บทที่ 1344 ใบมีดโลหิตปรากฏออกมา

เฮ่อยวนอ่านอย่างละเอียดอีกครั้ง และกล่าวว่า “ถ้ายึดตามบันทึกในม้วนหนังสือ สาเหตุของการฆ่าล้างทำลายแคว้นเฟยเหยา ควรเป็นเคล็ดวิชาลับของบรรพบุรุษโจว”

เย่จิ่งอวี้พยักหน้า

“ตามตำราโบราณ หมายความเช่นนี้จริง เพียงแต่อาศัยแค่สามบรรทัดนี้ ยากที่จะมองเห็นภาพรวมที่แท้จริงของเหตุการณ์”

“เป็นเช่นนี้จริง หนังสือโบราณเขียนโดยคนรุ่นหลัง เป็นการยากที่จะระบุได้ว่าหนังสือเหล่านั้นจริงหรือเท็จมากน้อยเพียงใด”

เฮ่อยวนม้วนหนังสือไม้ไผ่เรียบร้อย ความกังวลปรากฏขึ้นบนใบหน้า

เย่จิ่งอวี้เหลือบมองแล้วถามว่า “ท่านพ่อตากังวลเรื่องกองทหารเก่าที่เหลืออยู่ของแคว้นเฟยเหยางั้นหรือ”

เฮ่อยวนถอนหายใจยาว พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “จริงๆ แล้วคนธรรมดาจะอยู่ได้นานขนาดนี้ได้อย่างไร ถ้าคนเฟยเหยาทำได้จริง พวกเขาก็ต้องไม่ธรรมดา การแทรกซึมมานานนับพันปีนั้นย่ำแย่ยิ่งนัก น่ากลัวยิ่งนัก หากใครๆ ก็สามารถมีความสามารถเหมือนเงานั้น ต้าโจวก็ต้องเกรงกลัวแล้ว”

เย่จิ่งอวี้กังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้มาโดยตลอด แต่เขาก็ยังมองโลกในแง่ดีเกินไป เมื่อได้ยินสิ่งที่เฮ่อยวนพูด ก็รู้สึกขนลุกอย่างอดไม่ได้

ด้วยความสามารถดังกล่าว ไม่มีกองทัพธรรมดาใดสามารถรับมือกับมัได้ แม้แต่เป่ยไห่ก็ต้องการให้ชาวยุทธ์มาปกป้อง หากแม่ทัพทหารธรรมดมาต่อสู้กับคนเหล่านี้ ก็เท่ากับเอาไข่กระทบหินอย่างไม่ต้องสงสัย

และหลังจากการเปลี่ยนแปลงมานานหลายปี ใครจะรับประกันได้ว่าพวกเขาจะไม่เป็นเจ้าหน้าที่ในราชสำนัก ได้เป็นขุนนางบุ๋นบู๊!

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เย่จิ่งอวี้ก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น เขาประกบมือโค้งคำนับ แล้วพูดอย่างเร่งรีบว่า “เขยต้องรีบไปก่อน รีบส่งคนกลับเมืองหลวงโดยเร็วที่สุด เพื่อรับมือกับการเปลี่ยนแปลงในอนาคต”

ก่อนที่เฮ่อยวนจะพูดอะไร เขาก็ใช้วิชาตัวเบาเหาะออกไปนอกเมือง เพื่อตามหาอินสิงอวิ๋น

ในเวลาเดียวกัน ชิงฮุยก็ปรากฏตัวในอารามเต๋าที่ทรุดโทรม

“ศิษย์น้อมคำนับท่านอาจารย์”

นักพรตเทียนชิงหันกลับมา พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เจ้าทิ้งจดหมายไว้ เพื่อตามหาพี่ชายสองคนชิงผิงและชิงอาน ได้ทราบอะไรบ้างไหม”

ชิงฮุยหลุบตาลงและพูดว่า “ไม่มี เรื่องนี้คงจะเกี่ยวข้องกับพี่ชายน้อยที่ชาดแห่งบาปบนคิ้ว แต่ศิษย์ไม่เคยมีโอกาสที่เหมาะสมที่จะถามอะไรได้”