บทที่ 1325 ตะลึง

อินชิงเสวียนมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่ก็ไม่เห็นใครเลย

เดิมทีนางคิดว่าเป็นเย่จิ่งอวี้ แต่ดูเหมือนว่านางคิดผิด นางหันความสนใจไปที่เย่จิ่งหลานทันที เขาดูเหมือนจะสับสนเช่นกัน

ดวงตาทั้งสองคู่มองสบกันครู่หนึ่ง เย่จิ่งหลานก็ลอยขึ้นข้างบน แล้วถอยกลับไปหลายจั้ง

“ลูกผู้ชายฆ่าได้ หยามไม่ได้ เจ้านักพรตเฒ่าจมูกวัวบัดซบ อย่าหวังว่าจะพาข้ากลับไปยังแดนศักดิ์สิทธิ์ได้”

นักพรตเทียนชิงลูบเครายิ้มๆ

“พี่ชายน้อยคนนี้ใจร้อนเกินไป นั่งลงเถอะ”

เขาหมุนควงแขนเสื้อ เย่จิ่งหลานก็เหมือนถูกพลังอำนาจลึกลับบางอย่างดึงกลับไปที่เก้าอี้เดิมอย่างแม่นยำ

อินชิงเสวียนหัวใจเต้นแรงขึ้น นักพรตชราผู้นี้มีฌานตบะแกร่งกล้ามาก โชคดีที่เขาไม่มีเจตนาชั่วร้าย จึงรู้สึกโล่งใจลงบ้าง

“จิ่งหลาน ท่านนักพรตพูดถูก เจ้าอยากอธิบายเรื่องชาดแห่งบาปให้ชัดเจนไม่ใช่หรือ ตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีไม่ใช่หรือ”

เย่จิ่งหลานรู้สึกราวกับว่าก้นถูกยึดติดอยู่กับเก้าอี้ ไม่สามารถขยับได้เลย อดไม่ได้ที่จะผรุสวาท “นักพรตจมูกวัวบัดซบพวกนี้จะพูดความจริงอะไรออกมาได้ แต่ละคนพอเจอหน้ากันก็มีแต่จะจับตัว ข้าไม่ใช่ศัตรูพืชในนาข้าวนะ ทำไมต้องถูกทุกคนในโลกจับตัวด้วย”

อินชิงเสวียนย่อมมีใจเอนเอียงไปที่เย่จิ่งหลานอยู่แล้ว นางโค้งคำนับเล็กน้อยต่อนักพรตเทียนชิงและกล่าวว่า “น้องชายของข้าไม่ได้โกหก ก่อนหน้าที่ท่านนักพรตจะมามีคนมาก่อนแล้วสองกลุ่ม เพียงแค่มีไฝแดงบนใบหน้าของเขา ก็หาว่าเขาเป็นคนบาปชั่วช้า อาจจะละเลยบางจุดไปหน่อย หวังว่าท่านนักพรตจะตรวจสอบอย่างละเอียดด้วย”

นักพรตเทียนชิงพยักหน้า

“อาตมภาพได้ยินชิงหมิงอธิบายเรื่องนี้ชัดเจนแล้ว และด้วยเหตุนี้ จึงอยากมาพบพี่ชายน้อยด้วยตนเอง”

อินชิงเสวียนรีบพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นท่านนักพรตโปรดช่วยเหลือด้วย คืนความสงบสุขให้กับจิ่งหลาน”

นักพรตเทียนชิงส่ายหัว

“มีเพียงศิลาตอบสวรรค์เท่านั้นที่สามารถกำจัดสิ่งนี้ได้ แม้แต่อาตมภาพก็ไม่มีความสามารถเช่นนั้น”

จู่ๆ เย่จิ่งหลานก็เริ่มวิตกกังวล

“คุยกันมาตั้งนานขนาดนี้ แต่เจ้ายังอยากจะพาข้ากลับใช่ไหม”