บทที่ 1324 นักพรตเทียนชิง

ชายคนนี้สวมชุดคลุมสีฟ้าเทา คอเสื้อถูกซักจนสีซีด แต่กลับดูสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก มีใบหน้าซูบตอบ ในดวงตาเต็มไปด้วยความเมตตาที่ห่วงใยทุกสรรพสิ่งและความสงบสุข

เมื่อสบตากัน อารมณ์วุ่นวายของอินชิงเสวียนดูเหมือนจะสงบลงทันที

นักพรตเต๋าชรายิ้มให้นาง แล้วหันไปหาเสี่ยวเอ้อร์ที่กำลังยกอาหารเข้ามา

“พี่ชายน้อยท่านนี้ ที่นี่มีเสบียงอาหารแห้งขายหรือไม่”

เสี่ยวเอ้อร์มองดูเสื้อผ้าซอมซ่อของเขา ได้กลิ่นความยากจน จึงพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “หมั่นโถวหรือแป้งเปี๊ยะก็ไม่มีทั้งนั้น ที่ถูกที่สุดมีแค่บะหมี่ ราคาชามละเจ็ดอีแปะ ถ้าเจ้าอยากกิน ก็รอจนกว่าข้าจะทำอาหารให้ลูกค้าทั้งสองท่านนี้เสร็จก่อน แล้วจะทำให้เจ้า”

อินชิงเสวียนขมวดคิ้ว ขณะที่กำลังจะพูด เย่จิ่งหลานก็ชิงพูดขึ้นเสียพูดก่อน

“พูดอะไรแบบนั้น เจ้าไม่รู้จักคำว่าเคารพผู้อาวุโสปรานีเด็กหรือไง ค่าอาหารของท่านผู้เฒ่าคนนี้ ข้าจะเลี้ยงเอง”

อินชิงเสวียนก็ยืนขึ้นเช่นกัน ประกบมือคำนับแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “นักพรตท่านนี้ หากไม่รังเกียจ ทำไมไม่ร่วมรับประทานอาหารกับพวกเราพี่สาวน้องชายล่ะ?”

เย่จิ่งหลานรีบแก้ไขทันที

“เป็นพี่ชายน้องสาว”

อินชิงเสวียนขี้เกียจเกินกว่าจะโต้เถียงกับเขา ผู้ชายมักมีความปรารถนาที่จะเอาชนะอย่างไร้สาระ

นักพรตเต๋าได้เดินไปหาพวกเขาทั้งสองแล้ว

“เช่นนั้นอาตมภาพไม่รบกวนแล้ว”

“ท่านักพรตไม่ต้องเกรงใจ เชิญนั่งก่อน”

อินชิงเสวียนขยับเก้าอี้ให้นักพรตเต๋า และถามว่า “เห็นท่านนักพรตเสื้อผ้าคลุกฝุ่นละออง เดาว่าคงเดินทางมาจากแดนไกลกระมัง!”

นักพรตเต๋าพยักหน้าอย่างกรุณา

“แม่นางผู้นี้มีสายตาดีมาก”

ขณะที่พูด แววตาอันสงบก็หันไปมองใบหน้าของอินชิงเสวียน มีร่องรอยของความประหลาดใจปรากฏขึ้นในดวงตา จากนั้นก็ถือชายเสื้อคลุมและนั่งลง

ในตอนแรกเย่จิ่งหลานไม่มีความประทับใจที่ดีต่อนักพรตเต๋า ถึงขั้นยังมีความมืดมัวอยู่บ้าง แต่นักพรตเต๋าที่อยู่ตรงหน้าแตกต่างออกไป เขาถึงกับหยิบกาน้ำชาและเทใส่ถ้วยชาให้นักพรตเต๋าชราด้วยตัวเองด้วย