บทที่ 1326 ในความสงบสุข มีผู้ที่ต้องแบกรับภาระ

เย่จิ่งหลานแค่นเสียงชิและพูดว่า “เจ้าอย่าอวยพวกเรานักเลย ไม่ว่าเราจะมาจากไหน เราทุกคนต่างก็เป็นมนุษย์ ไม่ใช่เทพ เราไม่มีความตั้งใจที่จะช่วยโลก แค่หวังว่าจะมีชีวิตที่สงบสุขเท่านั้น”

นักเต๋าเทียนชิงกล่าวว่า “ใครๆ ก็อยากมีชีวิตที่สุขสงบ แต่วันที่สงบสุขเหล่านี้ ก็ต้องมีวีรบุรุษที่ไร้ชื่อคอยปกป้องอยู่เงียบๆ บางสิ่งไม่ใช่ความปรารถนาของเจ้าเอง แต่เป็นการเลือกของสวรรค์”

ทันใดนั้นอินชิงเสวียนก็รู้สึกถึงปลงอนิจจังในใจ ซึ่งทำให้นางนึกถึงคำพูดทั่วไปในยุคปัจจุบัน เจ้าคิดว่าสงบสุขนั้น เพราะมีคนแบกรับภาระให้เจ้า

พวกเขาช่วยกันปกป้องเป่ยไห่ ซึ่งถือได้ว่าเป็นคุณูปการต่อประชาชนในโลกนี้ แต่ไม่รู้ว่าจะเผชิญกับความยากลำบากอะไรในอนาคต

จึงถอนหายใจเบาๆ และกล่าวว่า “อาจจะใช่ ในเมื่อเราเป็นคนของราชวงศ์โจวเช่นนั้นจึงควรทำหน้าที่ปกป้องราษฎรใต้หล้า ตั้งใจอย่างดีที่สุด ในอีกน้อยปีข้างหน้า จะไม่เหลือความเสียดายใดๆ”

นักพรตเทียนชิงยกย่องนางว่า “พูดได้ดี หากอาตมภาพเดาไม่ผิด แม่นางผู้นี้คงจะเป็นฮองเฮาคนปัจจุบัน”

อินชิงเสวียนตกตะลึงเล็กน้อย เรื่องนี้ก็ยังมองออก นักพรตชราผู้นี้มีความสามารถบางอย่างจริงๆ

จากนั้นจึงประกบมือคารวะแล้วพูดว่า “ผู้เยาว์ก็คืออินชิงเสวียน”

นักพรตเทียนชิงมองดูนางด้วยสีหน้ายินดี

“แม้ว่าเจ้าจะเป็นสตรี แต่ความทะเยอทะยานก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าบุรุษเลย ไม่น่าแปลกใจเลยที่เมื่อฮ่องเต้กล่าวถึงเจ้าจะเต็มไปด้วยคำชมเชยไม่ขาดปาก ยามนี้เมื่อได้พบกันแล้ว อาตมภาพก็นับว่าเดินทางไม่เสียเปล่า”

เมื่อเห็นทั้งสองคนคุยกัน เย่จิ่งหลานก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เจ๊ใหญ่ พวกเราคุยเรื่องสำคัญก่อนได้ไหม นักพรตจมูกวัว เรื่องของข้าควรทำอย่างไร ช่วยให้คำอธิบายที่ดีๆ หน่อยสิ”

นักพรตเทียนชิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “อาตมภาพฟังคำอธิบายของชิงหมิงแล้ว ในเมื่อเจ้าถูกคนทำอุบายไว้ วิธีเดียวคือใช้ศิลาตอบสวรรค์ชำระล้างชาดแห่งบาปออกไป เช่นนี้แล้วเจ้าจะได้ได้รับอิสรภาพกลับคืนมาอย่างสมบูรณ์”

เย่จิ่งหลานพูดด้วยความโกรธว่า “ท้ายที่สุดแล้วก็ต้องจับตัวข้าไปที่แดนศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่หรือ”

นักพรตเทียนชิงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “มิได้ ครั้งนี้เรียกว่าเชิญ”