บทที่ 1287 ลูกจริงจัง

สามวันผ่านไปในพริบตาเดียว ชาวยุทธ์ที่อยู่ด้านนอกทางสู่วิถีแห่งสวรรค์ก็หมดความอดทนกับการรอคอย เริ่มตะโกนเข้าไปที่ทางเข้าหุบเขาตั้งแต่เช้าตรู่

“มีใครรับผิดชอบอยู่ข้างในหรือเปล่า ตกลงกันแล้ว ห้ามกลับคำนะ”

“ถูกต้อง คนเราพูดแล้วต้องทำด้วย”

“เราทุกคนจ่ายเงินจริง ฉะนั้นรีบเปิดค่ายกล ให้เราเข้าไปได้แล้ว”

“เข้าไป เข้าไป!”

ทุกคนตะโกนพร้อมกัน คนที่อยู่ข้างในก็ตกใจเมื่อรู้ว่าผ่านไปสามวันแล้ว

ในช่วงสามวันนี้ ทุกคนลืมกินลืมนอน โดยเอาความคิดทั้งหมดมาไว้ที่หินก้อนนี้ อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามอย่างไร หินก็ยังคงไม่มีอะไรแปรเปลี่ยน

ทุกคนไม่หลับไม่นอน แม้แต่อาหารหรือน้ำก็ไม่ได้แตะต้องเลย ตอนนี้เมื่อรู้ตัว ถึงได้รู้สึกง่วงและเหนื่อย

ทว่าได้กลิ่นหอมของเนื้อที่มาจากข้างหลัง อวัยวะภายในทั้งห้าก็เริ่มส่งเสียงอึกทึกครึกโครม

เมื่อมองย้อนกลับไป ก็เห็นเย่จิ่งหลานกำลังรับประทานอาหารบนตะแกรงบาร์บีคิว ถือไม้เสียบและดื่มสุราอย่างสบายอุรา โดยมีสิ่งที่คาบอยู่ในปาก ท่าทางสบายยิ่งนัก!

อาคันตุกะคนหนึ่งทนไม่ไหว จึงเข้ามาพูดว่า “คุณชายน้อยท่านนี้ ช่วยแบ่งเนื้อเสียบไม้ให้ข้าหน่อยได้ไหม”

เย่จิ่งหลานยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่มีปัญหา แต่ในโลกนี้ไม่มีอาหารกลางวันที่ให้เปล่า ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสจะให้อะไรเป็นการแลกเปลี่ยน”

อาคันตุกะผู้มีหนวดเคราขาวค้นหาสิ่งของอยู่นาน แต่ก็ไม่พบเงินแม้แต่อีกแปะเดียว ในที่สุดก็พบตำราเพลงมวยของสำนักซีเสีย

เมื่อฝึกพลังยุทธ์ของพวกเขาถึงระดับนี้แล้ว ตำราเพลงมวยระดับเริ่มต้นประเภทนี้มักไม่ค่อยมีประโยชน์ จึงถามว่า “แลกเปลี่ยนด้วยสิ่งนี้ จะได้หรือไม่”

“ได้”

เย่จิ่งหลานหยิบตำรา แล้วโยนลงในมิติโดยตรง

คนผู้นั้นเพียงรู้สึกว่าเพียงชั่วพริบตา มือของเย่จิ่งหลานก็ว่างเปล่า อดไม่ได้ที่จะจุ๊ปากด้วยความแปลกใจ แต่ตอนนี้เขาหิวจะแย่ จึงไม่สนใจอะไรนัก หยิบเนื้อเสียบไม้แล้วก็กินทันที

เมื่อเห็นเช่นนี้คนอื่นๆ ก็ทำตามเช่นกัน เย่จิ่งหลานไม่ปฏิเสธผู้ที่มา ไม่ว่าพวกเขาจะเอาอะไรออกมาก็รับไว้ สรุปก็คืออย่าทำธุรกิจที่ขาดทุน

ในเวลาเดียวกัน อินชิงเสวียนกับเย่จิ่งอวี้ก็มาที่ทางเข้าหุบเขา เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ที่เชิญเข้ามาทำลายกำแพงหิน

เป็นเรื่องยากที่ทั้งคู่จะใช้เวลาสามวันโดยไม่มีความละอายใจต่อกัน บนใบหน้ามีความรักความเสน่หาที่ไม่อาจอธิบายได้ว่าลึกซึ้งเพียงใด

ครู่ต่อมา เหมยชิงเกอกับเฮ่อยวนก็มาถึง เมื่อเห็นสีหน้าของแม่เปล่งประกาย ต่างฝ่ายต่างก็เข้าใจกันโดยปริยาย

“เนื่องจากตำหนักเทพสัญญาว่าจะให้ทุกท่านเข้าไปในหุบเขาหลังจากผ่านไปสามวัน ย่อมไม่ผิดสัญญา เจ้าเมืองเฮ่อ รบกวนท่านช่วยถอนค่ายกล ปล่อยให้พวกเขาเข้าไปในหุบเขาเถิด”

แม้ว่าเหมยชิงเกอจะเรียกขานอย่างห่างเหิน แต่ความนุ่มนวลในน้ำเสียงก็ไม่สามารถซ่อนได้

เฮ่อยวนเดินไปอย่างมีความสุข เพียงพริบตา ก็โบกแขนเสื้อถอนค่ายกลออกไป

เหมยชิงเกอไอแห้งๆ จับมือของอินชิงเสวียน

“เสวียนเอ๋อร์ไม่อยยากพักอยู่ตำหนักเทพอีกสักระยะหรือ”

“เกรงว่าจะไม่ได้เจ้าค่ะ อาอวี้จากมานานเกินไป เพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวายในราชสำนัก หลังจากนี้อีกสามวันเราก็จะกลับเมืองหลวงแล้ว”

ในเมื่อไม่สามารถอยู่กับเหมยชิงเกอได้ แม้ว่าจะอยู่สามวันบวกสามวันอีกเรื่อยๆ ก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก นอกจากนี้ ผู้คนยังเป็นสัตว์สังคม เมื่ออยู่ด้วยกันนานเกินไป เมื่อพลัดพรากจากกันจะทำให้เกิดความเจ็บปวดเท่านั้น

เหมยชิงเกอถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

“บางทีพ่อของเจ้าอาจพูดถูก ไม่มีลูกคนใดในโลกที่สามารถอยู่กับพ่อแม่ได้ตลอดไป ได้ให้กำเนิดลูกสาวที่โดดเด่นเช่นเจ้า พวกเราควรภูมิใจถึงจะถูก”

อินชิงเสวียนโน้มตัวไปกระซิบข้างหูของเหมยชิงเกอว่า “ท่านพ่อท่านแม่ยังหนุ่มยังสาว หากอยากมีลูกย่อมไม่ใช่เรื่องยาก บางทีถ้าเราได้พบกันใหม่ในปีหน้า ข้าคงมีน้องชายน้องสาวเพิ่ม”

ใบหน้าของเหมยชิงเกอเปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อย และนางก็ตบหลังมือของนางไม่เบาแต่ก็ไม่แรง

“ขนาดแม่เจ้ายังจะแกล้งอีก?”

อินชิงเสวียนส่ายศีรษะซ้ำๆ กระซิบว่า “ไม่ใช่เจ้าค่ะ ลูกจริงจัง ข้าหวังว่าตัวเองจะมีพี่น้องทางสายเลือดจริงๆ ในอนาคตจะได้ไม่เหงาเกินไป”