บทที่ 1355 ค่ายกลนี้ไม่ยาก

“ใครกัน กล้าพูดจาโอหังที่นี่!”

เหมยชิงเกอพลิกข้อมือ พลังกลุ่มหนึ่งพลันระเบิดออกมาจากร่าง ผลักเปิดประตูโรงเตี๊ยม

จึงก็เห็นร่างใหญ่ยักษ์ยืนประจันหน้าอยู่นอกประตู ร่างนั้นสูงกว่าสองเมตร แข็งแรงบึกบึนมาก แขนข้างหนึ่งหนากว่าเอวของอินชิงเสวียน หัวใหญ่โตราวกระด้ง ดวงตาปานระฆัง มือแต่ละข้างถือค้อนทองแดงอันใหญ่ เมื่อประกอบกับร่างสูงใหญ่นั้นแล้ว ทำให้ดูค่อนข้างน่ากลัว

“เจ้าเป็นใคร”

ศิษย์ของตำหนักเทพชักกระบี่ออกมา เดินไปถามที่ประตู

“ไปพบยมบาลแล้ว เขาจะบอกเจ้าเอง”

คนผู้นั้นยกค้อนทองแดงขึ้น และโจมตีศิษย์ตำหนักเทพอย่างรุนแรง

ศิษย์ตำหนักเทพยกกระบี่ขึ้นต้านรับ แต่รู้สึกถึงแรงมหาศาลกดลงบนหัว กระบี่ยาวก็แตกออกเป็นสองท่อน จากนั้นก็รู้สึกเจ็บแน่นที่หน้าอก และมีเลือดไหลออกมาเต็มปาก

“บังอาจ!”

เหมยชิงเกอเปล่งแสงสีม่วงที่ฝ่ามือ แล้วทุบไปยังค้อนใหญ่ แต่ถูกกระแทกกลับไปหลายก้าว ศิษย์คนเมื่อกี้ถูกอัดกระแทกจนหน้าอกอัดกับแผ่นหลัง เนื้อและกระดูกบางราวกับกระดาษ

เสียงของเจ้าตัวใหญ่ยักษ์นั้นดังก้องราวกับระฆัง หัวเราะลั่นและพูดว่า “ยอดฝีมือยุทธภพอะไรกัน มีความสามารถแค่นี้เอง พวกเจ้าทุกคน ออกมาซะ”

หลังจากเสียงตะโกน มีคนอีกหลายคนโผล่ออกมา

คนเหล่านี้มีทั้งชายและหญิง มีความสูงต่างกัน และแต่งตัวแปลกมาก ทั้งหมดถูกห่อหุ้มด้วยผ้าขาดๆ แทบไม่ต่างจากมนุษย์ยุคหิน

ผู้คุมตราเซี่ยวก้าวไปข้างหน้า พูดด้วยความโกรธว่า “พวกเจ้าเป็นใคร มีความแค้นอะไรกับเรา”

ผู้หญิงร่างผอมคนหนึ่งกล่าวว่า “ไม่มีความแค้น พวกเจ้าก็แค่สมควรตาย”

ยังพูดไม่ทันขาดคำ กำไลพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวในมือก็ส่งเสียงแหลมแหวกอากาศ พุ่งเข้าไปโจมตีทุกคน

“ตายซะ!”

เย่จิ่งอวี้ได้ทะยานขึ้นไปบนอากาศแล้ว ทันทีที่ซัดฝ่ามือออกไป กำลังภายในอันแข็งแกร่งได้ดึงอากาศโดยรอบขึ้นมา ก่อตัวเป็นวงกลมอากาศที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางสามเมตร ครั้นแล้วกลุ่มคนที่สวมใส่ชุดประหลาดก็ผละถอยออกไปหลายก้าว มุมปากมีคราบเลือดปรากฏขึ้น

ทั้งหมดอดที่จะแปลกใจเสียมิได้ เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มผู้นี้ซึ่งอายุเพียงยี่สิบปี กลับมีกำลังภายในที่น่าทึ่งเช่นนี้ ในอนาคต ต้องกลายเป็นศัตรูที่น่าเกรงขามอย่างแน่นอน