บทที่ 1361 ความสับสนของลั่วสุ่ยชิง

ชายร่างสูงประกบมือคารวะแล้วพูดว่า “ข้าน้อยน้อมรับคำสั่ง!”

ชิงฮุยทอดสายตามองภูเขาไกลๆ พูดด้วยน้ำเสียงสงบ “ออกไปเถอะ”

ทุกคนโค้งคำนับถอยออกไปหลายก้าว แล้วทั้งหมดก็กลืนหายเข้าไปในป่า

ชิงฮุยยังคงมองทอดสายตาไปไกล สายลมพัดชายเสื้อสีเทาพลิ้วไหว ท่าทางที่โดดเด่นนั้น ทำให้รู้สึกเหมือนเทพเซียน

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็กระซิบว่า “สุ่ยชิง อย่าทำให้ข้าผิดหวัง!”

...

ลั่วสุ่ยชิงยังคงเดินเตร่ไปรอบๆ หมู่บ้านและเมืองใกล้เคียง ชาวยุทธ์ที่หมดสติวิ่งเข้าไปในเมือง พุ่งเข้าใส่ผู้คนอย่างบ้าคลั่ง ผู้คนที่ถูกกัดรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว และปล่อยเสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัว

ผู้คนต่างตื่นตระหนกและทยอยหลบหนีไป เด็กหญิงผมเปียตัวน้อยคนหนึ่งร้องไห้ พลางวิ่งเข้าไปหากลุ่มคนเหล่านั้น

“ท่านพ่อ ท่านเป็นอะไรไป ท่านพ่อ!”

คนผู้นั้นอุ้มเด็กหญิงตัวขึ้นมา อ้าปากจะกัดนาง เมื่อเห็นน้ำตาบนใบหน้าของเด็กหญิง ลั่วสุ่ยชิงก็สะเทือนใจอย่างยิ่ง นางเหาะไปข้างหน้า ซัดฝ่ามือใส่ไหล่คนผู้นั้น

พลังงานสีดำที่มองไม่เห็นไหลเข้าสู่ร่างกายของลั่วสุ่ยชิงตามฝ่ามือของนาง และจิตสำนึกของผู้คนก็ชัดเจนขึ้นในทันใด

ลั่วสุ่ยชิงก้าวไปข้างหน้า มาปรากฏตัวต่อหน้าชาวยุทธ์เมื่อครู่นี้ ยังดูดซับพลังงานสีดำในร่างกายของเขาด้วย คนผู้นั้นตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และมองไปรอบๆ อย่างว่างเปล่า

“ข้าอยู่บนทางสู่วิถีแห่งสวรรค์ไม่ใช่หรือ ที่นี่ที่ไหน”

ลั่วสุ่ยชิงพูดอย่างเย็นชา “ทางสู่วิถีแห่งสวรรค์ถูกทำลายแล้ว มาจากที่ไหนก็กลับไปที่นั่น”

นางรีบออกจากเมือง แล้วเดินเข้าไปในภูเขา จากนั้นชะลอฝีเท้าลง

ภาพเด็กๆ จากแคว้นเฟยเหยาร้องไห้ เรียกพ่อแม่ดังก้องอยู่ในหู

ความทุกข์ยากของพวกเขาไม่ต่างจากเด็กผู้หญิงในตอนนี้ ไม่มีใครอยากสูญเสียพ่อแม่ และไม่มีใครอยากสูญเสียบ้าน

การแก้แค้นและฟื้นฟูแคว้น เป็นความรับผิดชอบของนางในฐานะราชาของแคว้นเฟยเหยา แต่ถ้านางทำร้ายผู้บริสุทธิ์เหล่านี้จริงๆ ก็จะถือเป็นอาชญากรรมร้ายแรงไม่ใช่หรือ