บทที่ 1349 การโต้ตอบกันทางวาจาอย่างเข้มข้น

“แม่นางชิง?”

อินชิงเสวียนร้องออกมาเบาๆ

ชิงลั่วพูดเบาๆ “ไม่ถึงกับขุ่นเคืองใจนัก แค่รู้สึกเศร้าใจที่เห็นการเปลี่ยนแปลงของราชวงศ์ต่างๆ ที่ขึ้นๆ ลงๆ มาตลอดประวัติศาสตร์เท่านั้นเอง”

“เป็นเช่นนี้เอง”

อินชิงเสวียนถอนหายใจเบาๆ

“ที่ใดมีคน ย่อมเกิดการทะเลาะวิวาทกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ตราบใดยังมีความโลภ ก็ย่อมเกิดการนองเลือดและสงครามอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เป็นการยากที่จะวิจารณ์ว่าสิ่งนั้นถูกหรือผิด และไม่จำเป็นต้องวิพากษ์วิจารณ์ ราษฎรเรียบง่าย ไม่แยกแยะผิดถูกมากนัก พวกเขาจดจำแต่ความดีและความชั่วของเบื้องบนเท่านั้น หากผู้ครองเมืองมีเมตตา ก็จะคำนึงถึงชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขา ให้พวกเขามีอาหารและเครื่องนุ่งห่มโดยไม่ต้องกังวล ถ้าหากว่าไฟสงครามลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ประชาชนย่อมจะต้องได้รับความเดือดร้อนเป็นอันดับแรก ช่างน่าเวทนายิ่งนัก!”

อินชิงเสวียนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า สายตาที่เห็นอกเห็นใจ ราวกับว่ามีราษฎรอยู่ที่นั่น

ชิงลั่วเหลือบมองนางแล้วพูดว่า “แน่นอนว่าไม่มีใครอยากจุดชนวนสงคราม แต่ในการจัดตั้งกองทัพก็ต้องมีเหตุผล”

อินชิงเสวียนพยักหน้าเห็นด้วย

“เป็นเช่นนี้จริง เพียงแต่จะไม่เกิดขึ้นตอนนี้”

ชิงลั่วหัวเราะเยาะ

“โอ้? เจ้าแน่ใจหรือ”

อินชิงเสวียนหยิบก้อนหินขึ้นมา โยนมันลงไปในลำธาร แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “แน่นอน เพราะฮ่องเต้มีพวกเขาอยู่ในใจ ถ้าเป็นเช่นนี้ ยังจะมีกบฏอีก เช่นนั้นเขาคนนั้นก็ต้องไร้ความเมตตาและไม่ยุติธรรม จะต้องถูกลงโทษจากสวรรค์อย่างแน่นอน”

ชิงลั่วแค่นเสียงหึ ไม่แสดงความคิดเห็นอย่างชัดเจน

อินชิงเสวียนกล่าวว่า “แม่นางชิงไม่จำเป็นต้องฟังข้า อย่างไรที่นี่ก็ไม่มีข้าราชสำนัก เราสามารถแสดงความคิดเห็นของตัวเองได้”

ชิงลั่วแค่นเสียงและพูดว่า “ในเมื่อเจ้าเป็นคนของราชวงศ์ ยังจะพูดอะไรอีกล่ะ ต้องฝักใฝ่ฝ่ายราชวงศ์ของเจ้าอยู่แล้ว”

“ไม่ ข้าจะตัดสินใจช่วยเหลือใครสักคนโดยพิจารณาจากเหตุผลและความถูกต้อง ไม่ใช่ความสัมพันธ์ส่วนตัว ถ้าฮ่องเต้ไร้ศีลธรรม แม้ว่าประชาชนจะไม่ลงมือ ข้าก็จะฆ่าเขาด้วยมือของข้าเอง”