บทที่ 1356 การจัดเรียงข้อมูลย่อย

คนถือค้อนใหญ่ก้าวไปข้างหน้า ยกค้อนขึ้นแล้วกล่าวว่า “ข้าเห็นแก่เจ้าที่แก่ปูนนี้แล้ว หากไม่อยากตาย ก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ”

เย่จิ่งอวี้เคารพนักพรตเทียนชิงมาโดยตลอด อดไม่ได้ที่จะพูดด้วยความโกรธว่า “หนูโง่เขลา ไม่รู้ว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ”

มือซ้ายยกขึ้นโบกรางๆ ในอากาศ พลังแห่งฟ้าดินได้หลอมรวมเข้ากับกำลังภายในที่จุดตันเถียนทันที และมันยังคงเติบโตไม่หยุด

คนที่ถือค้อนใหญ่หรี่ตาลงเล็กน้อย ไม่ควรมองข้ามบุคคลผู้นี้

ชายอ้วนเตี้ยชักกระบี่ออกมาแล้วพุ่งตรงเข้าใส่เย่จิ่งอวี้

“เจ้าเด็กกำแหง ตายซะ!”

เย่จิ่งอวี้ก้าวเท้าหลบ และก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังชายอ้วนเตี้ยราวกับผี ฝ่ามือประทับหลังหัวใจของเขาอย่างเงียบๆ ไร้ซึ่งสุ้มเสียงใดๆ

เมื่อชายอ้วนเตี้ยรู้สึกตัว มันก็สายเกินไปแล้ว ร่างอ้วนของเขาหันขวับ มือซ้ายของเย่จิ่งอวี้ก็มาถึงแล้ว รวบนิ้วเป็นหมัด และชกเข้าที่หน้าอกของชายอ้วนเตี้ย

เปรี้ยง

มีเสียงเปรี้ยงที่ประตู ชายอ้วนตัวเตี้ยก็พ่นเลือดออกมาจากปาก กระเด็นถอยออกไป ผู้หญิงสวมชุดขาดริ้วสีม่วงที่อยู่ล้อมอยู่ก็ตรงเข้าไปรับทันที และกรีดร้องด้วยความตกใจ

“ต้าหลาง!”

เย่จิ่งหลานที่ยืนอยู่บนโต๊ะก็มองตามออกไป เกือบจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ชื่อนี้เหมาะสมจริงๆ ต้าหลางกินยาได้แล้ว

พลังที่โถมใส่ยังคงไม่ลดลง ทั้งสองก็ถูกผลักออกไปหลายเมตรอีก และชนต้นไม้โบราณอย่างแรงเสียงดังกึก ต้นไม้โบราณขนาดสามคนโอบก็หักโค่นลงทันที

ต้าหลางคนนั้นที่ยังไม่ได้กินยาก็ได้เสียชีวิตลงทันที

ผู้หญิงคนนั้นตกใจและโกรธมาก อุ้มร่างของต้าหลางลุกขึ้น แล้วกรีดร้องว่า “ไอ้สารเลว ข้าจะสู้ตายกับเจ้า”

แต่กลับถูกชายชราขัดขวางไว้

“อย่าวู่วาม เราถอยก่อน”

หมอกสีเขียวลอยออกมา ทั้งหมดก็หายไปทันที

“ไม่รู้ว่าคนพวกนี้มาจากไหนกันแน่”

เหมยชิงเกอมองไปที่หมอกสีเขียว รู้สึกสงสัยในใจ