บทที่ 1337 อารมณ์ที่เป็นเอกลักษณ์

ความใจกว้างและความมั่นใจที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ หลั่งไหลออกมาจากท่วงท่ากิริยาของชิงลั่ว อินชิงเสวียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย

ในชีวิตของคนถูกลิขิตให้พัวพันกับหลายสิ่งหลายอย่าง ผู้ที่สามารถทำทุกอย่างที่ตนต้องการได้อย่างแท้จริงนั้น หาได้ยากจริงๆ แค่ได้มองบุคลิกที่ดูสบายๆ ไม่ผูกมัด ไม่ตามกรอบของแม่นางคนนี้ ก็อยากจะชนแก้วให้สะใจยิ่งนัก

เย่จิ่งหลานยกสุราอาหารออกมาพอดี จากนั้นก็เทสุราให้กับทั้งสามคน

ชิงลั่วก้มศีรษะลงแล้วสูดดม กล่าวชมเชยว่า “ไม่เลว หอมมาก เหล้าดี”

เย่จิ่งหลานกล่าวว่า “คิดไม่ถึงว่าแม่นางเช่นเจ้าจะมีสายตาแหลมคมเช่นนี้ เพียงแต่ เจ้าปิดหน้าแบบนั้นจะดื่มสุรากับพวกเราอย่างไร”

ชิงลั่วหัวเราะแล้วพูดว่า “ถ้าอยากเห็นหน้าตาของข้า ก็แค่พูดมาตรงๆ ไม่ต้องอ้อมค้อม”

นางเอื้อมมือออกไปถอดหมวกออก ใบหน้าที่ดูสง่าผ่าเผยก็ปรากฏให้เห็น

ผิวที่ขาวอมชมพู ใบหน้ารูปไข่มาตรฐาน ดวงตากลมโต สองข้างแก้มใต้ตาดูอิ่มเอิบน่ามอง โหนกคิ้วสูงนิดๆ ทำให้ใบหน้าโดยรวมดูมีเอกลักษณ์สง่าผ่าเผย กลีบปากบางเม้มน้อยๆ ให้ความรู้สึกสูงส่ง

ใบหน้านี้มีความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาแบบเด็กสาว ยังมีเสน่ห์ดั่งสาวงาม แต่กลับเผยความก้าวร้าวเล็กน้อย

เป็นเรื่องยากที่จะจินตนาการว่าสามนิสัยที่ไม่เกี่ยวข้องกันนี้ จะปรากฏบนใบหน้าเดียวกันนี้ได้อย่างไร แต่กลับไม่ดูแปลกตา ราวกับว่าถูกกำหนดมาให้เป็นแบบนี้

“แม่นางชิงรูปโฉมงดงามน่าทึ่งอย่างแท้จริง”

อินชิงเสวียนอดไม่ได้ที่จะกล่าวชม

ความงามของชิงลั่วอยู่ที่รูปลักษณ์ภายนอก แต่ยังอยู่ที่ท่วงท่าอาการด้วย

เย่จิ่งหลานก็ตกใจเล็กน้อยเช่นกัน จำผู้หญิงในความฝันของเขาในคืนนั้นได้ ซึ่งค่อนข้างคล้ายกับชิงลั่ว