บทที่ 1350 ชิงลั่วพูดไม่ออก

ชิงลั่วตกใจอีกครั้ง สิ่งนี้มาจากไหน

หรือว่าอินชิงเสวียนถือของวิเศษติดตัวไปด้วย หรือบำเพ็ญตบะถึงขอบเขตสูงสุดแล้ว มีถุงวิเศษเฉียนคุนอยู่ในตัวของนาง?

อินชิงเสวียนเหลือบมอง ก็เห็นกุ้งมังกรน้อยชอีกตัวหนึ่ง นี่เป็นของล้ำค่า อินชิงเสวียนน้ำลายแทบไหลออกมา

“ชิงลั่ว มาจับกันเร็ว เจ้านี้อร่อยมาก ประเดี๋ยวกลับไปแล้ว ข้าจะปรุงให้กินเอง”

นางพับกระโปรงขึ้น กระโดดขึ้นไปบนก้อนหิน ก้มศีรษะลงแล้วจับไว้

ชิงลั่วยืนอยู่ข้างลำธาร นางขมวดคิ้ว

ฮองเฮาจะรู้จักแมลงชนิดนี้ได้อย่างไร แมลงชนิดนี้กินได้จริงหรือ

นางคงไม่ได้วางยาพิษตัวเองกระมัง

ไม่ ด้วยกำลังภายในของนาง พิษเพียงแค่นี้ไม่สามารถทำอะไรนางได้

แล้วทำไมเมื่อครู่นางถึงพูดคำพวกนั้น พยายามทดสอบ หรือเป็นคำพูดที่ไม่ได้ตั้งใจ?

ขณะที่คิดถึงเรื่องนี้ อินชิงเสวียนโบกมือให้นางอีกครั้ง

“ชิงลั่ว มานี่เร็ว!”

ชิงลั่วลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินลงไปตามริมลำธาร

“แมลงตัวนี้กินได้จริงหรือ”

อินชิงเสวียนพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ไม่เพียงกินได้ แต่ยังอร่อยอีกด้วย”

ชิงลั่วคิดว่าสิ่งนี้ดูเหมือนแมงป่อง แต่ก็ยังเคลื่อนหินออกไป แล้วก็พบอีกตัว

“แม่นางชิงสุดยอดจริงๆ”

หลังจากที่อินชิงเสวียนพูดจบ นางก็ตะโกนด้วยความประหลาดใจ “ฮ่า ข้าเจออีกตัวแล้ว”

ชิงลั่วพูดว่า “ข้าก็เหมือนกัน”

พวกเขาทั้งสองเริ่มช่วยกันลงมือ และในไม่ช้าก็จับกุ้งมังกรน้อยได้เกือบร้อยตัว ไม่มีใครใช้กำลังภายในใดๆ ราวกับว่าพวกนางกำลังเพลิดเพลินกับความสุขที่หายากนี้

จนกระทั่งอินชิงเสวียนบอกว่ามากพอแล้ว ชิงลั่วก็ยืดตัวขึ้น มองไปที่กระเป๋าตาข่าย ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่พอใจอย่างอธิบายไม่ถูก

เห็นได้ชัดว่าตัวเองต้องการหาโอกาสที่จะฆ่านาง แต่กลับมาทำเรื่องที่น่าเบื่อเช่นนี้