บทที่ 1341 ฝังร่างในขุนเขาเขียวขจี

นักพรตเทียนจีเงยหน้าขึ้น ใบหน้าที่หล่อเหลาปรากฏขึ้น

เขายิ้มเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงสงบ “เป็นเจ้านั่นเอง หากตาของเจ้ารู้ว่าเจ้าไม่เพียงแต่ทำลายศาสตร์ฝังโลหิตศิษย์ได้ แต่ยังได้ฝึกฝนพลังภายในที่ลึกซึ้งเช่นนี้ด้วย เขาจะยินดีเป็นอย่างยิ่ง”

เย่จิ่งอวี้จ้องมองไปที่นักพรตเทียนจี ในเวลานี้ เขาเป็นเหมือนชายชราที่โรยราใกล้ตาย ในร่างกายไม่หลงเหลือกำลังภายใน

“ผู้อาวุโสนี่คือ...”

เขายื่นมือออกไป ตรวจชีพจรเส้นลมปราณของนักพรตเทียนจี แต่กลับถูกเขายกมือขึ้นห้าม

“ไม่จำเป็น ข้าสัญญากับเจ้า ว่าข้าจะชดใช้ชีวิตของตาเจ้า คนไม่มีความซื่อสัตย์ย่อมยืนหยัดไม่ได้ คำพูดของสุภาพบุรุษ เมื่อออกไปแล้ว ยากที่จะตามกลับคืนมาได้”

เย่จิ่งอวี้ค่อยๆ คุกเข่าลง พูดด้วยอารมณ์ปลงอนิจจัง “ในเมื่อไม่ใช่เจตนาของผู้อาวุโส ทำไมจึงทำเช่นนี้”

นักพรตเทียนจีพูดอย่างสงบ “ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม ก็ไม่สามารถลบความจริงที่ว่าตาของเจ้าเสียชีวิตเพราะข้าได้ เจ้าปวดใจ ข้าก็ปวดใจเช่นกัน หวังว่าเจ้าจะสามารถพลิกกระแสน้ำได้อย่างแท้จริง หลีกเลี่ยงความเจ็บปวดจากสงคราม นอกจากนี้ แคว้นเฟยเหยายังเก่งในเรื่องเล่ห์กลและค่ายกล ต้องรีบหาทางรับมือโดยเร็ว”

เขามองดูเย่จิ่งอวี้อย่างพิจารณา แล้วจึงถอนหายใจยาว

“มีสิ่งเดียวที่ข้ายังตัดใจไม่ได้ นั่นคือหลิวซือจวิน นางก็นับว่าเป็นศิษย์ของข้าครึ่งหนึ่ง นางสูญเสียพ่อไปตั้งแต่ยังเด็ก ตอนนี้แม่ของนางไม่อยู่ในโลกแล้ว นางเป็นเพียงคนธรรมดา ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับแคว้นเฟยเหยา ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ดึงนางเข้ามาเกี่ยวเพราะเหตุนี้”

เย่จิ่งอวี้เห็นรับปาก

“ผู้อาวุโสไม่ต้องกังวล เราจะปฏิบัติต่อคุณชายหลิวด้วยความสุภาพ ไม่ทราบว่าอุบายล่อลวงจิตใจคนนั้น ต้องทำเช่นไรถึงจะหลีกเลี่ยงกลได้”

นักพรตเทียนจีไม่ได้เปิดเผยตัวตนของหลิวซือจวิน และไม่ได้ตอบคำถามของเย่จิ่งอวี้โดยตรง เขาแค่พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว เจ้ามีหน้าตามีคุณธรรม ต้องเป็นสุภาพบุรุษที่มีเมตตา ข้าวางใจได้”

หลังจากที่นักพรตเทียนจีพูดจบ เขาก็หลับตาลงราวกับหลับไป เขาไม่ต้องการพูดมากเกินไป เพราะนั่นไม่มีประโยชน์ บัดนี้ความปรารถนาสิ้นสุดลงแล้ว ไม่มีความผูกพันกับโลกอีกต่อไป

“ผู้อาวุโส ผู้อาวุโส?”