บทที่ 1354 ไปลงนรกด้วยกันเถอะ

หากเป็นเช่นนี้จริงๆ แล้วตัวเองจะแตกต่างจากกลุ่มคนเหี้ยมโหดในตอนนั้นได้อย่างไร

เมื่อมองไปที่ทุ่งนาสีเขียวขจีตรงหน้า ลั่วสุ่ยชิงก็รู้สึกสับสนทันที

แม้ว่านางจะสังหารฮ่องเต้ต้าโจว แต่จะสามารถฟื้นฟูแคว้นได้จริงหรือ ถึงวาระนั้นคนของพวกเขากลับมาแก้แค้นอีกครั้ง เช่นนั้นมันจะเป็นการฆ่าสังหารอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ทันใดนั้น ภาพความตายอันน่าสลดใจของพ่อและพี่ชายก็แวบขึ้นมาในหัว ลั่วสุ่ยชิงรวบนิ้วเข้าหากัน

ไม่ นางไม่ควรลังเลใจ

ราษฎรไม่ผิด แต่ราชวงศ์ยากที่จะหลีกเลี่ยงได้ นางไม่ฆ่าผู้บริสุทธิ์ก็ได้ แต่ต้องไม่มีวันปล่อยตระกูลเย่ไป

ความเยือกเย็นในดวงตาแวบผ่านมา ลั่วสุ่ยชิงก็กลายร่างเป็นหมอกสีดำและหายไปอีกครั้ง

ภายในโรงเตี๊ยม

อินชิงเสวียนและเย่จิ่งอวี้นั่งตรงข้ามกัน

“ถ้าเป็นไปตามที่เราเดาไว้ แม่นางลั่วคนนั้นน่าจะเป็นคนที่ฆ่าท่านตา ไม่รู้ว่า...อาอวี้จะทำอย่างไรต่อ”

เย่จิ่งอวี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ถูกผิดที่เกิดขึ้นเมื่อพันปีที่แล้ว เป็นการยากที่จะตัดสินได้ จากมุมมองทั่วไป แคว้นเฟยเหยาอาจบริสุทธิ์ แต่จากมุมมองส่วนตัว นางเป็นฆาตกรที่ฆ่าท่านตาของข้า ข้าควรจะล้างแค้นแทนท่านตา”

เย่จิ่งหลานพิงประตู ไม่พูดอะไร

สำหรับผู้หญิงคนนี้ เขามีความรู้สึกพิเศษบางอย่างในใจ ซึ่งเป็นสิ่งที่พูดไม่ออก อธิบายไม่ถูก และไม่สามารถใช้คำพูดใดๆ มาบรรยายได้

อินชิงเสวียนพยักหน้า ผู้ที่ฆ่าคนจะต้องชดใช้ชีวิต นี่เป็นหลักการที่ไม่เปลี่ยนแปลง แม้ว่านางจะรู้สึกเสียดาย แต่ก็จะไม่ห้ามเย่จิ่งอวี้

“ตอนนี้อาอวี้ตัดสินใจได้แล้ว ไม่รู้จะลงมือเมื่อไร จริงๆ แล้ว...ข้ามักรู้สึกว่านางไม่มีความเป็นศัตรูกับเรา”

“ในเมื่อนางสามารถมีชีวิตอยู่ได้นานมากขนาดนี้ บางทีอาจมีความสามารถพิเศษในการสะกดกลั้นลมปราณ บางครั้งประสาทสัมผัสก็ไม่น่าเชื่อถือ ส่วนจะลงมือเมื่อใดนั้น ตอนนี้ยังไม่รีบ ข้าอยากเห็นว่าในแคว้นเฟยเหยาจะมีผู้สมคบคิดกันเท่าไหร่ ถ้าจับไม่หมด คราวหน้าจะเกิดหายนะแน่นอน เรื่องนี้ อย่าเพิ่งบอกท่านแม่นะ”