บทที่ 1330 นิทานเรื่องหนึ่ง

ขณะที่หญิงสาวกำลังตกอยู่ในห้วงภวังค์ เย่จิ่งอวี้และอินชิงเสวียนก็ได้ตามไปถึงเรือนเล็กที่ทรุดโทรมแห่งหนึ่งแล้ว

ไป๋เสวี่ยกระโดดลงจากกำแพงบ้าน บุกเข้าไปทางหน้าต่าง สองสามีภรรยาตามไปอย่างใกล้ชิด แต่เห็นเพียงถ้วยชาเท่านั้น

ทั้งสองคนแยกย้ายกันไปตรวจค้น แต่ไม่พบผู้ต้องสงสัย

“ดูท่าทาง เขาเพิ่งจากไปไม่นานนี้”

เย่จิ่งอวี้หยิบถ้วยชาขึ้นมา พบว่าน้ำยังอุ่นอยู่

อินชิงเสวียนพยักหน้าและกล่าวว่า “ในเมื่อไป๋เสวี่ยเคยได้ดมกลิ่นของนักพรตเทียนจีแล้ว ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน เพียงว่าเขาถนัดในเรื่องค่ายกลและกลไก อาอวี้ระวังตัวด้วย”

“อื้ม เราไปหากันต่อเถอะ แม้ว่าเขาจะไม่ใช่ฆาตกร แต่ก็ต้องมีความเกี่ยวข้องกับฆาตกรเป็นแน่”

ทั้งสองพาไป๋เสวี่ยและเจ้าขาวออกจากบ้าน ทันทีที่ปิดประตู อินชิงเสวียนก็เห็นลูกศรที่วาดไว้บนประตู ชี้ไปทางทิศเหนือ

“อาอวี้ ดูสิ”

เย่จิ่งอวี้อดไม่ได้ที่จะชื่นชมความรอบคอบของอินชิงเสวียน

“บางทีเขาอาจจะทิ้งร่องรอยไว้ให้ผู้สมรู้ร่วมคิดของเขา เสวียนเอ๋อร์กลับไปหาจิ่งหลานก่อน ข้าจะไปดูหน่อย”

อินชิงเสวียนส่ายศีรษะทันที

“ไม่ได้ ถ้าจะไปก็ไปด้วยกัน”

แม้ว่าอินชิงเสวียนไม่เคยมีอาการแพ้ครรภ์ที่รุนแรงใดๆ แต่เย่จิ่งอวี้ก็ไม่อยากให้นางเดินทางไปไหนมาไหนมากนัก ในขณะที่กำลังจะห้ามปรามนาง อินชิงเสวียนก็ได้ใช้วิชาตัวเบามุ่งหน้าไปทางเหนือแล้ว

เป็นเด็กสาวที่หัวแข็งจริงๆ!

เย่จิ่งอวี้ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ และรีบไล่ตามนางไป

ระหว่างทาง อินชิงเสวียนเห็นลูกศรที่ซ่อนอยู่อย่างมิดชิดอีกหลายจุด ทั้งสองคนก็ไปตามทิศทางนั้น และตามไปจนออกนอกเมือง

ข้างหน้าเป็นป่าเมเปิล ตอนนี้ใกล้จะปลายฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ใบเมเปิลมีกลายเป็นสีแดงคัดกับสีเขียว ซึ่งดูงดงามมาก

สายลมพัดผ่าน กลิ่นหอมของชาโชยกรุ่นจมูก เย่จิ่งอวี้สูดดม พบว่ากลิ่นนั้นเกือบจะเหมือนกับกลิ่นชาในบ้านโกโรโกโสเมื่อครู่นี้

อินชิงเสวียนพูดก่อนแล้ว