บทที่ 1345 รู้แจ้งทันที

ขณะที่กำลังหลับ อินชิงเสวียนรู้สึกว่าประตูเปิดออก จึงตื่นขึ้นมาทันที เมื่อเห็นว่าเป็นเย่จิ่งอวี้ นางก็โล่งใจ

“ทำไมถึงเพิ่งกลับมาล่ะ”

เวลานี้ เป็นเวลาฟ้าสางแล้ว

เย่จิ่งอวี้เดินไปที่เตียงแล้วนั่งลง จับมือขาวเรียวบางของนางไว้

“เสวียนเอ๋อร์อยากกลับเมืองหลวงหรือไม่”

อินชิงเสวียนตกตะลึงเล็กน้อย

“นี่ค้องไปกันแล้วหรือ”

เย่จิ่งอวี้ยิ้มอย่างอ่อนโยน

“ไม่ใช่ คุณชายใหญ่อินกำลังจะกลับเมืองหลวง ถ้าเสวียนเอ๋อร์คิดถึงตระกูลอิน ก็สามารถกลับไปพร้อมกับอินสิงอวิ๋นได้เลย”

อินชิงเสวียนขยี้ตาที่ง่วงนอน มองไปยังเย่จิ่งอวี้อย่างสอบถาม

“ที่นี่ยังมีเรื่องวุ่นวายอีกมากที่ต้องแก้ไขจัดการ ทำไมอาอวี้ถึงอยากให้ข้ากลับไปคนเดียว หรือว่ามีอะไรเกิดขึ้นอีก”

นอกจากความกังวลแล้ว นางไม่สามารถนึกถึงเหตุผลอื่นได้อีกจริงๆ

“นี่...”

เย่จิ่งอวี้ลังเลสักครู่ ก่อนจะบอกอินชิงเสวียนถึงความคิดของเขา

“ภายหน้าอาจมีสงครามเกิดขึ้นอีก ข้าไม่ต้องการให้เสวียนเอ๋อร์อยู่กับข้า หากเจ้ากับจ้าวเอ๋อร์สามารถกลับเมืองหลวงด้วยกันได้ ก็สามารถทิ้งสายเลือดสุดท้ายไว้ให้กับตระกูลเย่ได้”

นี่เป็นครั้งแรกที่อินชิงเสวียนเห็นเย่จิ่งอวี้แสดงสีหน้าหนักใจเช่นนี้

นางจับมือใหญ่ของเขาแล้วกุมไว้ในฝ่ามือ น้ำเสียงอ่อนโยนและทรงพลัง

“ถึงจะเป็นเรื่องจริง อาอวี้ก็ไม่จำเป็นต้องมองโลกในแง่ร้ายขนาดนั้น หลังจากผ่านไปหลายปี บางคนอาจลืมแคว้นเฟยเหยาไปแล้ว มีผู้คนมากมายในโลกที่ต้องการฟื้นฟูแคว้นอยู่เสมอ แต่มีน้อยคนนักที่จะประสบความสำเร็จ นับประสาอะไรกับผู้คนที่เต็มใจสละชีวิตอันสงบสุขเพื่อก่อให้เกิดภัยพิบัติสงคราม แม้ว่าจะมีคนที่หัวรุนแรง แต่ก็มีน้อยมาก เรามีคนที่มีความสามารถมากมายในต้าโจว จะกลัวล้มเหลวได้อย่างไร”

เมื่อเห็นว่าใบหน้าของเย่จิ่งอวี้อ่อนลงเล็กน้อย อินชิงเสวียนกล่าวเสริมว่า “การมีชีวิตอยู่เป็นเวลาพันปีไม่ใช่เรื่องปกติ จะต้องจ่ายด้วยมูลค่ามหาศาลอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ที่ทุกคนในแคว้นเฟยเหยาจะเป็นเช่นนี้ แม้ว่ามีคนรอดเป็นสายเลือดของคนรุ่นต่อๆ ไป อาอวี้ก็ยิ่งไม่ต้องกังวลเลย”