากรู้อยากเห็น

เย่จิ่งอวี้พูดตามความจริง “จิ่งหลานบอกว่าเขาได้ยินเสียงนกร้องแปลกๆ”

“ชิ เรื่องนี้ไม่เห็นแปลกอะไรเลย”

อินชิงเสวียนคิดว่าเย่จิ่งหลานคงกำลังป่วยเป็นโรคเด็กน้อย จึงไม่ได้คิดมาก

เย่จิ่งอวี้เหลือบมองเหล่าอาคันตุกะของตำหนักเทพที่กำลังเคาะๆ ตีๆ ไปเรื่อย แล้วหรี่ตาลงแล้วถามว่า “เราก็จะอยู่ที่นี่สามวันงั้นหรือ”