บทที่ 1346 กระบี่อันล้ำค่า

เย่จิ่งอวี้ยื่นมือออกมาพยุงอินสิงอวิ๋นขึ้น พูดอย่างอบอุ่นว่า “ลุกขึ้นเร็ว ทุกอย่างให้ยึดหลักปลอดภัยไว้ก่อน”

“กระหม่อมทราบแล้ว เช่นนั้นจะเดินทางแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

อินสิงอวิ๋นเป็นแม่ทัพผู้นำกองทหาร รู้ถึงความสำคัญของเรื่องนี้ดี ประกบมือคารวะ และเขาก็กระโดดขึ้นไปบนหลังม้า

“ช้าก่อน”

อินชิงเสวียนเดินกลับไปที่โรงเตี๊ยมอย่างรวดเร็ว เข้าไปในมิติและแลกเปลี่ยนชุดเครื่องประดับสามชุดที่ทำจากหินแสงจันทร์ อันประกอบด้วย แหวน สร้อยคอ และกำไลข้อมือ รวมถึงดาบยาวสามเล่มที่ทำด้วยงานฝีมือสมัยใหม่

“เครื่องประดับเหล่านี้มอบให้กับท่านแม่รอง พี่สะใภ้และน้องเล็ก ส่วนกระบี่ทั้งสามเล่มนี้มอบให้กับท่านพ่อกับท่านพี่ทั้งสอง”

เมื่อมองดูฝักอันประณีต อินสิงอวิ๋นชื่นชอบไม่สามารถวางลงได้ และพูดซ้ำๆ ว่า “ขอบคุณน้องสาว”

หินแสงจันทร์ยังมีความสวยงามเป็นพิเศษ พื้นผิวหินใสส่องประกายด้วยแสงสีฟ้าอ่อน อ่อนโยนและสดใสราวกับแสงจันทร์

เมื่อคิดว่าเป่าเล่อเอ่อร์กำลังท้อง แต่ตัวเองกลับเดินทางไกล นางไม่รู้จักใครในเมืองหลวง นางคงรู้สึกทุกข์ใจแน่ๆ การได้เห็นสิ่งนี้จะทำให้นางมีความสุขอย่างแน่นอน

“น้องหญิงใหญ่คิดรอบคอบยิ่งนัก หากพวกนางเห็นคงจะชอบแน่ๆ”

อินสิงอวิ๋นเก็บสิ่งอย่างระมัดระวัง กล่าวคำอำลาทั้งสองคน แล้วเร่งรุดไปยังเมืองหลวง

เย่จิ่งอวี้พูดอย่างกระเซ้าว่า “ไม่คิดว่าเสวียนเอ๋อร์จะมีกระบี่ที่สวยงามเช่นนี้อยู่ในมือ”

อินชิงเสวียนเม้มริมฝีปากยิ้มแล้วพูดว่า “ท่านก็เข้าไปในร้านมิติได้ไม่ใช่หรือ ในนั้นมีเพียงของที่ท่านคิดไม่ถึง ถึงไม่สามารถซื้อได้ ยังมีสิ่งที่ดีกว่านี้อีก ถ้าท่านอยากได้ก็ไปดูสิ”

เย่จิ่งอวี้ไม่ค่อยใช้กระบี่ อินชิงเสวียนจึงไม่ได้คิดที่จะให้เขาจริงๆ

“จริงรึ”

ผู้ชายชอบกระบี่ เช่นเดียวกับผู้หญิงที่ชอบเครื่องประดับ อดไม่ได้ที่จะลองใช้มัน

อินชิงเสวียนนึกในใจ ครั้นแล้วทั้งสองก็เข้ามาในมิติแล้ว

หลังจากป้อนคำว่าอาวุธเย็น ตัวกรองมิติก็ถูกจัดเรียงใหม่ทันที ในนั้นเต็มไปด้วยกระบี่ ปืน ดาบและง้าวทุกชนิด รวมถึงธนู หน้าไม้ และอาวุธลับ

เย่จิ่งอวี้รู้สึกทึ่งมาก

“ร้านค้าของเสวียนเอ๋อร์มีความสามารถเพียงนี้ด้วยหรือ”