บทที่ 1338 คลายปมในใจ

หลังจากดื่มสุราไปสามจอก ทั้งสามก็คุยกันอย่างสนุกสนาน

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ทั้งสองคน

ดูเหมือนว่าชิงลั่วจะสนใจอินชิงเสวียนมาก เย่จิ่งหลานไม่สามารถพูดอะไรแทรกได้ เขาจึงนั่งดื่มคนเดียว ฟังผู้หญิงสองคนคุยโม้กัน

ต้องบอกว่าชิงลั่วมีความรู้และความสามารถมากจริงๆ เชี่ยวชาญด้านศิลปะ การเมือง และวรยุทธ์ทุกประเภท ทั้งยังเก่งเรื่องบทกวี กาพย์กลอน และบทเพลงอีกด้วย ถ้าอินชิงเสวียนขาดความรู้และประสบการณ์ที่สั่งสมมา เกรงว่านางคงพ่ายแพ้ไปนานแล้ว

นับตั้งแต่มาถึงราชวงศ์โจวนางได้เห็นผู้หญิงมากมาย รวมถึงบุปผางดงามประณีตในวังหลวง กุหลาบในชนบท ผู้นำแต่ละสำนัก และยังมีดอกบัวขาวที่ยังไร้เดียงสาอ่อนต่อโลก แต่ไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่มีเอกลักษณ์เช่นนี้เหมือนชิงมาก่อนด้วยซ้ำ นางถึงกับสงสัยว่า ชิงลั่วก็เป็นผู้ข้ามภพมาเช่นกันหรือไม่ แต่บทกวีที่นางพูดนั้น ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์จริงๆ

ดังคำกล่าวที่ว่าใกล้ชาดก็ติดสีแดง อินชิงเสวียนติดตามเย่จิ่งอวี้มานานขนาดนี้ ก็ต้องติดความคิดที่กระหายผู้มีความรู้มาจากเขาเช่นกัน หากชิงลั่วกลับเมืองหลวงกับตัวเองได้ จะช่วยดึงศักยภาพของนางออกมาได้อย่างเต็มที่

อย่างไรก็ตาม นางพยายามพูดหลายครั้ง แต่ชิงลั่วไม่ตอบรับ เมื่อคิดว่านางอยากอยู่ท่ามกลางขุนเขาแม่น้ำจริงๆ ก็อดเสียดายไม่ได้

ในชั่วพริบตา ท้องฟ้าก็มืดลง เมื่อมองดูพระจันทร์ที่สุกสว่างอยู่เบื้องบน ชิงลั่วก็วางถ้วยสุราลง ดวงตายังคงสุกใสราวกับน้ำ ไม่มีทีท่าเหมือนคนเมาเลย

“ได้พบกับแม่นางอินในวันนี้ นับเป็นเกียรติอย่างยิ่ง เสียดายก็แต่เวลาผ่านไปเร็ว ถึงเวลาที่ต้องบอกลาแล้ว”

“ในเมื่อดึกมากแล้ว แม่นางชิงทำไมไม่พักอยู่ที่นี่ เจ้าและข้าจะได้ถือเทียนคุยกันในตอนกลางคืน”

“ไม่ดีกว่า เดิมทีชาวยุทธ์ก็ไม่พิถีพิถันเรื่องใดนัก ถ้ามีวาสนาต่อกัน ข้าจะได้เจอพวกเจ้าอีกแน่นอน สำหรับสุราในวันนี้ ต้องขอขอบคุณมาก”

ชิงลั่วหยิบหมวกไม้ไผ่ขึ้นมาสวมบนศีรษะ จากนั้นก็จากไปโดยไม่หันกลับมามอง

อินชิงเสวียนอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้น เดินไปที่ประตู ทว่าชิงลั่วได้หายตัวไปแล้ว

“ช่างเป็นผู้หญิงที่พิเศษจริงๆ!”

เย่จิ่งหลานพูดข้างหลังนางว่า “พิเศษ...พิเศษมากจริงๆ”

อินชิงเสวียนหันกลับมาแล้วถามว่า “ในที่สุดก็มีคนที่เข้าตาของเจ้าแล้ว?”