บทที่ 1342 ตกอยู่ในความฝัน

“เจ้าเป็นใครกันแน่”

เขายืนขึ้น สัมผัสใบหน้าของผู้หญิงคนนั้น น้ำเสียงค่อนข้างโกรธขึ้งเล็กน้อย ราวกับเห็นคนรักที่ไม่ได้เจอกันนานหลายปี

ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะเบาๆ โอบแขนหยกไว้รอบตัวเขา เสียงใสเหมือนระฆังเงิน

“เจ้าชอบข้าไหม”

เย่จิ่งหลานหยุดครู่หนึ่ง

“อาจจะ”

ผู้หญิงคนนั้นเม้มริมฝีปากยิ้มๆ

“เจ้าก็จริงใจเหมือนกัน”

นางโน้มตัวลงมาจูบเขาด้วยริมฝีปากอันอบอุ่น

“แล้วจะต้องทำอย่างไร เจ้าถึงจะหลงรักข้าจนโงหัวไม่ขึ้น และยอมทำอะไรเพื่อข้า?”

“เจ้าจะให้ทำอะไร”

ดวงตาของเย่จิ่งหลานตกอยู่ในมนต์เสน่ห์ ระคนไปกับความปรารถนาเล็กน้อย

“ข้าอยากให้เจ้าเป็นกระบี่ในมือข้า ลืมว่าตัวเองเป็นใคร”

ใบหูและแก้มของหญิงสาวซุกไซ้ใบหน้าของเขา ร่างกายที่อ่อนนุ่มของนางก็เกี่ยวพันรอบหน้าอกของเขาราวกับงู

“ลืมสิ้น? ข้าไม่เข้าใจ”

เย่จิ่งหลานโอบแขนรอบเอวของนาง สูดกลิ่นหอมที่ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน

“เจ้าไม่ต้องจำอะไร แค่ฆ่าคนก็พอ ไม่ว่าใครก็เป็นเป้าหมายของเจ้า ข้าเห็นว่าเจ้ามีความอัดอั้นตันใจมากมาย ความจริงไม่จำเป็นต้องทรมานตัวเองหรอก แค่ใช้ชีวิตอย่างอิสระตามที่เจ้าต้องการก็พอ”

เมื่อได้ยินคำว่าฆ่า เย่จิ่งหลานก็รู้สึกตัวขึ้นมาครู่หนึ่ง แต่ก็ถูกดึงกลับเข้าสู่ความฝันอย่างรวดเร็ว

“ฆ่าคนสามารถฆ่าอย่างไร้เหตุผลได้จริงหรือ”

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มหวาน

“ลองสักครั้งแล้วจะรู้ ข้าเลือกคนไว้ให้เจ้าแล้ว”

นางยกมือขึ้น มีกระบี่อยู่ในมือ

เย่จิ่งหลานจับด้ามกระบี่ แต่ก็ไม่มีความหนาวเย็นอย่างที่เขาจินตนาการไว้

นี่ยังคงเป็นความฝัน ทุกสิ่งคือความฝัน