บทที่ 1343 เอกสารบันทึก

ชิงฮุยโค้งคำนับเล็กน้อย แล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

เงาดำกลายเป็นหมอกหนา มุ่งหน้าตรงไปยังเทือกเขาเชื่อมเมฆา

เขายืนนิ่งอยู่ในจุดที่นักพรตเทียนจีเสียชีวิต หย่อนกายลงนั่งอย่างช้าๆ วางฝ่ามือลงบนพื้น มีควันสีดำจำนวนมากค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากใต้ดิน แล้วเข้าไปรวมตัวกับเขาจนกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน

หลังจากนั้นเป็นเวลานาน เงาดำก็ถอนหายใจยาว

“เซี่ยอานซื่อ ข้าผิดแล้วจริงๆ หรือ”

คำตอบเดียวสำหรับเขา มีเพียงเสียงสายลมคร่ำครวญบนภูเขา

เงาดำยืนขึ้นอย่างช้าๆ ทอดสายตามองภูเขาแม่น้ำที่อยู่ไกลออกไป

พึมพำ “เห็นได้ชัดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นของแคว้นเฟยเหยา แต่ถูกราชวงศ์โจวฉกชิงไป หรือว่าข้าจะทวงสิ่งที่เป็นของข้าคืน มันไม่ถูกต้องงั้นหรือ”

ทันใดนั้นเขาก็ยกมือขึ้น จับก้อนหินขนาดใหญ่บนยอดเขา เงาสีดำตัดก้อนหินนั้นเป็นรูปหลุมศพด้วยมือเปล่า และสลักข้อความไว้เป็นบรรทัด

ผู้พิทักษ์แคว้นเฟยเหยา เซี่ยอานซื่อตลอดกาล!

เขาวางมือบนยอดหลุมศพ น้ำเสียงบ่งบอกถึงความสิ้นหวังและความเสียใจ

“ข้าแค่พูดไปอย่างนั้นเอง ทำไมเจ้าต้องจัดการด้วยวิธีสุดโต่งขนาดนี้ ในแคว้นเฟยเหยามีคนเหลืออยู่ไม่มาก ทุกคนมีค่าอย่างยิ่งสำหรับข้า”

เขาตบป้ายหลุมศพอย่างแรง แล้วค่อยๆ หายไป

ในป่าที่อยู่ไม่ไกล ชิงฮุยยังคงมองไปที่หลุมศพของนักพรตเทียนจี ราวสิบห้านาที เขาถึงหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

เพียวเหมี่ยวอิ๋นเฉิง

เฮ่อยวนได้จัดการที่อยู่ที่พักให้ทุกคนอย่างเหมาะสม กำจัดภัยคุกคามที่อาจเกิดขึ้นได้อย่างสมบูรณ์

สำหรับการมีอยู่ของแคว้นเฟยเหยานั้น เฮ่อยวนค่อนข้างตกใจมาก

“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยรึ เช่นนั้นราชาของพวกเขาคงอยู่มาหลายพันปีแล้ว ใครจะอายุยืนได้ขนาดนี้”

เย่จิ่งอวี้กล่าวว่า “หากเป็นคนธรรมดาย่อมเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน แต่ถ้าใครสามารถบำเพ็ญตบะได้ถึงขั้นแก่วิญญาณ ละทิ้งร่างได้ ก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้”

เฮ่อยวนพูดด้วยท่าทางกังวลว่า “หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ แล้วฌานตบะของคนผู้นั้น เราจะหยุดยั้งได้อย่างไร”