บทที่ 1348 ไร้เดียงสาหรือซุกซ่อนเจตนาไว้ลึกซึ้ง?

ชิงลั่ววางตะเกียบลง แล้วถามด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้มว่า “เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะทำอะไรไม่ดีกับเจ้าหรือ”

อินชิงเสวียนยักไหล่

“อะไรจะน่ากลัวขนาดนั้น ถ้าแม่นางอยากทำอะไรไม่ดีกับข้า มีโอกาสตั้งเยอะ ทำไมต้องออกไปข้างนอกด้วย”

ชิงลั่วพูดอย่างตรงไปตรงมาครึ่งหนึ่ง “หลังจากที่เจ้าออกจากโรงเตี๊ยม จะไม่มีใครปกป้องเจ้า ข้าจะประหยัดแรงได้มากขึ้น”

อินชิงเสวียนหัวเราะเบาๆ “ถ้าแม่นางชิงมีความสามารถนี้ ข้าอินชิงเสวียนถึงตายก็ไม่เสียใจ”

ครั้นแล้วก็ก้มหน้ากินบะหมี่ แล้วก็รู้สึกเปรี้ยวในปาก แป้งที่ทำมาจากแป้งขาวโพดนั้นไม่อร่อยจริงๆ คราวนี้ถ้ากลับไป ต้องทำให้แป้งหมี่แพร่หลายโดยทั่วกัน

“ไม่ถูกปากแม่นางอินหรือ”

ชิงลั่วถาม แล้วพูดกับตัวเองว่า “มื้ออาหารเหล่านี้ไม่อร่อยเท่าเมื่อวานของแม่นางอินจริงๆ”

“ถ้าแม่นางชิงชอบ ก็แวะมาได้ตลอดเวลา เราเดินทางมาคราวนี้พกของกินมาเยอะมาก”

“ไม่ต้องแล้ว ถ้าแม่นางอินไม่อยากกิน ก็ออกไปเดินเล่นกันเถอะ”

“ดีเลย”

อินชิงเสวียนยืนขึ้น และตะโกนขึ้นไปชั้นบน “อาอวี้ ข้าจะไปเดินเล่น ท่านกับจิ่งหลานรอข้าอยู่ที่นี่นะ”

ห้องพักของเย่จิ่งหลานอยู่ชั้นบน ทั้งสองคนในห้องได้ยินชัดเจน

“ไม่ทราบฐานะของบุคคลนี้ วรยุทธ์ดูเหมือนจะค่อนข้างดี พี่ใหญ่อย่าปล่อยให้พี่สะใภ้ไปกับนางนะ”

เย่จิ่งหลานยืนอยู่ที่ประตู และมองลงไปชั้นล่างตามรอยแตกรอยแยก

เย่จิ่งอวี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เสวียนเอ๋อร์ไม่เคยทำสิ่งที่ไร้ประโยชน์ ในเมื่อนางอยากออกไปข้างนอกกับผู้หญิงคนนั้น นางคงค้นพบอะไรบางอย่าง ข้าจะให้ไป๋เสวี่ยติดตามไปอีก”

จากนั้นก็เปิดประตูแล้วพูดว่า “ได้ รีบกลับมาเร็วๆ นะ”

อินชิงเสวียนยิ้มให้เย่จิ่งอวี้ ทำมือเป็นรูปโอเค และออกไปพร้อมกับชิงลั่ว

หลังจากออกจากประตู ชิงลั่วก็หยุด

“เจ้าไม่กลัวจริงๆ หรือ”